Донистани он ки Худованд Исои Масеҳ масъалаи гуноҳҳои моро ҳал кардааст, то ки мо бешубҳа бигӯем: «Мо бо Худо сулҳ дорем», чизи муборак аст. Аммо шахсан бо Ӯ шинос шудан чизи дигар аст. Мо метавонем баракати бахшишро тавассути Ӯ қабул кунем ва хеле кам тағйир ёбем; аммо агар мо бо Баракаткунанда шинос шавем, тамоми ҳаёти мо тағйир хоҳад ёфт — хидмат ҳам шодмон ва ҳам табиӣ хоҳад шуд ва он ба маънои аслии калима муваффақ хоҳад буд.
Ман мехоҳам фарқияти бузургеро, ки шиносоии дил бо Масеҳ ба вуҷуд меорад, бо он чизе, ки дар бораи Андриёс ва Филиппус дар Инҷили Юҳанно навишта шудааст, тасвир кунам. Онҳо, ба истиснои як ҳолат, ҳамеша дар он Инҷил якҷоя зикр мешаванд. Аввалин зикри онҳо дар боби аввал аст. Андриёс бо Яҳёи Таъмиддиҳанда буд, вақте ки ӯ истода, ба Исо нигоҳ кард, ки Ӯ роҳ мерафт. Ӯ суханони Яҳёро шунид,
«Инак, Барраи Худо». Ӯ бо Яҳё буд ва аз ӯ чизҳои муборакро омӯхта буд, аммо ҳоло Он ки Яҳё дар борааш сухан мегуфт, дар он ҷо буд, ва ӯ ба Ӯ ҷалб шуд ва аз паси Ӯ рафт, ки бо ҷозибаи шахсияти Ӯ кашида шуд. Худованд рӯй гардонд ва ӯ ва ҳамроҳашро дида, ки аз паси Ӯ мерафтанд, гуфт,
«Чӣ меҷӯед?» Онҳо ҷавоб доданд,
«Устод, куҷо зиндагӣ мекунӣ?» Оҳ! Мо маънои пурсиши онҳоро комилан мефаҳмем. Гӯё онҳо гуфтанд,
«Ҳеҷ ҷой моро қаноатманд намекунад, магар он ҷое ки Ту ҳастӣ; мо бе Ту наметавонем». Оё ин ба дили Худованд Исо хушнудӣ намебахшид? Албатта, мебахшид. Пас, Ӯ ҷавоб дод,
«Биёед ва бубинед». Оҳ, самимияти истиқбол!
Аён аст, ки онҳо бовар доштанд, ки дар ҷое ки Ӯ зиндагӣ мекард, барои онҳо ҷой хоҳад буд, вагарна ҳеҷ гоҳ ҷуръат намекарданд, ки ин саволро диҳанд. Борҳо қайд карда шудааст, ки макони зисти Худованд дар оғӯши Падар аст (Юҳанно 1:18), доираи муҳаббати Падар. Ин ҳоло нуқтаи назари ман нест. Ва Худованд худаш қаноатманд нахоҳад шуд, то даме ки мо дар дил бо Ӯ дар макони зисти Ӯ набошем. Пас, мо набояд ақиб кашем, зеро мо низ дар ҷое ки Ӯ зиндагӣ мекунад, истиқболи аҷибе хоҳем ёфт. Оҳ, чӣ қадар Ӯ моро дӯст медорад!
Он чизе ки ман мехоҳам қайд кунам, ин аст, ки Андриёс ҳамроҳии Худовандро ба даст овард ва он рӯз бо Ӯ монд. Чӣ чизҳои аҷиберо ӯ бояд омӯхта бошад! Дили ӯ ба Он ки Худо тавассути пайғамбарон ваъда дода буд, ки мефиристад, нигоҳ мекард ва орзу мекард; ва ҳоло Ӯ омада буд, ва Андриёс Ӯро ёфта буд. Ӯро ба хонаи Ӯ истиқбол карда буданд; ӯ Ӯро пур аз файз ва ростӣ ёфта буд, ва дили ӯ қаноатманд буд. Андриёси хушбахт! Бигзор мо ба он ҷое ки ӯ расид, бирасем!
Ҳоло бо Филиппус корҳо дигар буданд. Ӯ ба Худованд ба ҳамин тариқ ҷалб нашуда буд, зеро мо мебинем, ки Худованд маҷбур шуд, ки ба ӯ фармон диҳад, ки аз паси Ӯ равад; ва мо намехонем, ки ӯ ба ҷое расид, ки Андриёс расид. Аммо бешубҳа ӯ бояд тавассути тамос бо Худованд ба ҳар роҳе баракат ёфта бошад.
Дигаронро ба Исо овардан
Мо мебинем, ки ин ду мард барои овардани дигарон ба Он ки онҳо ёфта буданд, мераванд. Ин бояд ҳамеша чунин бошад, вақте ки баракати воқеӣ қабул карда мешавад.
Роҳи он ба берун ва ба сӯи дигарон аст, ва агар дар дили шумо хоҳиши дидани баракат ёфтани дигарон набошад, мо хеле шубҳа дорем, ки оё шумо худатон баракатро гирифтаед. Як чиз комилан мутмаин аст — шумо аз он лаззат намебаред.
Андриёс Шимъӯнро меорад
Андриёс аввал бародараш Шимъӯнро ҷуст ва ба ӯ гуфт,
«Мо Масиҳро ёфтем, ки тарҷумааш Масеҳ аст. Ва ӯро назди Исо овард». Чӣ ҷумлаи зебоест,
«Ӯро назди Исо овард»! Ӯро назди Он ки дили худашро қаноатманд карда буд, Он ки дар Ӯ тамоми муҳаббат, тамоми файз, тамоми нармӣ ва тамоми қудрат аст, овард. Хулоса, ӯро назди Он ки ҳамаи гунаҳкорон ба Ӯ ниёз доранд ва Он ки барои ҳама кофист, овард.
Бубинед, ки чӣ мешавад.
«Исо ба ӯ нигоҳ кард». Бо чӣ муҳаббате Ӯ бояд ба ӯ нигоҳ карда бошад! Ин суханон — «Исо ба ӯ нигоҳ кард» — барои мо бисёр чизҳоро мегӯянд. Сипас Ӯ гуфт,
«Ту Шимъӯн, писари Юнус ҳастӣ: туро Кифос хоҳанд номид», ки маънояш «санг» аст. Ҳамин тавр, мо мефаҳмем, ки Шимъӯн шаҳодати Андриёсро шунида ва бовар карда буд. Ва ҳоло Худованд ба ӯ мегӯяд, ки пас аз имон овардан, ӯ бояд яке аз сангҳои дурахшон дар хонаи рӯҳонии Худо шавад, ки Масеҳ, бо қудрати мутлақи худ, онро месохт.
Филиппус Натанъилро меорад
Филиппус Натанъилро ёфт ва ба ӯ гуфт,
«Мо Ӯро ёфтем, ки Мӯсо дар шариат ва пайғамбарон дар борааш навишта буданд, Исои Носирӣ, писари Юсуф». Агар шумо ин шаҳодатро бо шаҳодати Андриёс муқоиса кунед, шумо фавран фарқиятро хоҳед дид. Ва он қадар муваффақ набуд, зеро мо мебинем, ки Натанъил фавран ба баҳс кардан оғоз кард ва гуфт,
«Оё аз Носира чизе хубе баромада метавонад?» Ва то он даме ки Филиппус нагуфт,
«Биё ва бубин. Пеш аз доварӣ кардан, худат санҷ», Натанъил ба Исо ҷалб нашуд.
Мо дар ин ҷо лаҳзае таваққуф мекунем, зеро мумкин аст, ки ягон ҷони тавбанакарда ин мақоларо хонад. Шумо муддати дароз ба қудрат ва файзи Исо шубҳа доштед. Шумо тасаввур мекардед, ки Ӯ ба шумо ҳеҷ фоидае расонида наметавонад, зеро шумо дар масеҳиёни атрофатон дурахшонӣ ё шодии зиёдеро намебинед. Ба шумо мо мегӯем, чунон ки Филиппус ба Натанъил гуфт,
«Биё ва бубин. Ӯро худат санҷ; ту Ӯро дурахшонтар ва беҳтар аз беҳтарин чиз дар рӯи замин хоҳӣ ёфт». Аммо ҳатто Натанъил дар шаҳодати худ аз Филиппус мавқеи баландтарро ишғол мекунад, зеро вақте ки ӯ омад ва бо Худованд худаш сару кор дошт, ӯ хитоб мекунад,
«Ту Писари Худо ҳастӣ; ту Подшоҳи Исроил ҳастӣ». Пас, дар ин ҷо мо дар аввал фарқияти возеҳеро байни Андриёс ва Филиппус мебинем.
Муқоисаи имон ва фаҳмиш
Таъом додани панҷ ҳазор нафар (Юҳанно 6)
Ҳоло бори дигар мо дар бораи онҳо дар Юҳанно 6 мехонем. Дар атрофи Худованд ва шогирдони Ӯ панҷ ҳазор нафари гурусна ҷамъ омада буданд, ва дили Ӯ аз онҳо раҳм кард, ва Ӯ қасд дошт, ки онҳоро таъом диҳад. Аммо пеш аз ҳама, Ӯ ба Филиппус сухан мегӯяд, то ӯро бисанҷад ва мегӯяд,
«Аз куҷо нон бихарем, то инҳо бихӯранд?» Ҷавоби Филиппус исбот мекунад, ки ӯ чунин чизеро ғайриимкон медонист.
«Дусад динор нон барои онҳо кофӣ нест, то ҳар кас каме бигирад», гуфт ӯ. Ӯ дар бораи қудрати Устоди худ фикр намекард.
Андриёс, ки дар наздикӣ истода буд, савол ва ҷавобро мешунавад ва мегӯяд,
«Дар ин ҷо як писарбачае ҳаст, ки панҷ нони ҷав ва ду моҳии хурд дорад». Ба ғайр аз имон, зикр кардани чунин миқдори кам дар ҳузури чунин ниёзи бузург бениҳоят аблаҳона буд. Аммо Андриёс дар бораи қудрати Худованд каме дониш дошт, вагарна ӯ ҳеҷ гоҳ миқдори ками он чизеро, ки писарбача дошт, зикр намекард, ҳарчанд ӯ онро каме вайрон кард ва гуфт,
«Аммо инҳо дар байни ин қадар одамон чӣ ҳастанд?» Мо натиҷаро медонем. Худованд он миқдори ками он чизеро, ки Андриёс гуфт, гирифт ва онро барои қонеъ кардани ниёзи ҳар як шахс дар он издиҳоми бузург кофӣ гардонд.
Юнониён Исоро меҷӯянд (Юҳанно 12)
Онҳо боз дар боби 12 ҷамъ оварда шудаанд. Баъзе юнониён барои ибодат ба ид омада буданд. Инҳо назди Филиппус омада, гуфтанд,
«Ҷаноб, мо мехоҳем Исоро бубинем». Филиппус гӯё каме дар ҳолати душворӣ қарор дорад. Аммо ӯ меравад ва мушкили худро ба Андриёс мегӯяд. Андриёс ҳеҷ мушкиле надошт, зеро мо мехонем, ки ӯ ва Филиппус фавран мераванд ва ба Исо мегӯянд. Мо мефаҳмем, ки Андриёс дар бораи файзи фаровоне, ки дар Исои Масеҳ буд, ки метавонист ва берун аз ҳудуди миллати яҳудӣ расад ва юнониёнро дар бар гирад, тасаввуроте дошт.
Сирри фаҳмиши Филиппус
Тамоми сирри Филиппус дар боби 14 ошкор мешавад. Дар он ҷо Исо ба ӯ гуфт,
«Оё ман ин қадар вақт бо шумо будам, ва ту маро нашинохтӣ, Филиппус?» Ин сир буд. Филиппус аз Худованд баракат гирифта буд, ва ӯ яке аз онҳое буд, ки дар борааш гуфта шудааст,
«Онҳоеро, ки дар ҷаҳон буданд, дӯст дошта, онҳоро то охир дӯст дошт». Аммо ӯ ҳеҷ гоҳ Худованд Исоро ҳамчун Он ки аз Падар омада буд, ки пуррагӣ ва сарвати осмонро ба онҳое, ки ба Ӯ оварда шуда буданд, меовард, дар ҳақиқат нашинохта буд. Ҷозибаи Ӯ дар боби 1, қудрати Ӯ дар боби 6, файзи Ӯ дар боби 12, дар ҳақиқат аз ҷониби ӯ фаҳмида нашуда буд.
Хулоса: Мисли Андриёс бошед
Оҳ, бигзор мо мисли Андриёс бошем, ки бо зебогие, ки дар Ӯ мебинем, ба Худованд ҷалб шавем! Бигзор Ӯ барои мо чунон зарур гардад, ки мо бе Ӯ наметавонем.
Аммо агар Ӯ барои мо зарур бошад, Ӯ низ комилан кофист. Мо ба ҳеҷ манбаи дигари таъминот рӯ овардан лозим нестем. Агар ин ҳолат бо мо бошад, мисли Андриёс, мо ҳамеша чизе ё касеро ба Исо хоҳем овард. Бо ӯ аввал гунаҳкор буд, сипас кам будани таъминоти худаш дар ҳузури ниёзи бузург, сипас ҳамчун хизматгори Худованд, ки медонист, ки дар ҳолати фавқулодда чӣ гуна амал кунад. Ҳама ба Исо аз ҷониби Андриёс оварда шуданд, зеро ӯ аввал исбот карда буд, ки чӣ гуна Исо метавонад ҳар як саволро дар ҷони ӯ ба таври аҷиб ҳал кунад ва ҷавоб диҳад.
«Бирав ва ту низ ҳамин тавр кун».
