Газидани марговар
Як рӯзи тобистон ду мард ва занонашон ба моҳидорӣ дар кӯл рафтанд. Онҳо баъзе аз беҳтарин таҷҳизотро доштанд ва интизори сайди хуб буданд, аммо пас аз чанд соат бе газидан қарор доданд, ки ба хона баргарданд. Аммо, онҳо ҳайрон шуданд, ки писарбачаи хурдеро дар соҳил диданд, ки моҳӣ пас аз моҳӣ мекашид.
Яке аз занҳо ба назди писарбача рафт, кунҷкоб буд, ки ӯ чӣ тавр ин қадар моҳӣ мегирад. Ӯ бо хушнудӣ муваффақияти худро нақл кард. Ба чӯби пӯсида ишора карда, ӯ фаҳмонд: «Дар зери он чӯб кирмҳои зиёде ҳастанд. Онҳо тӯъмаи хуб месозанд, ҳарчанд вақте ки шумо онҳоро ба қалмоқ мегузоред, дасти шуморо мегазанд. Худатонро кӯмак кунед; онҳо бисёранд.»
ҲАЙРАТ
Чӯбро бардошта, зан ба ҳайрат омад, ки на кирмҳо, балки лонаи морҳои заҳрноки мисӣ-сарро дид.
«Инҳо кирм нестанд – инҳо морҳои мисӣ-сар ҳастанд!» — ба писарбача фарёд зад. «Бигзор дастонатро бубинам.»
Дастони писарбача бо газидани хурд пӯшида шуда буданд, ки аллакай аз заҳр варам карданро оғоз карда буданд. Онҳо ӯро ба назди духтур бурданд, ки ба ӯ зардоби зидди заҳрро сӯзандору кард ва ҳаёти писарбача наҷот ёфт. Духтур тахмин кард, ки заҳри ҳамаи он газидани хурд воқеан ба газидани як мори мисӣ-сари калонсол баробар буд.
Боз як соат ва дер мешуд!
Он писарбачаи хурдсол бегуноҳ бо морҳо сарукор дошт, бе он ки донад, ки онҳо заҳрноканд… ва онҳо воқеан ӯро нобуд мекарданд! Ӯ фикр мекард, ки онҳоро ба манфиати худ истифода мебарад, аммо дар ниҳоят онҳо ӯро мекуштанд.
Бисёре аз одамон имрӯз бегуноҳ ҳаёти худро мегузаронанд, ба касе зарар намерасонанд – аммо комилан бехабаранд, ки гуноҳ дар ҳаёти онҳо онҳоро нобуд мекунад. Шояд шумо худро гуноҳкор намеҳисобед (бисёриҳо намеҳисобанд), аммо Худо мегӯяд,
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Ҳар чизе, ки Худоро хушнуд намекунад, гуноҳ аст. Оё ин ягон амали шуморо муайян мекунад? Бисёре аз чизҳое, ки шумо фикр мекунед, ки барои манфиати худ мекунед, воқеан гуноҳанд, ва газидани ин гуноҳҳо ба марги абадӣ мебарад.
Зеро музди гуноҳ марг аст (Румиён 6:23).
УМЕД
Оё умеде нест? Ҳамон тавре ки барои писарбача ба сабаби амали зуд умед буд, ҳамин тавр барои шумо низ умед ҳаст, агар шумо бо имон амал кунед. Ҳаёти писарбача наҷот ёфт, зеро ӯро барои кӯмак ба манбаи дуруст – духтур бурданд. Ҳамин тавр бо шумо: дар бораи гуноҳ танҳо як манбаи кӯмак ҳаст – худи Худо.
Худо муайян кардааст, ки гуноҳ бояд ҷазо дода шавад, аммо Ӯ инчунин як Ҷойгузинро таъмин кардааст, ки аллакай барои гуноҳҳои шумо азоб кашид ва мурд.
Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одил барои беадолат, то ки моро ба Худо наздик кунад (1 Петрус 3:18). Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд (1 Қӯринтиён 15:3).
Шумо дар мушкилӣ ҳастед ва ба кӯмак ниёз доред! Худо ба шумо кӯмакеро, ки ба шумо сахт лозим аст, пешниҳод мекунад:
Атои Худо ҳаёти абадӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23).
Шумо метавонед ё наҷоти Худоро дар Исои Масеҳ қабул кунед, ё онро рад кунед.
Касе ки ба Писар (Худо) имон оварад, ҳаёти абадӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ мемонад (Юҳанно 3:36).
Интихоб аз они шумост; шумо бояд қарор қабул кунед. Ҳоло ба Масеҳ биёед барои ягона табобат! – С. Дарлинг
