Ман бояд инро ба шумо гӯям!
Ман шояд дигар ҳеҷ гоҳ шуморо набинам, аз ин рӯ чизе ҳаст, ки ман бояд ҳозир ба шумо гӯям. Ин он қадар муҳим аст, ки метавонад тамоми ояндаи шуморо мисли ман тағйир диҳад.
Ин паёмест, ки шояд ба шумо писанд наояд, аммо қароре, ки шумо дар бораи он қабул мекунед, ба шумо ҳам дар зиндагӣ ва ҳам дар марг таъсир хоҳад расонд.
Бигзор таъкид кунам, ки ин паём комилан дуруст аст, зеро Худо онро гуфтааст ва Ӯ дурӯғ гуфта наметавонад. Вақте ки Худо ваъда медиҳад, шумо метавонед ба он такя кунед, зеро ваъдаҳои Ӯ ҳеҷ гоҳ иҷро намешаванд. Худо шуморо маҷбур намекунад, ки ба ин паём бовар кунед – ин интихоби шумост – аммо Ӯ шуморо барои шунидани он масъул хоҳад донист.
Ин паёми шахсӣ ба шумост: шумо наметавонед аз он гурезед. Шумо бояд ё онро қабул кунед ё рад кунед. Шумо бояд ё «ман мекунам» ё «ман намекунам» гӯед. Шумо наметавонед бетараф бошед.
Пас, ин аст паём – аз Каломи Худо, Китоби Муқаддас:
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Ҳоло, оё шумо ягон бор чунин суханони аҷибро шунидаед? Танҳо як лаҳза фикр кунед, ки онҳо чӣ мегӯянд! Онҳо се далели аҷибро ошкор мекунанд:
• Аввалан, «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт».
Азбаски шумо дар ҷаҳон ҳастед, ин маънои онро дорад, ки Ӯ шуморо дӯст медорад. Агар ин шуморо ба ҳайрат наорад, дар хотир доред, ки вақте Худо шуморо дӯст медорад, Ӯ гуноҳкорро дӯст медорад, зеро Библия мегӯяд, ки шумо гуноҳкор ҳастед (Румиён 3:23). Агар шумо бо худ ростқавл бошед, шумо бояд розӣ шавед. Ҳоло, гарчанде ки Худо шуморо дӯст медорад, Ӯ гуноҳи шуморо нафрат дорад. Гуноҳ шуморо аз осмон дур нигоҳ медорад, зеро Худо муқаддас аст ва Ӯ бояд гуноҳро ҷазо диҳад. Аз ин рӯ, Худои меҳрубон бояд роҳи муқаддаси наҷот додани гуноҳкоронро пайдо кунад; вагарна гуноҳкор бояд барои гуноҳҳои худ пардохт кунад. Ин маънои онро дорад, ки абадиятро дар дӯзах гузаронад!
• Дуюм, «Ӯ Писари ягонаи Худро дод».
Худо шуморо чунон дӯст медорад, ки Ӯ Писари ягонаи Худро барои шумо дод! Худованд Исои Масеҳ дар салиби Ҷолҷото азоб кашид, то шумо наҷот ёбед. Ӯ хуни Худро рехт, то гуноҳҳои шумо бартараф шаванд. Ӯ барои шумо мурд, то шумо дар осмон абадӣ зиндагӣ кунед. Мебинед, касе бояд ҷазои гуноҳи шуморо пардохт кунад – ё шумо ё ивазкунандаи бегуноҳ. Худо Писари Худро дод, то Ӯ метавонад ивазкунандаи бегуноҳи шумо бошад.
• Сеюм, «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад».
Дар бораи он фикр кунед – Худо ба онҳое, ки ба Масеҳ имон доранд, ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад! Наҷотдиҳанда корро ба итмом расонидааст. Ӯ мурдааст, аз қабр эҳё шудааст ва ба осмон баргаштааст. Қисми шумо танҳо ба Ӯ имон овардан аст. Ин маънои онро дорад, ки шумо бояд иқрор шавед, ки гуноҳкор ҳастед, дарк кунед, ки Масеҳ барои гуноҳҳои шумо дар салиб мурд ва сипас Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед.
Ин паём аст; ҳоло шумо бояд қарор қабул кунед. Оё шумо Ӯро қабул мекунед ё рад мекунед? Вақти шумо дар замин кӯтоҳ аст, аммо қарори шумо барои ё зидди Масеҳ барои абадият давом мекунад.
Агар шумо пешниҳоди меҳрубононаи Худоро рад кунед, Библия мегӯяд, ки танҳо як ҷой барои шумо вуҷуд дорад, ки вақте мемиред, ба он ҷо равед, ва он дӯзах аст.
«Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:23).
Ман шояд дигар ҳеҷ гоҳ шуморо дар замин набинам, аммо умедворам, ки шуморо дар осмон мебинам. Агар шумо Наҷотдиҳандаи гуноҳкоронро қабул кунед, пас шумо низ наҷот хоҳед ёфт! – В. Макдоналд, таҳриршуда.
