«Аммо аз ман дур бод, ки фахр кунам, магар ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба василаи он дунё барои ман маслуб шудааст ва ман барои дунё.» Ғалотиён 6:14
Он ҷо дар салиб, Худованд Исо, Ба ҷои ман азоб кашид, Радди дунёро бардошт Бар сари муқаддаси Ту рехта шуд. Он ҷо ба салиб, Наҷотдиҳандаи ман, Ки Ту барои ман тоқат кардӣ, Дили ман бармегардад, Худованд Исо, То азоби Туро ҳис кунам.
Он ҷо дар он салиб, Худованд Исо, Гарчанде ки Ту Писари Худо будӣ; Ман дидам, ки Ту ҳукмро бардоштӣ Барои ҳамаи он чизе ки ман карда будам. Он ҷо дар салиб, Наҷотдиҳандаи ман, Он ҷо дар он дарахти даҳшатнок, Аз Худо бегона шуда, Худованд Исо, Ту барои ман гуноҳ шудӣ.
Боз дар он салиб, Худованд Исо, Ту бо хоҳиши худ бардоштӣ, Ҷони ман аз мондан лаззат мебарад Дар бораи ҳамаи муҳаббати Ту ба ман. Ба ман он салибро деҳ, Наҷотдиҳандаи ман, Бо нанг ва шарми он. Ба ман файз деҳ, Худованд Исо, То онро ба хотири номи Ту бардорам. — Бад Моррис
