Шогирд омӯзанда аст
Дар Китоби Муқаддас мо одатан шогирдеро бо устодаш мебинем – бо ӯ зиндагӣ мекунад, ҳар як ҳаракати ӯро пайравӣ мекунад ва ба ӯ ҳар чӣ тавонад, хидмат мекунад. Худованд Исо шогирдони зиёде дошт. Баъзеҳо танҳо то он даме, ки корҳо душвор шуданд, бо Ӯ буданд, дар ҳоле ки дигарон мубаддалони ҳақиқӣ буданд (Юҳанно 6:60-69). Аз гурӯҳи бузурги пайравони худ, Худованд Исо дувоздаҳ нафарро интихоб кард, ки онҳоро «ҳаввориён» низ меномиданд (Марқӯс 3:13-19; Матто 10:1-2). Ҳавворӣ касест, ки бо супориш ё вазифа фиристода шудааст.
Талабот барои марде, ки ҳаввории Исои Масеҳ бошад, дидани Масеҳи эҳёшударо дар бар мегирифт (Аъмол 1:22; 1 Қӯринтиён 9:1) ва махсус аз ҷониби Худованд Исо интихоб шуда буд (Эфсӯсиён 4:11). Ҳаввориён бо Худованд то он даме, ки Ӯ ба ҷалол бардошта шуд, ҳамкорӣ карданд (Аъмол 1:21-22) – Павлус ягона истисно буд. Ба маънои қатъии калима, мо имрӯз ҳаввориён надорем, зеро ҳеҷ кас наметавонад ба ин талабот ҷавобгӯ бошад.
Павлус Масеҳи эҳёшударо дид ва шоҳиди чашм «мисли касе, ки аз вақти муқаррарӣ таваллуд шудааст» гардид (1 Қӯринтиён 15:5-8 NKJV). Масеҳ ӯро 3,5 сол дар Арабистон таълим дод (Ғалотиён 1:15-17). Ин ҳавворӣ шахсан интихоб шуда буд – даъвате «на аз одамон, на ба воситаи одам» (оятҳои 1,12).
Матто 28:19-20, ки бо номи «супориши бузург» маълум аст, он чиро, ки Худованд Исо ба шогирдонаш пеш аз ба осмон сууд карданаш гуфта буд, сабт мекунад: «Ҳамаи халқҳоро шогирд созед». То он вақт Ӯ аллакай ҳаввориёни Худро таълим дода буд (10:1-15). Ӯ инчунин барои шогирдони оянда (оятҳои 16-23) ва шогирдони имрӯза (оятҳои 24-42) дастур дод. Ин дастури мушаххасро барои ҳамаи онҳое, ки имрӯз мехоҳанд ба Масеҳ пайравӣ кунанд, дар бар мегирад. Худованд моҳияти садоқати масеҳиро – хусусиятҳо ва арзиши шогирди ҳақиқии Масеҳ буданро баён кард.
Шогирди Масеҳ ба Масеҳ тақлид мекунад
Матто 10:24-25-ро хонед: «Шогирд аз устоди худ боло нест, ва ғулом аз хоҷаи худ боло нест. Барои шогирд кифоя аст, ки ӯ мисли устоди худ бошад, ва ғулом мисли хоҷаи худ. Агар онҳо хоҷаи хонаро Баал-Забул номида бошанд, чӣ қадар бештар онҳо аҳли хонаи ӯро хоҳанд номид!» Шогирди ҳақиқӣ қариб дар ҳама ҷиҳат мисли устоди худ мешавад. 1 Юҳанно 2:6 ба мо хотиррасон мекунад, ки «касе, ки мегӯяд, ки дар Ӯ мемонад, худаш низ бояд ҳамон тавре ки Ӯ роҳ рафт, роҳ равад». Дар Инҷили Юҳанно якчанд порчаҳо мавҷуданд, ки дар онҳо Худованд ба ин нукта равшанӣ андохтааст:
«Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед» (Юҳанно 8:31).
«Ман ба шумо амри наве медиҳам, ки якдигарро дӯст доред; чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред. Аз ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед» (Юҳанно 13:34-35).
«Аз ин Падари Ман ҷалол меёбад, ки шумо меваи бисёр меоваред; пас шумо шогирдони Ман хоҳед буд ... Ман дигар шуморо ғулом намехонам, зеро ғулом намедонад, ки хоҷаи ӯ чӣ кор мекунад; аммо Ман шуморо дӯст хондам, зеро ҳама чизеро, ки аз Падари худ шунидам, ба шумо маълум кардам. Шумо Маро интихоб накардед, балки Ман шуморо интихоб кардам ва таъин кардам, ки шумо рафта мева оваред, ва меваи шумо бимонад» (Юҳанно 15:8,15-16).
Юҳанно 15 идома медиҳад, ки вақте ки мо ҳамчун шогирдони Ӯ мева меоварем, ҷаҳон моро нафрат хоҳад кард, зеро он Ӯро нафрат кард. Ин бо он чизе, ки Ӯ дар Матто 10:25 гуфта буд, алоқаманд аст, ки агар мо мисли Худованд Исо бошем, мо дар ин ҷаҳон мисли Ӯ азоб хоҳем кашид. Аммо, мо набояд ҳангоми азоб кашидан тарсем (ояти 26).
Шогирди Масеҳ аз ҷаҳон наметарсад
Худованд Исо дар Матто 10:26-31 се маротиба ба мо хотиррасон мекунад, ки натарсем. Ин калиди муҳим барои шогирдии ҳақиқӣ аст, ки моро бо саволи «Оё мо аз одам метарсем ё аз Худо эҳтиром мекунем?» муқобилат мекунад. Масалҳо 29:25 мегӯяд: «Тарси одам дом меорад, аммо ҳар кӣ ба Худованд таваккал кунад, бехатар хоҳад буд». Ҳамчун пайравони Масеҳ ба мо муҳаббати Худо дода шудааст, ки дар дилҳои мо рехта шудааст (Румиён 5:5), ва Павлус ба Тимотиюс гуфт, ки «ба мо рӯҳи тарс дода нашудааст, балки рӯҳи қудрат ва муҳаббат ва ақли солим» (2 Тимотиюс 1:7). Ин муҳаббати комил, ба мо гуфта шудааст, тарсро берун мекунад (1 Юҳанно 4:18). Пас, вақте ки мо аз муҳаббати Ӯ ва ҳама чизе, ки Ӯ ба мо ба ин сабаб овардааст, лаззат мебарем, мо ахлоқӣ ҷасорат барои сухан гуфтан барои Ӯ дар ҷаҳоне, ки Ӯ рад карда шуд, мегирем (Матто 10:26-27). Ӯ ба мо дастур медиҳад, ки ҳар чизеро, ки Ӯ ба мо дар танҳоӣ мегӯяд, ошкоро эълон кунем.
Сирри ин ҷасорат дар он аст, ки аз дарун бо он чизе, ки Ӯ дар гӯши мо пичиррос мезанад, сохта ва мустаҳкам шавем. Ҳамчун хизматгорони Ӯ гӯшҳои мо бояд кушода бошанд! Дар Ишаъё 50 мо дар бораи хизматгори комил, Худованд Исо мехонем. Ӯ инчунин шогирди комил буд ба маънои доштани «забони омӯхташуда» (ояти 4), то дар вақташ сухан гӯяд. Диққат диҳед, ки на танҳо забони Ӯ таъсир карда буд, балки гӯши Ӯ барои таълим гирифтан кушода буд (ояти 5). Ҷасорати ахлоқӣ аз дар Каломи Худо будан ва аз дар мо будани Каломи Худо меояд!
Доштани ҷасорати ахлоқӣ моро ба ҷисмонӣ ҷасорат мебарад. Худованд гуфт: «Аз онҳое, ки ҷисмро мекушанд, аммо ҷонро кушта наметавонанд, натарсед. Балки аз Ӯ битарсед, ки ҳам ҷон ва ҳам ҷисмро дар дӯзах нобуд карда метавонад» (Матто 10:28). Ин аст он чизе, ки ба бисёриҳо қувват медиҳад, то таъқибот ва азобро таҳаммул кунанд. Барои шогирдӣ арзише ҳаст – нархе, ки бояд пардохт шавад! Аммо шахсе, ки танҳо аз Худо метарсад ё Ӯро эҳтиром мекунад, ҳеҷ гоҳ аз одам тарсидан лозим нест. Тарси Худо тарсест, ки ҳамаи тарсҳои дигарро бекор мекунад.
Рӯҳонӣ ҷасорат (оятҳои 29-33), як намуди сеюми ҷасорат, қабул кардани Каломи Худо ва ҳама чизро барои Ӯ ба хатар гузоштан аст. Ин ҷасорат тавассути дар Каломи Худо будан – бо гӯшҳои кушода гӯш кардан ва чашмони худро ба бузургии ҷалоли Масеҳ дар ҳар саҳифаи он нигоҳ доштан инкишоф меёбад.
Ин ҷасорат он чизест, ки Истефанус дар Аъмол 7 дошт. Ӯ чунон ба шахсияти Масеҳ машғул буд, ки дар бораи Худои Ҷалол сухан гуфтанро оғоз кард ва дар ниҳоят ҷалоли Худоро дар чеҳраи Исои Масеҳ дурахшон дид. Истефанус ба Масеҳ то дараҷае машғул буд, ки ҷасорати ҷисмонӣ дошт, то ҷони худро барои Ӯ диҳад. Ӯ инчунин ҷасорати рӯҳонӣ дошт, ки мисли Масеҳ бошад ва гуфт: «Худовандо, ин гуноҳро ба онҳо ҳисоб накун» (ояти 60). Истефанус ба Устоди худ тақлид кард ва ба ҳузури Ӯ дохил шуд.
Шогирд аз ҷониби Худо қадр карда мешавад, ғамхорӣ карда мешавад ва ҳифз карда мешавад
Мо инро дар ҳаёти Истефанус дидем ва мебинем, ки он аз ҷониби Худованд дар Матто 10:29-31 таълим дода шудааст. Худованд ба арзиши шогирдони худ таъкид кард: «Оё ду гунҷишк ба як танга фурӯхта намешаванд? Ва ҳеҷ яке аз онҳо бе иродаи Падари шумо ба замин намеафтад». Дар Луқо 12:6 мо мехонем: «Оё панҷ гунҷишк ба ду танга фурӯхта намешаванд? Ва ҳеҷ яке аз онҳо дар назди Худо фаромӯш намешавад». Нукта хеле равшан аст: Худованд ба ҳар як нафар диққат медиҳад. Пайравони Масеҳ чӣ қадар арзишмандтаранд! Ӯ моро дӯст медорад ва моро таъмин ва ғамхорӣ хоҳад кард (ниг. Матто 6:25-26). Мо набояд хавотир шавем ё тарсем.
Шогирд Худовандро эътироф мекунад ва аз ҷониби Ӯ баҳо дода мешавад
Дар бораи Матто 10:32-33 бисёр нофаҳмиҳо вуҷуд дорад. Муҳим аст, ки дар хотир дошта бошем, ки ин бахш дар бораи хидмат аст, на наҷот. Баъзе одамон худро пайравони Масеҳ меноманд, аммо вақте ки озмоишҳо меоянд, онҳо мегурезанд. Дигарон пайғамбарони дурӯғин ҳастанд ва дар асл Худовандро инкор мекунанд, ки ба худ ҳалокат меоранд (2 Петрус 2:1-2).
Эътироф кардани Масеҳ на танҳо сухани холӣ аст; он ҳаёт хидмат аст. Ӯ қайд мекунад, ки оё мо ба тавре зиндагӣ мекунем, ки Ӯро эътироф кунем. Рӯзе Худованд ҳар як амали хидмати моро мисли оташ баҳо медиҳад. Он чизе, ки дар ҳақиқат барои ҷалоли Масеҳ карда шудааст, ошкор хоҳад шуд (1 Қӯринтиён 3:12-15), ва мукофотҳо барои хидмат тақсим карда мешаванд (2 Қӯринтиён 5:10; Румиён 14:10). Аммо агар мо Ӯро инкор карда бошем, мо зиён хоҳем дид.
Шогирд ба Масеҳ ҷои аввалиндараҷа медиҳад
Вақте ки мо дар Матто 10 идома медиҳем, мешунавем, ки Худованд чизе мегӯяд, ки ба назари мо хеле аҷиб метобад: «Гумон накунед, ки Ман омадаам, то ба замин сулҳ оварам. Ман на барои овардани сулҳ, балки шамшер омадаам. Зеро Ман омадаам, то «мардеро бар зидди падараш, духтареро бар зидди модараш, ва келинро бар зидди хушдоманаш» гузорам; ва «душманони одам аҳли хонаи худаш хоҳанд буд». Касе, ки падар ё модарро аз Ман бештар дӯст медорад, сазовори Ман нест. Ва касе, ки писар ё духтарро аз Ман бештар дӯст медорад, сазовори Ман нест» (оятҳои 34-37). Одамон дар замони Масеҳ дар ҷустуҷӯи Шоҳзодаи Сулҳ буданд (Ишаъё 9:6; Забур 72). Онҳо намедонистанд, ки пеш аз ҷалол, Худованд бояд рад карда шавад ва дар салиб азоб кашад (1 Петрус 1:11). Худованд пайравони Худро барвақт барои муноқишае, ки Ӯ таҳаммул хоҳад кард ва онҳо аз он гурехта наметавонанд, омода карданро оғоз кард.
Мо бояд ба худ хотиррасон кунем, ки контекст дар ин ҷо дар бораи хидмат аст ва Худованд зарурати онро баён мекунад, ки шогирдони Ӯ ба Ӯ дар ҳаёти худ ҷои аввалро диҳанд. Инчунин барои мо муфид аст, ки дарк кунем, ки муносибати наве тавассути кори анҷомёфтаи Ӯ дар салиб барқарор шудааст. Худованд инро дар Марқӯс 3:35 таъкид кард: «Ҳар кӣ иродаи Худоро ба ҷо оварад, бародари Ман ва хоҳари Ман ва модари Ман аст».
Худованд Исо таълим медод, ки агар мо шогирдони Ӯ бошем, Ӯ бояд дар ҳаёти мо авлавият дошта бошад. Аксар вақт гуфта мешавад: «Дар ҳаёти бисёре аз имондорон Ӯ ҳузур дорад. Дар ҳаёти баъзе имондорон Ӯ намоён аст. Аммо саволи воқеӣ ин аст: «Оё Ӯ дар ҳаёти ман аввалиндараҷа аст?»» Ҳамаи муносибатҳои дигар бояд ҷои дуюмро ишғол кунанд. Ин дар ҳақиқат ғояи тақдис аст.
«Тақдис кардан» маънои ҷудо кардан ё ҷудо карданро барои мақсаде дорад. Худованд гуфт, ки Ӯ «на барои овардани сулҳ, балки шамшер омадааст». Шамшер чизест, ки ҷудо мекунад (Ибриён 4:12). Инчунин, як узви оила бар зидди дигаре хоҳад буд: «марде бар зидди падараш, духтаре бар зидди модараш, ва келин бар зидди хушдоманаш». Калимаи тарҷумашудаи «бар зидди», ки танҳо дар ин ҷо истифода мешавад, маънои «ду пора кардан»-ро дорад. Он фикри ҷудоии комил ва аксар вақт доимиро дорад. Ҳеҷ кас наметавонад бо дили нохоҳам ба Худованд хидмат кунад. Худованд наметавонад шогирдоне дошта бошад, ки садоқати тақсимшуда доранд. Ӯ гуфт: «Ҳеҷ кас, ки дасти худро ба шудгор гузошта, ба қафо нигоҳ мекунад, барои Малакути Худо мувофиқ нест» (Луқо 9:57-62).
Шогирд ҳаёти худро пешкаш мекунад
Шогирди Масеҳ бояд муҳаббати худро (Матто 10:32-36) ва ҳаёти худро (оятҳои 38-39) дар қурбонгоҳ гузорад. Муҳаббат ба Масеҳ дар ояти 37 ангеза барои ояти 38 аст. Барои гирифтани салиб, ки дар бораи марг сухан меронад, ин аст, ки худро бе ҳеҷ гуна шарт ба ҳукмронии Масеҳ таслим кардан. Худованд ин фикрро дар Матто 16:24-25 васеъ кард ва онро бо салиби худ алоқаманд кард (ояти 21).
Барои пайрави Масеҳ, салиб қурбонии ихтиёрии ҳама чизест, ки кас дорад, аз ҷумла ҳаёт, ба хотири Масеҳ. Ҳеҷ роҳи миёна нест – ё мо ҳаёти худро наҷот медиҳем ё онҳоро қурбон мекунем. Агар мо манфиатҳои худро ҳифз кунем, мо зиёнкор хоҳем буд; агар мо барои манфиатҳои Ӯ зиндагӣ кунем, мо ғолиб хоҳем буд. Ин метавонад он чизе бошад, ки Павлус дар назар дошт, вақте ки навишт: «Пас, эй бародарон, аз шумо илтимос мекунам, ба василаи раҳматҳои Худо, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, писандидаи Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин ҷаҳон мувофиқ нашавед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед, то ки шумо иродаи Худоро, ки нек ва писандида ва комил аст, исбот кунед» (Румиён 12:1-2).
Шогирд барои дигарон баракат аст
Пайрави ҳақиқии Исои Масеҳ барои дигарон баракат аст. Ин дар оятҳои боқимондаи Матто 10 ошкор мешавад: «Касе, ки шуморо қабул мекунад, Маро қабул мекунад, ва касе, ки Маро қабул мекунад, Ӯро, ки Маро фиристодааст, қабул мекунад. Касе, ки пайғамбарро ба номи пайғамбар қабул мекунад, мукофоти пайғамбарро хоҳад гирифт. Ва касе, ки марди одилеро ба номи марди одил қабул мекунад, мукофоти марди одилеро хоҳад гирифт. Ва ҳар кӣ ба яке аз ин хурдсолон танҳо як пиёла оби хунук ба номи шогирд диҳад, ба ростӣ, ба шумо мегӯям, ки ӯ ҳеҷ гоҳ мукофоти худро аз даст нахоҳад дод» (оятҳои 40-42). Шахсе, ки хизматгорони Худовандро қабул мекунад, Худованд Исо ва Падарро, ки Ӯро фиристодааст, низ қабул мекунад (Юҳанно 13:20).
Мо дар ин ҷо мефаҳмем, ки ҳар кӣ яке аз сухангӯёни Худовандро қабул кунад, мукофот мегирад. Ин файзи бепоёни Худост. Ӯ на танҳо пайғамбарро барои садоқаташ мукофот медиҳад, балки Ӯ ҳар касеро, ки пайғамбарро қабул мекунад, мукофот медиҳад – ҳатто ба ӯ мукофоти пайғамбарро медиҳад. Ӯ идома медиҳад, ки ҳар кӣ имондореро ба хотири Масеҳ қабул кунад, мукофот мегирад. Худованд ҳатто минбаъд меравад ва мегӯяд, ки барои «ҳар кӣ ба яке аз ин хурдсолон танҳо як пиёла оби хунук ба номи шогирд диҳад» мукофот ҳаст (Матто 10:42). Ин истилоҳи «хурдсолон» фикри онҳоеро дорад, ки зоҳиран ночиз ва беаҳамият ҳастанд (Матто 18:1-3, 25:31-46-ро баррасӣ кунед).
Ҳамчун пайравони Масеҳ, мо сафирони Ӯ ҳастем, то дигаронро ба Худованд Исо биёрем: «Ҳоло ҳама чиз аз Худост, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ оштӣ дод ва ба мо хидмати оштӣ доданро дод, яъне Худо дар Масеҳ ҷаҳонро бо Худ оштӣ медод, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо ҳисоб намекард ва каломи оштиро ба мо супурд. Пас, мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё Худо ба воситаи мо илтимос мекард: мо аз шумо ба хотири Масеҳ илтимос мекунем, бо Худо оштӣ шавед. Зеро Ӯ онро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:18-21).
Худо дӯст медорад, ки бидиҳад. Ӯ бузургтарин тӯҳфаро дод: Писари маҳбуби худ, Худованд Исо! Ӯ бо баракат додани онҳое, ки Писари Ӯро қабул кардаанд, идома медиҳад, онҳоро бо ҳар баракати рӯҳонӣ баракат медиҳад (Эфсӯсиён 1:3). Дар асл, «ҳар тӯҳфаи нек ва ҳар тӯҳфаи комил аз болост ва аз Падари нурҳо меояд, ки дар Ӯ ҳеҷ тағйирот ё сояи гардиш нест» (Яъқуб 1:17). Дар рӯзи оянда Худованд Исо садоқати ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ хидмат кардаанд ва манфиатҳои Ӯро дар дил доштаанд, мукофот хоҳад дод.
Хуб аст, ки бори дигар ба худ хотиррасон кунем, ки ин қисмат дар Матто 10 дар бораи шогирдӣ сухан меронад, на писарӣ – хидмат, на наҷот. Мо тавассути имон ба Худованд Исои Масеҳ фарзандони Худо мешавем. Мо шогирдони Ӯ ҳастем, вақте ки мо ба Ӯ содиқона пайравӣ ва итоат мекунем. Писарӣ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, аммо чӣ гуна мо ҳамчун шогирдон хидмат мекунем, метавонад тағйир ёбад. Ба шогирдони ҳақиқӣ ва содиқ ниёзи бузурге ҳаст. Оё шумо дар байни онҳое хоҳед буд, ки аз Масеҳ меомӯзанд ва барои Ӯ зиндагӣ мекунанд?
Имрӯз шогирдон чӣ гуна сохта мешаванд?
Ман аз он далел дар ҳайрат мондаам, ки калимаи «шогирд» ҳеҷ гоҳ берун аз китоби Аъмол истифода намешавад. Дар Номаҳо пайравони Масеҳ ҳамчун масеҳиён, бародарон, муқаддасон, имондорон ва Калисо номида мешаванд, аммо ҳеҷ гоҳ ҳамчун шогирдон. «Супориши бузург» низ дар Номаҳо ҳеҷ гоҳ такрор намешавад, гарчанде ки амри мавъизаи Инҷил вуҷуд дорад (2 Тимотиюс 4:2).
Мо мебинем, ки Павлус дар Аъмол 14:21 шогирдон месозад: «Ва пас аз он ки онҳо Инҷилро ба он шаҳр мавъиза карданд ва шогирдони зиёде сохтанд, онҳо ба Листра ва ба Икониум ва ба Антиохия баргаштанд». Аммо Павлус ҳеҷ гоҳ ба каси дигар дастур надод, амр накард ё насиҳат накард, ки ин корро кунад. Чаро не? Фикр кунед, ки ин шогирдон чӣ гуна сохта шуданд. Ин натиҷаи мустақими мавъизаи Инҷил ва таълими Каломи Худо аз ҷониби Павлус ва Барнабо буд. Дар Аъмол ин тавассути роҳҳои гуногун, аз ҷумла муҳокимаҳо, баҳсҳо ва сӯҳбатҳо бо ғайриимондорон анҷом дода шуд. Хуб аст, ки дар хотир дошта бошем, ки на ҳама мавъиза ва таълим аз минбар анҷом дода мешавад.
Таълим дар Номаҳо борҳо таъкид шудааст. Пайравони Масеҳ бояд Каломи Худоро омӯзанд – онҳо бояд омӯзанда бошанд. Вақте ки Павлус ба шаҳрҳое баргашт, ки дар онҳо мавъиза карда ва шогирдон сохта буд, ӯ пиронро таъин кард, ки таълими имондоронро идома диҳанд.
Вазифаи пир дар ҷамъомади маҳаллӣ муҳим аст, ва қобилияти таълим додан яке аз шартҳост (1 Тимотиюс 3:2). Ӯ бояд «каломи содиқро, чунон ки таълим гирифтааст, мустаҳкам нигоҳ дорад, то ки бо таълимоти солим ҳам насиҳат кунад ва ҳам маҳкум кунад» (Тит 1:9). Вақте ки Павлус Эфсӯсро тарк мекард, ӯ пиронро насиҳат карда, гуфт: «Ба худ ва ба тамоми рама диққат диҳед, ки дар миёни он Рӯҳи Муқаддас шуморо нозирон таъин кардааст, то калисои Худоро, ки Ӯ бо хуни худ харидааст, чӯпонӣ кунед. Зеро ман медонам, ки пас аз рафтани ман гургҳои ваҳшӣ ба миёни шумо хоҳанд омад, ки рамаро дареғ намедоранд. Инчунин аз миёни худи шумо мардон бархоста, чизҳои мунҳарифро мегӯянд, то шогирдонро аз паси худ кашанд ... Пас, ҳоло, эй бародарон, ман шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо бино кунад ва ба шумо мерос дар миёни ҳамаи онҳое, ки тақдис шудаанд, диҳад» (Аъмол 20:28-32). Ин огоҳӣ калисои имрӯзаро тасвир мекунад.
Бигзор Худованд онҳоеро, ки хусусиятҳои шогирдони ҳақиқӣ доранд, инчунин шахсонеро дар ҷамъомади маҳаллӣ барои таълим ва мустаҳкам кардани рамаи Худо бархезонад.
