Барои Рӯзи Модар
Дуои
Хонашин
Эй Худовандо, вақте ки ман корҳои ҳаррӯзаи худро иҷро мекунам, маро водор кун,
ки бо муҳаббат ба Ту дурахшам,
то тамоми хонаи ман қурбонгоҳе барои ҷалоли Ту бошад.Вақте ки ман катҳоро месозам, ба ман кӯмак кун,
ки чинҳои изтироб ва тарсро
аз рӯи худ ҳамвор кунам ва бештар ба Ту эътимод карданро омӯзам.Вақте ки ман зарфҳоро мешӯям, ба ман таълим деҳ,
ки онро ҳамчун шустани гуноҳҳои рӯз тасаввур кунам
ва дар хотир дорам, ки шустушӯи дӯстдоштаи Ту тавба аст. Вақте ки ман пироги себ мепазам, ба ман хотиррасон кун,
ки ҳаёти худро бо меваҳои хуб, каме ҳанут, ширинӣ
ва танҳо ба қадри кофӣ қабат барои бахшидани мақсад ва маъно ба он мазза диҳам.Эй Худовандо, ин тавр нест, ки ман Туро
ба сатҳи чизҳои оддӣ мефарорам, балки онҳоро
ба сатҳи худогоҳии Ту баланд мебардорам. Омин.Муаллиф номаълум«Ҳар коре, ки мекунед,
бо тамоми дили худ кунед,
чун барои Худованд кор мекунед, на барои одамон,
зеро медонед, ки шумо
меросро аз Худованд ҳамчун мукофот хоҳед гирифт.
Шумо ба Худованд Масеҳ хидмат мекунед.»
Қӯлассиён 3:23-24
