Паёме аз маҳбаси маҳкумшудагон
«Ҳарчанд ки ман аз водии сояи марг гузарам, аз бадӣ нахоҳам тарсид; зеро Ту бо ман ҳастӣ.» (Забур 23:4)
Ман барои ҷинояти куштор ба марг дар курсии электрикӣ маҳкум шудаам. Ман бори аввал дар синни даҳсолагӣ дохили зиндонро дидам ва дар синни сездаҳсолагӣ бори аввал ба зиндон афтодам. Дар синни 27-солагӣ, беш аз нисфи умри ман берун аз қонун ва қариб ҳамаи он аз Худо дур гузаштааст.
Ман дар зери сояи марг зиндагӣ мекунам, аммо ҳеҷ гоҳ ин қадар хушбахт набудам! Деворҳои сангӣ ва панҷараҳои пӯлодӣ хонаи ман ва курсии электрикӣ ояндаи ман аст, аммо ман ҳар рӯз Худоро ситоиш мекунам. Чаро? Зеро Ӯ ин гуноҳкори даҳшатнокро наҷот дод. Вақте ки ман мемирам, ба хонаи осмонӣ меравам, то бо Наҷотдиҳандаи худ то абад бошам.
Баъзан барои кушодани чашмони инсон зарбаи бузурге лозим аст. Дар ҳолати ман ин кушторе буд, ки ман содир кардам. Рӯз аз рӯз ман аз тарс меларзидам, бе ҳеҷ сулҳе. Метарсидам, ки барои ман сулҳе нест — ҳеҷ гоҳ.
Ҳар як якшанбеи нисфирӯзӣ, масеҳиёни содиқ ба зиндон меомаданд, то маро ба Масеҳ роҳнамоӣ кунанд. Аммо ман пайваста Худоро рад мекардам. Ман аз якшанбеҳо метарсидам.
Вақте ки хидмати калисо оғоз мешуд, ман дар як гӯшае пинҳон мешудам, ки маро дида наметавонистанд. Чӣ тавр Худо метавонист гуноҳкоре мисли маро наҷот диҳад? Ман танҳо сазовори оташи дӯзах будам, на наҷоти аҷибе, ки ба ман пешниҳод мешуд.
Оилаи ман пайваста барои ман дуо мекарданд, маро илтимос мекарданд, ки ба Худо рӯй оварам. Онҳо ба ман Китоби Муқаддасро, ки бобоям чанд сол пеш ба ман дода буд, фиристоданд, аммо ман ҳанӯз онро намехондам.
Он гоҳ як якшанбе, ду мард, ки ба занам воқеан кӯмак карда буданд, ба дидани ман омаданд. Азбаски занам аз онҳо хоҳиш карда буд, ки биёянд, ман қарор додам, ки гӯш кунам. Дар давоми он соат, ман барои ҳаёти гуноҳкоронаи худ беш аз пеш худро гунаҳкор ҳис кардам. Вақте ки онҳо мерафтанд, яке аз онҳо, Китоби Муқаддаси маро пай бурда, аз ман пурсид, ки оё ман ҳеҷ гоҳ онро мехонам. Ман ба ӯ ҷавоб надодам. Ман танҳо рафтам.
Он шаб дар кати худ, ман пайваста фикр мекардам, ки чӣ тавр ман ҳеҷ гоҳ дар ҳаёти худ ба Худо имконият надодаам. Ман пайваста ба Ӯ пушт гардонда будам, ва ҳаёти ман торафт бештар ба гуноҳ ғарқ мешуд. Ҷони ман азоб мекашид. Ман танҳо бояд ба Худо имконият медодам.
Дарҳол, ман Китоби Муқаддаси худро гирифтам, ва бори аввал дар солҳо онро кушодам ва ба хондани Инҷили Юҳанно оғоз кардам. Чанд ҳафта онро хондам, оҳиста-оҳиста дарк кардам, ки пеш аз он ки дар ҳаёти худ сулҳ дошта бошам, ба сулҳ бо Худо ниёз дорам.
Якшанбеи дигар дар калисо, сухангӯ Ваҳй 3:20-ро хонд: «Инак, Ман дар назди дар истода, мекӯбам. Агар касе овози Маро бишнавад ва дарро кушояд, Ман ба назди ӯ дохил хоҳам шуд…» Чӣ тавр он оят рост ба дили ман рафт! Худо бо ман сухан мегуфт ва ҳеҷ гӯшае набуд, ки ман пинҳон шавам. Ба ман як имконияти охирин дода мешуд. Оё ман Ӯро боз рад мекардам, ё дари дили худро кушода, ба Ӯ иҷозат медодам, ки дохил шавад?
Ман аз фикри Худованд, ки дар он ҷо истода, хоҳиш мекард, ки дохил шавад, азоб мекашидам — симои Ӯ хеле равшан буд; кӯбиш ва даъвати Ӯ хеле равшан буданд. Ҳамаи солҳои гуноҳкории ман дар пеши назарам буданд, вақте ки ман ба зону нишастам. Бори аввал ман фарёд задам: «Худои азиз, ба ин гуноҳкор раҳм кун.» Ашкҳои як умр гуноҳ рехтанд ва ман ҳама чизро ба Худо иқрор кардам. Гуноҳи ман мисли як миллион фунт дар китфҳоям эҳсос мешуд, вақте ки ман бахшиш мепурсидам.
«Худовандо, маро наҷот деҳ! Ҳаёти маро бигир ва бо он чӣ мехоҳӣ, бикун, аммо лутфан гуноҳҳои маро бубахш!» Ногаҳон вазн бардошта шуд ва ҳама тарс маро тарк кард.
Шодӣ маро фаро гирифт, ки ҳеҷ гоҳ вуҷуд надошт. Ман дарк кардам, ки Худованд маро шунид ва Уэйн Тёрнерро барои абадият наҷот дод. Ман дарро кушода будам, ва Ӯ бо дастҳои кушода дохил шуда буд, то маро ба оғӯш гирад! Аз он рӯз инҷониб, ҳаёти ман пур аз баракат аст ва ман наметавонам Наҷотдиҳандаи худро ситоиш накунам.
Ман ҳикояи худро ба шумо нақл мекунам, зеро мехоҳам шуморо пеш аз он ки дер шавад, огоҳ кунам. Ҳамон хатоеро, ки ман кардам, накунед. Агар шумо ҳанӯз ба Масеҳ наомада бошед, лутфан ба худ бодиққат назар кунед. Дарк кунед, ки шумо гуноҳкоред ва Масеҳ дар назди дари дили шумо истода, аз шумо илтимос мекунад, ки ба Ӯ иҷозат диҳед, ки дохил шавад. Оё шумо Ӯро берун мекунед ё ба Ӯ иҷозат медиҳед, ки дохил шавад?
Масеҳ дар салиб мурд, то шумо ва маро аз гуноҳ наҷот диҳад. Агар касе сазовори файзи Ӯ набошад, ман ҳатман нестам. Аммо Худо ҳама гуноҳҳоро мебахшад — ҳатто гуноҳҳои шуморо; ва Ӯ шуморо бо муҳаббати абадӣ истиқбол мекунад, агар шумо гуноҳҳои худро иқрор кунед ва Писари Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед.
Ҳаёти ман қариб тамом шудааст. Ба зудӣ ман ба хона меравам, то бо Наҷотдиҳандаи худ то абад зиндагӣ кунам. Аммо пеш аз он ки биравам, мехоҳам ба қадри имкон ба бисёриҳо бигӯям, ки Исои Масеҳ барои ман чӣ қадар арзиш дорад.
Ман дар сояи курсии электрикӣ зиндагӣ мекунам, аммо ман ҷои худро бо ҳеҷ касе, ки наҷот наёфтааст, иваз намекунам. Қувват ва тасаллои ман дар Исои Масеҳ аст, ки маро назорат мекунад.
Ман мехоҳам ба шумо чизе гузорам — ояте, ки барои ман кафолати Худо будааст. Он метавонад аз они шумо низ бошад, агар шумо ба он имон оваред.
«Зеро Худо Уэйн Тёрнерро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то агар Уэйн Тёрнер ба Ӯ имон оварад, Уэйн Тёрнер талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Оё шумо ба он имон доред? Онро боз хонед ва номи худро ба ҷои номи ман гузоред. Оё он аҷиб садо намедиҳад? Ба он имон оваред, ва шумо низ сулҳ хоҳед дошт!
– Уэйн Тёрнер (Таҳриршуда)
