Мансубияти ҳақиқӣ, амният ва некбиниро дар Масеҳ пайдо кунед

*Ин Мавлуди Исо* Ҳисси ба хона баргаштанро дубора эҳсос кунед Дар бораи дар Мавлуди Исо дар хона набудан чизи хеле ғайритабиӣ вуҷуд дорад. Чанд сол пеш ман ва занам дар арафаи Мавлуди Исо аз духтари хурдиамон ҷудо шудем. Мо хеле ғамгин будем! Мо қасам хӯрдем, ки агар имконпазир бошад, ӯ ҳамеша барои Мавлуди Исо дар хона хоҳад буд – дар муҳити шинос, бо онҳое, ки барои ӯ азизтаранд. Азбаски ин дар соли 2000 имконнопазир буд, мо боз ӯро пазмон шудем ва ба ӯ тӯҳфаҳо фиристодем, ки дар онҳо бодиринги хандаовар, вале сентименталии Veggie Tales буд, ки суруди “Мӯйшӯям куҷост?”-ро месарояд. Вақте ки шумо дар бораи он фикр мекунед, ин аҷиб аст. Аксари одамон нақша доранд, ки дар дигар идҳои бузург дар ҳама ҷо ба ҷуз хона бошанд. Онҳо барои офтоб ё барф, ба соҳил ё кӯҳҳо барои идҳо мераванд. Онҳо рухсатии худро дар ҳама ҷо ба ҷуз хона мегузаронанд. Аммо Мавлуди Исо фарқ мекунад. Одамон аз саросари кишвар парвоз мекунанд ё тамоми шаб мошин меронанд, то барои Мавлуди Исо “дар хона” бошанд. Вақте ки шумо ба ҳикояи Мавлуди Исо дар Китоби Муқаддас гӯш медиҳед, ҳамааш хеле тааҷҷубовар аст, зеро шумо мефаҳмед, ки дар он Мавлуди Исо ҳеҷ кас дар хона набуд (Луқо 2:1-20). Марям ва Юсуф дар Носира набуданд, зеро барӯйхатгирӣ онҳоро ба Байт-Лаҳм бурд. Чӯпонон дар хона набуданд, зеро онҳо бояд он шаб дар саҳро кор мекарданд. Ба таври воқеӣ, Исо, кӯдаки Мавлуди Исо, аз хона хеле дур буд. Китоби Муқаддас ба мо хотиррасон мекунад, ки Ӯ ихтиёран амният ва шукӯҳи хонаи Худро дар осмон тарк кард, то рисолати Худро дар ин ҷо дар рӯи замин иҷро кунад. Аммо ба ҳар ҳол, вақте ки мо саҳнаи таваллудро мебинем – волидон дар атрофи кӯдаки Масеҳ дар охур ҷамъ шудаанд – аксари мо ҳеҷ гоҳ ба он фикр намекунем, ки дар он Мавлуди Исо ҳеҷ кас дар хона набуд. Мо танҳо кӯшиш мекунем, ки боварӣ ҳосил кунем, ки мо ҳастем. Дар хона будан Оё шумо ягон бор кӯшиш кардаед, ки “хона” дар асл чӣ маъно дорад ва динамикаи хона дар бораи чӣ аст? Ба Мавлуди Исои ҷавонии худ баргардед. Кадом хотираҳоро шумо метавонед эҳё кунед, ки ҳисси хонаро эҷод мекунанд? *Ҳисси мансубият. Ҳисси мансубият эҳтимол бо мафҳуми хона дар зеҳни шумо ҳамроҳӣ мекунад. Аксари мо дар ёд дорем, ки дар хонаи худ худро мувофиқ ҳис мекардем. Мо ҷои худро бо бародарон ва хоҳарони худ медонистем. Мо ба волидон ва бобову бибии худ ҳисси пайвандӣ, ҳисси робитаҳои оилавӣ, гармии муносибатҳо ва пайвастшавӣ доштем. Аксари мо метавонем ба Мавлуди Исои кӯдакӣ баргардем ва дар ёд дорем, ки дар бораи он ки оё наздикони мо барои мо хоҳанд буд, хавотир набудем. Мо танҳо тахмин мекардем, ки онҳо хоҳанд буд. Барои бисёре аз мо, хона дар бораи мансубият ба одамоне аст, ки моро дӯст медоранд. *Ҳисси амният.* Хона ҷои амн ва бароҳат ва муҳофизат аз қувваҳои беруна аст. Ин ҷои шинос аст, ки дар он анъанаҳои оилавӣ ҳисси давомнокӣ ва устувориро таъмин мекунанд, хусусан дар атрофи Мавлуди Исо. Ин ҷоест, ки ҳама анъанаҳо ва расму оинҳо рух медиҳанд. Шумо баъзеи онҳоро дар ёд доред – оро додани хонаи худ ё хӯрдани хӯрокҳои махсус. Шояд шумо арафаи Мавлуди Исоро бо як тарафи оила ва рӯзи Мавлуди Исоро бо тарафи дигар гузаронидаед. Ин расму оинҳои оилавӣ назар ба он ки шумо дар кӯдакӣ дарк мекардед, хеле муҳимтар буданд, зеро онҳо ба шумо ҳисси амнияти асосиро медоданд, ки ҷузъи муҳими хона аст. *Ҳисси некбинӣ.* Кӯдакони хурдсол, ки дар хонаҳои меҳрубон ба воя мерасанд, ки дар онҳо худро амн ҳис мекунанд ва дар онҳо худро мансуб ҳис мекунанд, эҳтимоли бештар ба оянда умедворанд. Ҳаёт беҳтар хоҳад шуд. Дар оянда озодӣ, фароғат ва имкониятҳои бештар хоҳад буд. Он чизеро, ки онҳо имсол барои Мавлуди Исо нагирифтанд, шояд соли оянда гиранд. Вақте ки шумо ҷавонед, ҳамеша Мавлуди Исои дигар меояд. Некбинӣ ва умед дар хонаи гарм ва хуб коркунанда баланд аст. Ҳамин тавр, ҳисси мансубият, амният ва некбинӣ бисёре аз он чизеро, ки дар хона будан маъно дорад, дар бар мегирад. Дур аз хона Аммо зиндагӣ дар ҷаҳони воқеӣ ба фаҳмиши мо дар бораи хона чӣ кор мекунад? Вақте ки ҷавонон ба воя мерасанд, хонаро тарк мекунанд ва дар ҷаҳони воқеӣ роҳи худро пайдо мекунанд, чӣ мешавад? *Набудани мансубият.* Дере нагузашта, онҳо маҷбур мешаванд, ки ҳисси мансубиятро аз нав муайян кунанд, зеро бо гузашти солҳо, муносибатҳо тағйир меёбанд – ҳатто онҳое, ки шумо доимӣ меҳисобидед. Чизҳои ғайричашмдошт рух медиҳанд. Волидон ҷудо мешаванд. Шумо ба ин умед надоштед. Издивоҷҳо вайрон мешаванд. Ин ҳам нақша набуд. Наздикон мемиранд. Ва дар ҷое дар роҳи зиндагӣ, ин ҳисси қавии мансубият ба заиф шудан ва пош хӯрдан оғоз мекунад. Дар ниҳоят, як шахси ростқавл ҳайрон мешавад, ки оё ягон муносибати заминӣ қодир аст, ки ҳисси доимии мансубиятро пешниҳод кунад. Баъзеи шумо фикр мекардед, ки ин Мавлуди Исо мисли пештара хоҳад буд, аммо ин тавр нашуд? Барои баъзеҳо, шавҳар ё модаре ҳаст, ки дар атроф нест. Ё дарди сахти марги наздик вуҷуд дорад – мисли бародари худам, ки дар ҳоле ки дар Канада дар барф давида буд, каме пеш аз Мавлуди Исои соли 2000 вафот кард. Чанд сол пеш мо бояд хеле эҳтиёт мекардем, ки Мавлуди Исоро баробар бо модар ва хушдоман тақсим кунем; имсол мо ҳеҷ кадоме надорем. Ин Мавлуди Исо бисёре аз мо дар бораи он ки муносибатҳо дар асл то чӣ андоза ноустуворанд, то чӣ андоза риштае, ки ҳисси мансубияти моро нигоҳ медорад, борик аст, бисёр фикр хоҳем кард. *Набудани амният.* Шумо инчунин хоҳед ёфт, ки ҷаҳони воқеӣ ҳисси амниятеро, ки хона ба ҷавонии мо медод, аз байн мебарад. Агар шумо сари худро дар рег нагузошта бошед, шумо медонед, ки ҷойҳое мисли Ховари Миёна борути таркандаанд. Вобастагӣ ба машрубот, маводи мухаддир ва порнография аз назорат берун аст ва мо аз ҳамдигар бештар ҷудо мешавем. Бештар ҷудошавии оилаҳо, афзоиши шумораи одамоне, ки дар кӯчаҳо зиндагӣ мекунанд, афзоиши худкушӣ ва қариб 10% аз ҳамаи австралиягиҳо ҳоло танҳо зиндагӣ мекунанд. Агар шумо дар он ба қадри кофӣ зиндагӣ кунед, ҷаҳони воқеӣ калимаи “амният”-ро аз луғати шумо берун мекунад. Хонаҳои ҷавонии мо шояд ба мо ҳисси амният дода бошанд, аммо он кӯтоҳмуддат буд ва ба риштаи борик овезон буд. *Набудани некбинӣ.* Ба ман асосҳои некбиниро нишон диҳед. Оё вазъият дар нуқтаҳои доғи ҷаҳон худ аз худ беҳтар хоҳад шуд? Ба ман ягон асос нишон диҳед, ки бовар кунам, ки то Мавлуди Исои оянда терроризм камтар, одамони бесарпаноҳ камтар, ҷиноят ва истифодаи маводи мухаддир камтар ва муҳаббат дар байни одамон бештар хоҳад буд. Ҷаҳони воқеӣ роҳи шикастани мафҳуми хонаи моро дорад. Ман гумони пинҳонӣ дорам, ки як қисми ҷалби хона, ки мо дар вақти Мавлуди Исо эҳсос мекунем, дар асл орзуи ҳисси мансубият, амният ва некбинӣ аст, ки мо як вақтҳо дар хонаҳои ҷавонии худ лаззат мебурдем. Мавлуди Исо бо ягон сабаб хотираҳои кӯдакии моро ба вуҷуд меорад. Ва мо ҳайрон мешавем, ки шояд Писари Худо, кӯдаки Мавлуди Исо, метавонад ниёзҳоеро, ки хонаҳои мо як вақтҳо қонеъ мекарданд – ба таври комил, доимӣ ва мукаммал қонеъ кунад. Хона дар Масеҳ аст*Мансубият.* Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо шуморо мешиносад. Номи шумо аллакай бешумор бор дар лабони Ӯ будааст ва имрӯз боз дар лабони Ӯст (Ибр. 7:25). Худо ниёзҳои шуморо медонад. Ӯ медонад, ки шумо ба ҳисси амиқи мансубияти доимӣ ниёз доред (Заб. 68:6). Ӯ инчунин медонад, ки муносибатҳои заминӣ осебпазиранд ва ин ниёзро танҳо ба таври қисман қонеъ мекунанд (Айюб 19:14). Ҳамин тавр, Худо ба ҳар яки шумо ин Мавлуди Исо мегӯяд: “Ман шуморо мешиносам ва шумо барои Ман муҳим ҳастед, ва тавассути кӯдаки Мавлуди Исо, Исои Масеҳ, Ман барои шумо роҳе хоҳам сохт, ки ба Ман доимӣ тааллуқ дошта бошед.” Тавассути кори наҷотбахши Исо дар салиб, Худо мегӯяд: “Писари Ман роҳро барои одамони тавбакарда мисли шумо ҳамчун аъзои оилаи абадии Ман ҳамвор хоҳад кард. Ва вақте ки шумо ба оилаи Ман қабул мешавед, шумо ҳоло ва то абад ба Ман тааллуқ хоҳед дошт. Ҳеҷ чиз ин пайванди мансубиятро ҳеҷ гоҳ намешиканад” (Юҳ. 1:12-13; 10:28). Бисёре аз мо медонем, ки доимӣ ва абадӣ ба Худо дар муносибати гарми Падар-фарзанд пайваст будан чӣ гуна аст. Ин ба шумо ҳис мекунад, ки шумо дар хона ҳастед, новобаста аз он ки шумо дар куҷоед, зеро шумо медонед, ки шумо тааллуқ доред. Ҳоло баъзе одамон аз хона дуранд, шояд дар нисфи роҳи ҷаҳон, аммо онҳо ҳисси дар хона буданро доранд, зеро онҳо ба Худо тааллуқ доранд (Рум. 8:15-16). *Амният.* Худо ба мо ин Мавлуди Исо мегӯяд: “Ман шуморо мешиносам, ки шумо ба ҳисси амният ниёз доред. Ман вазъияти ҷаҳон ва ҳама номуайяниҳоро медонам. Ман медонам, ки сайёраи замин ҷои даҳшатнокест барои зиндагӣ. Аммо натарсед.” Оё шумо медонистед, ки Худо дар Китоби Муқаддас беш аз 360 маротиба “Натарсед” мегӯяд? Дар рӯйхати афзалиятҳои Худо хоҳиши Ӯ барои амн ҳис кардани фарзандони қабулкардаи Ӯ баланд аст. Ӯ медонад, ки дар замонҳои номуайян барои мо амн ҳис кардан то чӣ андоза муҳим аст. Ҳамин тавр, Ӯ мегӯяд: “Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам. Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо мисли ятим ҳис намекунам. Маро даъват кунед ва Ман ҳамеша ба шумо ҷавоб хоҳам дод” (Ибр. 13:5; Ирм. 33:3). Инҳо ваъдаҳои Худо мебошанд. Ғайр аз ваъдаҳои Ӯ, Ӯ ба мо ҳузури Худро медиҳад. Ин мистикӣ садо медиҳад, аммо бисёре аз мо медонем, ки ин чӣ гуна аст. Бисёре аз мо метавонем шаҳодат диҳем, ки дар амиқтарин водиҳои фоҷиаи шахсӣ ва дилшикастӣ, мо ҳузури нигоҳдорандаи Худоро ба таври пурқувват эҳсос кардаем. Ба ҳар ҳол, дар ҳоле ки ҷаҳони мо пош мехӯрд, мо ҳисси қавии амнияти Худоро эҳсос мекардем (Юҳ. 14:16-17). Баъзеи мо дар назди катҳои беморхона ё дар назди қабрҳои кушода истодаем. Баъзеҳо гузоришҳои тиббии харобиовар ё хабарҳои бад дар кор гирифтаанд. Аммо дар ҳоле ки ҷаҳони мо дар атрофи мо пош мехӯрд, мо мутмаин будем, ки Худо моро ба вартаи ноумедӣ ғарқ намекунад, балки моро ба замини мустаҳкам бармегардонад, ки дар он мо дар ниҳоят боз устувор ва амн ҳис хоҳем кард (2 Қӯр. 1:3-4). Вақте ки шумо дар муносибати худ бо Худо то дараҷае рушд мекунед, ки мунтазам дар ғамхории Ӯ худро амн ҳис мекунед, ин ба дар хона будан хеле монанд аст. Новобаста аз он ки шумо дар куҷоед, шумо худро дар хона ҳис мекунед, зеро шумо дар ҳузури Ӯ ҳастед. *Некбинӣ.* Дар бораи он ҳисси некбинии ҷавонӣ, ки солҳо пеш аз ҷониби ҷаҳони воқеии шумо шикаста шуд, чӣ гуфтан мумкин аст? Оё ягон қисми онро метавон дубора ба даст овард ё мо бояд одамони ғамгин бошем? Вақте ки Исо хидмати сесолаи таълимии Худро оғоз кард, яке аз мавзӯъҳои дӯстдоштаи Ӯ некбинӣ буд. Ӯ дар ин мавзӯъ вариантҳои зиёд дошт. Ӯ чунин чизҳоро мегуфт: “Шумо, ки ҳис мекунед, ки дар бадтарин ҷои ин зиндагӣ зиндагӣ кардаед, шод бошед. Ман боварӣ ҳосил мекунам, ки шумо дар беҳтарин ҷои оянда зиндагӣ мекунед. Шумо, ки дар ин зиндагӣ фурӯтанона зиндагӣ кардаед, умед дошта бошед. Ман шуморо дар оянда баланд хоҳам кард. Шумо, ки худро ва захираҳои худро ба дигарон додаед, мукофотонида хоҳед шуд. Шумо, ки дар ин зиндагӣ беадолатона муносибат кардаед, аз ҷониби Падари Ман одилона муносибат хоҳед кард. Шумо, ки мотам мегиред, ба зудӣ тасаллӣ хоҳед ёфт. Шумо, ки барои корҳои Малакут азоб кашидаед, рӯзе эҳтиром хоҳед шуд. Шумо, ки ба камбағалон ҳамдардӣ нишон додаед, сарватманд ҷуброн хоҳед шуд” (Мат. 5:3-12). Оё шумо паёми некбиниро аз суханони Исо мешунавед? Баъзан Ӯ абрҳои торики ноумедиро дар болои сари пайравони худ ҳис мекард ва онҳоро дар атрофи худ ҷамъ меовард ва ба онҳо хотиррасон мекард, ки “бо Худо ҳама чиз имконпазир аст” (Мат. 19:26). Худо аз ҳар мушкиле, ки шумо доред, бузургтар аст. Ӯ аз ҳар қуввае, ки ҳоло бо шумо рӯ ба рӯ аст, қавитар аст. Ӯ омода, хоҳишманд ва майл дорад, ки қудрати Худро ба вазъияти шумо татбиқ кунад. Ва оё ман бояд ба шумо хотиррасон кунам, ки шумо ба Ӯ тааллуқ доред. Шумо дар ғамхории Ӯ амн ҳастед. Бо қудрати Ӯ, шумо метавонед ба оянда бо некбинӣ рӯ ба рӯ шавед. Шумо метавонед ба ояндаи худ бо имон ба ҷои тарс пеш равед (Мат. 6:32; Фил. 4:19). Ҳамин тавр, Писари Худо хонаи Худро тарк кард, ҳамчун шахси бесарпаноҳ дар паноҳгоҳи муваққатӣ таваллуд шуд, дар тамоми хидмати худ бо бесарпаноҳон ҳамроҳ шуд, дар қабри қарзӣ дафн шуд ва аммо, тавассути марг ва эҳёи худ, ба ҳама одамони саргардон имкон медиҳад, ки ҳисси хона, ҳисси мансубият, ҳисси амният, ҳисси некбинӣ ва аз он ҳам бештар, ваъдаи хонаи доимӣ дар осмонро дубора ба даст оранд – то абад (Юҳ. 14:2-3). Дар хона ё дур? Оё шумо дар ин Мавлуди Исо дар ҳақиқат дар хона ҳастед, дар маънои ниҳоӣ? Оё шумо дар ҳақиқат аз он ки ба Худо тааллуқ доред, лаззат мебаред? Агар шумо ба Ӯ тааллуқ доред, оё шумо дар ғамхории Ӯ дар ҳақиқат худро амн ҳис мекунед? Оё шумо ин ҳисси некбиниро дар бораи ояндаи худ эҳсос мекунед, зеро қудрати Ӯ барои шумо дастрас аст? Оё шумо дар бораи абадият некбинӣ ҳис мекунед, зеро шумо медонед, ки дар осмон хона доред? Агар шумо аллакай дар Масеҳ дар хона ҳастед ва аз он мутмаин ҳастед, нагузоред, ки ин мавсими Мавлуди Исо бе ибодати Худо барои тӯҳфаи Писари Ӯ гузарад – тӯҳфае, ки “хона”-ро дар ҳар куҷое, ки шумо ҳастед, имконпазир месозад. Боварӣ ҳосил кунед, ки шумо Худоро ба таври шахсӣ ва аслӣ барои ба хона овардани шумо ибодат мекунед. Агар шумо дар ин Мавлуди Исо аз Худо дур ҳис мекунед, чаро ба хона намеоед? Чаро имрӯзро ҳамчун рӯзе, ки шумо ба Масеҳ ба хона омадед, қайд намекунед? Чаро дурии худро аз Ӯ, нофаҳмии худро дар бораи Ӯ ва гуноҳи худро, ки шуморо аз Ӯ ҷудо мекунад, эътироф намекунед? Ва чаро намегӯед: “Эй Худо, тавассути Масеҳ, роҳҳои худхоҳонаи маро, ки байни Ту ва ман фосила гузоштаанд, бубахш. Худо, имрӯз маро ба таври ниҳоӣ ба хона биёр. Ман мехоҳам ба хона биёям.” Ӯ дуои шуморо иҷобат хоҳад кард. *ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Колин Тиззард ва занаш дар Сидней, Австралия зиндагӣ мекунанд, ки дар он ҷо солҳои зиёд дар хидмати масеҳӣ ҳам бо ҷавонон ва ҳам бо пиронсолон иштирок доштанд.