«Бубахшед, аммо ман наметавонам шуморо дарорам», посбон ба ман гуфт. Шоми панҷшанбе буд ва ман дар зиндони маҳаллии амнияти миёна будам, дар назди посгоҳи аввал, дар даромадгоҳи вестибюл истода будам. Ман барои суханронӣ дар ибодатгоҳи шом он ҷо будам, ки тақрибан як сол боз ҳар моҳ як маротиба ин корро мекардам. Зоҳиран ман сабтҳои тиббии худро дуруст нигоҳ надошта будам. Озмоише буд, ки бояд ҳар сол такрор мешуд, аммо ман аз ин талабот бехабар будам.
Барои посбон муҳим набуд, ки ман ҳеҷ гоҳ вохӯриҳои моҳонаи худро аз даст надодаам ва қаблан ҳеҷ гоҳ рад нашуда будам. Дар асл, он посбони мушаххас маро чанд маротиба қаблан қабул карда буд! Муҳим набуд, ки ман солим будам ва эҳтимол ба озмоиши талабшуда ниёз надоштам. Муҳим набуд, ки ман маҳбусонро мешинохтам ва онҳо маро мешинохтанд. Муҳим набуд, ки ман ростқавл будам. Танҳо як чиз муҳим буд – дастрасии ман ба талаботи зиндон вобаста буд, ки иҷро нашуда буд.
Вақте ки ман барои рафтан рӯ овардам, дар бораи он фикр кардам, ки барои қабул шудан ба осмон чӣ лозим аст? Муҳим нахоҳад буд, ки шумо чӣ қадар корҳои нек кардед. Муҳим нахоҳад буд, ки шумо чӣ қадар вақт ё пул ба хайрияҳо хайр кардед. Муҳим нахоҳад буд, ки шумо чанд маротиба ба калисо рафтед. Муҳим нахоҳад буд, ки шумо чӣ қадар ростқавл ва росткор будед. Танҳо як чиз муҳим хоҳад буд – муносибати шумо бо Исои Масеҳ.
Ягона талаботи Худо барои осмон наҷот тавассути Писари Ӯ Исои Масеҳ аст. Исо гуфт: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6 НБО). Оё Худо роҳи дигареро қабул мекунад? Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12). Дастрасӣ ё радди шумо ба осмон танҳо аз ин вобаста аст. Исо ягона роҳ аст. Оё шумо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар доред?
Оё мехоҳед дар бораи наҷот бештар маълумот гиред? Мо метавонем ба шумо бештар бигӯем.
