Раҳмати доимии Худо: Даъват ба шукргузорӣ аз Забур 136

Раҳмати Ӯ то абад боқӣ мемонад

Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ бо такрори беҳуда қайд карда намешаванд. Забур 136 нисбат ба дигар қисматҳои Каломи муқаддаси Худо такрори бештар дорад. Он аз 26 оят иборат аст, ки ҳар яки онҳо бо калимаҳои (NKJV) «Раҳмати Ӯ то абад боқӣ мемонад» ба охир мерасанд, ки бо насиҳати чанд маротиба такроршуда барои «шукргузорӣ» ба Худованд ё Худо (оятҳои 1-3, 26) ҳамроҳ карда шудаанд.

Барои ҳавасманд кардани муқаддасон дар ҷалол ба шукргузорӣ ҳеҷ зарурате нахоҳад буд, зеро ҳеҷ чиз монеи таркиши ҳамду сано нахоҳад шуд. Оҳангҳои ҳамду сано ҳеҷ гоҳ дар тӯли асрҳои абадият нахоҳанд мурд ва кам нахоҳанд шуд. Аммо дар ин ҷо дар рӯи замин фарқ дорад ва мо хуб мекунем, ки насиҳатҳои ин таронаи зеборо дар хотир дорем, зеро такрори он беҳуда нест.

Калимаи барҷастаи «раҳмат» дар ин тарона аз як тараф бо шафқат алоқаманд аст ва аз тарафи дигар ба қонеъ кардани ниёзҳо – шафқати илоҳӣ ба қонеъ кардани ниёзҳои инсонӣ. Дар Аҳди Ҷадид мо мебинем, ки раҳмати илоҳӣ неъматҳои худро хеле бештар аз ниёзҳои инсонӣ паҳн мекунад. Аммо вақте ки раҳмати дар тарона дар назар дошташуда дуруст фаҳмида мешавад, он ба шукргузорӣ оварда мерасонад.

Чаро, мо метавонем пурсем, ин суханони тасаллӣ камтар аз 26 маротиба такрор мешаванд? Сабабе бояд бошад, ва он ҳам сабаби фаврӣ. Ин аз он сабаб аст, ки одамон дар қабули раҳматҳои аҷиби Худо ин қадар бепарво ва худписанд, ё суст ва бепарво ҳастанд, ки онҳо аксар вақт бешукр мебошанд. Ғайр аз ин, таърихи Исроил асосан дар ин тарона дар назар аст, ва онҳо зери қонун буданд ва фаромӯш карда буданд, ки он танҳо ба онҳо маҳкумият меовард, дар ҳоле ки ҳамаи чизҳои хубе, ки онҳо лаззат мебурданд, ба онҳо дар асоси раҳмати Худо мерасид. Мо низ ҳаёти худро рӯз ба рӯз ҳамчун қарздорони раҳмати Худо мегузаронем.

Як кофир бо бародари масеҳии худ хӯрок мехӯрд. Аз он ки бародараш аввал барои хӯрок шукргузорӣ карда буд, хашмгин шуда, мушташро ба миз зад ва хитоб кард: «Ман барои хӯроке, ки мехӯрам, ба Худои ту қарздор нестам. Ман сахт меҳнат мекунам, музд мегирам ва барои он чизе, ки мехӯрам, пул медиҳам».

Бародараш дар ҷавоб гуфт, ки ҳеҷ пули дунё наметавонад як дона гандумро харад, агар Худо онро наофарида бошад, ба он қудрати такрористеҳсолӣ ва сипас нигоҳ доштани ҳаёти инсонро ҳангоми истифода ҳамчун ғизо надода бошад. Ӯ офтобро офарид, ки гандумро мепазонад, ва обро, ҳамчун борон, дод, то онро ба камол расонад. Ин ва бештар аз ин нишон дод, ки рӯҳи бешукри ӯ то чӣ андоза бемаънӣ буд. Вой! Бешумори одамон бешукр ҳастанд. Навиштаҳо моро ҳушдор медиҳанд, ки яке аз аломатҳои рӯзҳои охир ин аст, ки одамон «бешукр, бемуқаддас» хоҳанд буд (2 Тимотиюс 3:2).

Оё Навиштаҳо дар ин бора чизе мегӯянд? Бале. Мо мехонем, ки ғизо «бо каломи Худо ва дуо муқаддас карда мешавад» (1 Тимотиюс 4:5). Дар Ҳастӣ 9:3 мо мебинем, ки чӣ тавр таъминоти фаровони ғизо бо каломи Худо дар ихтиёри инсон гузошта шуд. Воқеан ҳам ғамангез аст, агар ин муқаддаскунӣ дар хонаводаҳои масеҳӣ бо дуо ба анҷом нарасад, зеро ғизои ин қадар меҳрубонона таъминшуда истифода мешавад.

Аммо биёед ба дарсҳое, ки аз Забур 136 омӯхта мешаванд, назар андозем, ки дар замонҳои Аҳди Қадим навишта шудааст ва пур аз ишораҳо ба таърихи банӣ-Исроил аст. Дар он аз ҳикмати Худо дар офариниш, дар осмон ва замин, дар офаридани офтоб барои ҳукмронӣ бар рӯз ва моҳ дар шаб ёдоварӣ шудааст. Ба Нӯҳ итминон дода шуд: «То даме ки замин боқӣ мемонад, вақти кишт ва дарав, сардӣ ва гармӣ, зимистон ва тобистон, ва рӯз ва шаб қатъ нахоҳанд шуд» (Ҳастӣ 8:22). Агар ин ваъда иҷро намешуд, чӣ қадар харобиовар мебуд!

Забурнавис раҳмати аҷиби Худоро ба Исроил нақл кард, вақте ки онҳо дар Миср ғулом буданд, онҳоро аз бадбахтии худ наҷот дод ва нахустзодагони мисриёнро кушт. Ҳеҷ зарбаи нармтаре иродаи саркаши фиръавнро намешикаст. Банӣ-Исроил дар худ бемуҳофизат буданд, бо дасти қавӣ Ӯ онҳоро берун овард, фиръавн ва лашкарҳои ӯро дар Баҳри Сурх сарнагун кард.

Забур 136:16 сафари Исроилро дар биёбон ҷамъбаст мекунад. Мо медонем, ки манна аз осмон фуруд омад ва об аз санг задашуда онҳоро пайравӣ кард, гарчанде ки ин чизҳо дар ин ояти кӯтоҳ зикр нашудаанд. Забурнавис ба онҳо хотиррасон кард, ки чӣ тавр Худо онҳоро ба замини моликияти онҳо бурд, подшоҳони бузургро сарнагун кард, то халқи Худро дар он ҷо ҷойгир кунад. Ӯ ба Иброҳим гуфта буд, ки вақте ки гуноҳҳои халқҳои аморӣ ба авҷи худ мерасанд, насли Иброҳим ба он замин оварда мешаванд. Ваъдаи илоҳӣ иҷро шуд.

Оё чунин достоне дар тамоми таърихи ҷаҳон нақл шуда буд? Мо набояд ҳайрон шавем, ки Исроил даъват карда шуд, ки барои чунин раҳмати фаровон ва доимӣ ба Худо шукргузорӣ кунад. Аммо оё мо масеҳиён ба қадри кофӣ аз раҳматҳои зиёде, ки ба мо ато шудаанд, огоҳ ҳастем? Мо метарсем, ки не. Ва, мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки раҳматҳое, ки мо дар масъалаҳои марбут ба ин ҳаёт мегирем, бузурганд, мо онҳоро боз ҳам фаровонтар ба таври рӯҳонӣ дорем.

Ҳавворӣ Павлус, дар Румиён 12:1, муқаддасонро «бо раҳматҳои Худо» илтимос кард, ки ҷисмҳои худро «қурбонии зинда, муқаддас, писандидаи Худо» пешкаш кунанд. Ӯ ба манфиатҳои бузурги рӯҳонӣ ишора мекард, ки аз Инҷил ҳангоми бо имон қабул шудан дода мешаванд. Хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудӣ, мо дар асоси раҳмат баракат ёфтаем. Мо «бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ» баракат ёфтаем (Эфсӯсиён 1:3).

Худо моро бо фаровонии раҳмати худ баракат додааст. Ин на танҳо барои он буд, ки мо ба шукргузорӣ ба Ӯ водор шавем, балки барои он низ буд, ки мо ба насиҳат ҷавоб диҳем: «то ки шумо ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, нишон диҳед» (1 Петрус 2:9).

Аз ҷониби А. Ҷ. Поллок (мутобиқшуда)

Писари Худо! Бо шодӣ Туро ҳамду сано мегӯем, дар тахти Падар дар боло; Ҳамаи корҳои аҷиби Ту Туро нишон медиҳанд, пур аз файз ва пур аз муҳаббат! Худованд, ибодати моро қабул кун – барои гуноҳҳои мо Ту як бор кушта шудӣ; Ба воситаи хуни Ту мо наҷот дорем, ба зудӣ дар ҳукмронии беохири Ту шарик хоҳем шуд.

Худо, дар Ту муҳаббати Худро ошкор карда, нишон медиҳад, ки файзи Ӯ чӣ қадар бузург, чӣ қадар бой аст; Бахти мо муборак, бо шодӣ тамоми ҷалоли Ӯро дар чеҳраи Ту мебинем. Оҳ! Раҳмате, ки моро баракат додааст, чунин пеш аз оғози замон пешбинӣ шуда буд, Раҳмате, ки моро дар Ту нигоҳ доштааст, раҳмати бузург, мисли фазои осмон. —Самуил П. Трегеллес (1813–1875)