Чӣ тавр мумкин аст, ки дилро аз изтироб нигоҳ дошт, вақте ки мушкилот ба ҳар дар мекӯбад ва аз ҳар тиреза менигарад, вақте ки мусибат ва ғам моро то ба сина фаро гирифтааст? Чӣ тавр, вақте ки такягоҳҳои азиз шикаста ва бефоидаанд, ва умедҳои заминӣ ноком шуда ва аз байн рафтаанд, вақте ки бозуи инсонӣ, ки ба он такя мекардем, моро дигар дастгирӣ намекунад, ва диле, ки аз он ҳамдардӣ мегирифтем, мурда ва ба фарёди мо беҷавоб аст? Чӣ тавр мо метавонем бетарс бошем, вақте ки нафрат ва низоъи нопок на танҳо ҷисм, балки ҷонҳои одамонро бо даҳони гургвор пора мекунад, ва ҳамаи асосҳои замин аз масир берун шудаанд, ва ваъдаи Худованди мо барои бозгашт ин қадар тӯлонӣ ба назар мерасад? Оё мумкин аст, ки дилҳои худро дар чунин рӯзҳои ғамангез ва дар чунин шароит аз изтироб нигоҳ дорем ва тарсе надошта бошем, ҳарчанд роҳ душвор ва дароз бошад, ва дурнамои заминӣ ин қадар даҳшатнок бошад?
Сирри оромиш
Бале, ин бояд имконпазир бошад, вагарна Ӯ, ки ҳеҷ гоҳ фиреб намедиҳад ва ноумед намекунад, ин суханонро намегуфт. Барои кашфи сирри ин оромии бузург мо бояд ба ин суханони Худованд баргардем. Ин набудани ҳама гуна пешгӯӣ натиҷаи сулҳест, ки Ӯ ба мо медиҳад ва онро «Сулҳи Ман» меномад.
Ӯ бо марги Худ барои мо сулҳ овард, ва он сулҳро Ӯ бо мо гузошт, аммо он чизе, ки Ӯ ҳамчун «Сулҳи Ман» зикр мекунад, чизи дигар ва иловагӣ аст. Ин сулҳест, ки дили Худро пур кард, вақте ки Ӯ мухолифати гунаҳкоронро бар зидди Худ таҳаммул кард, оромии амиқи бетағйири ҷони Ӯ, ки ба ҳеҷ гуна шароити беруна вобаста набуд, балки ба ҷое тааллуқ дошт, ки Ӯ дар он зиндагӣ мекард ва ҳоло ҳам зиндагӣ мекунад – оғӯши Падар, яъне муҳаббате, ки Ӯ дар бораи он сухан гуфт, вақте ки ба Падар гуфт: «Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ». Дар ин муҳаббат Ӯ зиндагӣ мекард, ин хонаи дили Ӯ буд, ва аз ин рӯ Ӯ ҳамчун «ПИСАРИ ЯГОНА, КИ ДАР ОҒӮШИ ПАДАР АСТ» тасвир шудааст. Ин сулҳ бо ин макони зист алоқаманд аст ва танҳо дар дохили он метавонад шинохта шавад.
Ин сулҳ аз они Ӯ буд, зеро он макони зист аз они Ӯ буд, он пеш аз асрҳои замон аз они Ӯ буд, вақте ки Ӯ дар миёни одамон хайма зад, аз они Ӯ буданро қатъ накард. Ӯ ба он ҳақ дошт ва сазовори он буд: комилан, ҳамеша ва то абад сазовори он. Ӯ он макони зистро тарк накард, вақте ки ба замин омад, оғӯши Падар ҳанӯз хонаи Ӯ буд, ва сулҳе, ки ба он тааллуқ дорад, аз они Ӯ буд, ва Ӯ мегӯяд: «СУЛҲИ ХУДРО БА ШУМО МЕДИҲАМ».
Макони зисти мо дар сулҳ
Аммо ин чӣ тавр имконпазир аст? Ба ин савол низ худи Ӯ ба мо ҷавоб медиҳад, зеро Ӯ илова кард: «На чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам». Ҷаҳон дар назди дарҳои қасрҳои зебои худ истода, хайроти худро ба камбағалон ва мусибатзадагоне, ки дар назди дарвозаҳои он ҷамъ мешаванд, тақсим мекунад, аммо ин камбағалон аз остонаҳо намегузаранд, онҳо дар дохили дарҳо ҷой ё ҳиссае надоранд. Худованд ба мо ин тавр намедиҳад, зеро сулҳи Ӯ ба мо ин тавр тааллуқ дошта наметавонист. Ӯ дари хонаи худро барои мо мекушояд ва ба мо мегӯяд: «Биёед ва бубинед».
Ӯ ба мо мегӯяд, ки хонаи муҳаббати Ӯ – оғӯши Падар – аз они мост, Ӯ онро бо мо ҳамчун ҳамроҳон ва бародарони Худ тақсим мекунад ва мехоҳад, ки мо шодиҳои он ва сулҳи бетағйиреро, ки ба он тааллуқ дорад, бидонем.
Оё ягон мушкилот метавонад оромии амиқи оғӯши Падарро халалдор кунад? Оё тӯфонҳои заминӣ метавонанд дар диле, ки дар он ҷо зиндагӣ мекунад, пешгӯиҳо эҷод кунанд? Ва ин хонаи ҳақиқии ҳар фарзанди Худост, ин макони зисти онҳо ҳоло ва то абад аст. Ин бешубҳа сирри ин сулҳи муборак аст. Зеро таваҷҷӯҳ кунед, ки Худованд аллакай гуфта буд: «Аммо Тасаллидиҳанда, ки Рӯҳулқудс аст, ки Падар ба исми Ман мефиристад, Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад», ва ҳама чизеро, ки Ман ба шумо гуфтаам, ба ёди шумо меорад.»
Ӯ ба онҳо дар бораи Падар ва муҳаббати Падар гуфта буд. Суханони Ӯ ваҳйи Падар, кушодани оғӯши Падар, фикрҳои амиқи муҳаббати Ӯ нисбат ба онҳо буданд. Рӯҳулқудс бояд ҳамаи инро ба ёди онҳо меовард ва қуввае дар дохили онҳо мебуд, ки тавассути он онҳо бояд ба он чизе, ки ошкор шуда буд, бошуурона ва оқилона дохил мешуданд. Ва ҳиссаи онҳо аз они мост; аз они ту, мӯъмини хаста ва ларзон, ва аз они ман. Ту ва ман метавонем дар муҳаббати Падар зиндагӣ кунем ва аз сулҳи Масеҳ, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дар ин ҷо ва ҳоло лаззат барем. Биёед дар масофа намонем, тӯъмаи шубҳаҳои торик, ғамҳо ва тарсҳои худро парвариш накунем, гӯё Падар моро фаромӯш кардааст ё аз мо хашмгин аст, балки ҷои фарзандонро гирем ва дар муҳаббати Падар истироҳат кунем ва аз он сулҳи беҳамто лаззат барем, ва нагузорем, ки дилҳои мо изтироб кашанд, ва нагузорем, ки онҳо тарсанд, ҳарчанд мусибат дар ҷаҳон насиби муқарраршудаи мо бошад.
