Аз ҷониби: Э.С.Н.
«Агар касе хоҳад аз паи Ман ояд, бигзор худро инкор кунад ва ҳар рӯз салиби худро бардошта, аз паи Ман ояд» (Луқо 9:23).
«Ҳар кӣ салиби худро набардорад ва аз паи Ман наояд, ба Ман сазовор нест» (Матто 10:38).
«Ҳар кӣ салиби худро набардорад ва аз паи Ман наояд, шогирди Ман шуда наметавонад» (Луқо 14:27).
«Агар касе ба Ман хизмат кунад, бигзор аз паи Ман ояд» (Юҳанно 12:26).
Баъзеи мо инро чӣ қадар кам медонем, аммо агар дилҳои мо дар ҳақиқат ба Масеҳ пайваст бошанд, бешубҳа, мо набояд аз роҳе, ки Ӯ дар пеши мо мегузорад, ақибнишинӣ кунем ё тарсем. Ин бешубҳа, дар он чизе, ки доимӣ ва абадӣ аст, фоида дорад, ҳатто агар ин дар ин ҷо талафотро дар назар дошта бошад. Ин маънои наздикӣ ба Ӯро дорад, ки роҳро нишон додааст, дастгирии бошууронаи дасти Ӯ дар мушкилоте, ки мо ҳатман дучор мешавем; ва ҳарчанд мо табиатан аз мушкилот метарсем ва аз оянда меҳаросем, аммо агар мо ба андозае исбот карда бошем, ки дар озмоиш ҳамроҳии Ӯро доштан чӣ маъно дорад, мо бе он намебудем.
Ба касе, ки дарк мекунад, ки марги Худованд Исои Масеҳ на танҳо барои гуноҳҳояш, балки барои наҷот додан аз ин ҷаҳони шарири ҳозира чӣ маъно дорад, ин ҷаҳон «водии сояи марг» мегардад: сояи амиқ ва торики марги Ӯ бар ҳама чизе, ки ҷаҳон аст ва метавонад барои ҷалби дилҳои мо пешниҳод кунад; аммо ӯ метавонад бо шодӣ фарёд занад: «Аз ҳеҷ бадӣ нахоҳам тарсид, зеро Ту бо ман ҳастӣ; асо ва чӯби Ту маро тасаллӣ медиҳанд».
Салиб маънои маргро дорад — ман марги ҷисмро дар назар надорам, балки ба ҳама чизе, ки иродаи мо дар он кор мекунад — ва мо наметавонем бо қувваи худ ба он даст занем; баръакс, ин маънои онро дорад, ки мо ҳеҷ қуввае надорем. Ҳамаи коре, ки мо карда метавонем, ин аст, ки дасти худро ба дасти Ӯ бо эътимоди соддаи кӯдакона гузорем, ба Ӯ нигоҳ кунем, ки Ӯ дар ҷалоли эҳё аст. Ҳар қадаре ки мо Ӯро бештар донем, бешубҳа, ҳамон қадар мо метавонем ба муҳаббати Ӯ нисбат ба шароити худ, нисбат ба ҳама чиз эътимод кунем. Мо баъзан аз оқибатҳои пурра пайравӣ кардан ба Ӯ метарсем, аммо мо бояд ба дили меҳрубони Ӯ эътимод кунем, ки беҳтаринро барои мо анҷом диҳад ва боварӣ дошта бошем, ки Ӯ ба мо иҷозат намедиҳад, ки аз он чизе, ки мо тоб оварда метавонем, бештар васваса шавем.
Оҳ, биёед ба Ӯ ҷои дуюмро надиҳем; бигзор Ӯ аввал ва ҳама бошад. Мо аз Ӯ ҳастем, ки дар ин ҷо барои Ӯ мондаем. Бигзор мо Ӯро беҳурмат накунем ва дили Ӯро бо сардӣ ва бепарвоӣ ва дунявияти худ ғамгин накунем, балки бигзор мо кӯшиш кунем, ки ба Ӯ, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, ки моро ин қадар комил дӯст медорад ва моро бо он бандҳои муҳаббат ҷалб мекунад, сазовор роҳ равем.
Оҳ, кош мо овози муҳаббати Ӯро аз нав мешунидем: «Аз паи Ман о».
Бигзор Худованд ин шумораи ***-ро истифода барад
