Ту Каломи абадӣ ҳастӣ, Писари ягонаи Падар, Худои зоҳиршуда, Худои дидашуда ва шунидашуда, Маҳбуби осмон; Барраи Худо, Худованди баландбардошташуда, Ту сазовори парастиш ҳастӣ!
Дар Ту комилан зоҳир шудааст, Худи Падар медурахшад; Пуррагии Худоӣ низ; Муборак, Абадӣ илоҳӣ. Бо Ту дар назди Падар, Мо файзи бепоёни Ӯро ҷашн мегирем.
Сурати Ноаёни бепоён, Ки вуҷудашро ҳеҷ кас намедонад; Дурахши нуре, ки ҳеҷ чашм надидааст, Муҳаббати Худо дар поён зоҳир шуд. Нури муҳаббат дар Ту дурахшид Ва дар он муҳаббат ҷонҳои мо озоданд.
Асрори баландтари шуҳрати Ту, Дарки махлуқотро фаро мегирад; Танҳо Падар он номи муборакро Писар метавонад дарк кунад. Ширинии он номи муҳаббат Падар ҳоло ба мо медиҳад, то бичашем.
Аммо Туро дӯст дошта, ки муҳаббати Ӯ Бебаён бар Ту қарор дорад, Дилҳои мо ба Ӯ дар боло роҳнамоӣ мешаванд, Ва мо бо Ту муборакем. Номи Падарро Ту эълон кардӣ, Муҳаббати Падар бо Ту мубодила мешавад.
Аз коиноти бузурги саодат, Марказ Ту ва Офтоб ҳастӣ; Мавзӯи абадии ситоиш ин аст, Ки Писари маҳбуби Худо Ҳамаи он саҳнаро пур мекунад, ки дар он танҳо Худо Дар оромии Худаш комилан маълум аст.
— Ҷозиё Кондер (1789-1855)
