Кӣ? Чаро? Ва куҷо?
Чанд сол пеш, вақте ки як марди масеҳӣ ба синни 100-солагӣ расид, ӯ гуфт, ки дар ин синну сол одам бояд ба се саволи муҳими дар боло зикршуда ҷавоб дода тавонад. Ман фикр мекунам, ки ӯ дар назар дошт, ки ҳикмати пиронсолӣ моро водор мекунад, ки ба ин саволҳо хеле пештар ҷавоб ёбем. Сулаймон боз ҳам бештар рафта, ба ҳама маслиҳат дод, ки «Офаридгори худро дар айёми ҷавонӣ ба ёд овар, пеш аз он ки рӯзҳои душвор фаро расанд ва солҳое наздик шаванд, ки ту мегӯӣ: «Ман аз онҳо лаззат намебарам»» (Воиз 12:1 NKJV).
Инҳо ҷавобҳои Китоби Муқаддас ба ин се саволи муҳим мебошанд:
Ман кистам?
Дар Забур 90:3, Мусо ба мо мегӯяд, ки ҳар яки мо инсон, фарзанди Одам ҳастем. Одам ва Ҳавво, волидони аввалини мо, махсус аз ҷониби Худо офарида шудаанд (Ҳастӣ 1:26-27; 2:21-23). Аммо Одам бар зидди Худо исён кард: «Бинобар ин, чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон даромад ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин васила марг ба ҳама одамон паҳн шуд, зеро ҳама [одамон] гуноҳ карданд» (Румиён 5:12). Қадами аввал барои раҳоӣ аз ин ҳолати аз ҷиҳати рӯҳонӣ гумшуда ин эътироф кардан ва тавба кардан аз он аст, ки шахсан бигӯем: «Ман кистам? – Ман гуноҳкоре ҳастам, ки ба наҷоти Худо ниёз дорам.»
Чаро ман ин ҷо ҳастам?
Мо ин саволро танҳо аз он сабаб медиҳем, ки гуноҳкор буда, мо бо Худо робита надорем ва аз ин рӯ маънои аслии ҳаётро намедонем. Вақте ки Сулаймон ин мавзӯъро бодиққат омӯхт, ӯ навишт: «Биёед хулосаи тамоми масъаларо бишнавем: аз Худо битарс ва аҳкоми Ӯро риоя кун, зеро ин тамоми вазифаи инсон аст. Зеро Худо ҳар як амалро ба доварӣ меорад, аз ҷумла ҳар як чизи пинҳонӣ, хоҳ нек бошад ва хоҳ бад» (Воиз 12:13-14).
Мо дар бораи ҳаёти воқеӣ вақте мефаҳмем, ки Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул мекунем. Ӯ гуфт: «Ман омадам, то ки онҳо [шумо] ҳаёт дошта бошанд ва онҳо [шумо] онро фаровонтар дошта бошанд» (Юҳанно 10:10). Пас аз наҷот ёфтан, ҳар як масеҳӣ мефаҳмад, ки чаро ӯ зинда аст: «Зеро мо [мӯъминон] офаридаи Ӯ [Худо] ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ омода карда буд, то мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10). Ба ибораи дигар, мӯъминон бояд мисли худи Худованд зиндагӣ кунанд: «Ки ба ҳар тараф рафта, некӣ мекард... зеро Худо бо Ӯ буд» (Аъмол 10:38).
Ман ба куҷо меравам?
Шояд шумо бо ҷавобе, ки Китоби Муқаддас дар бораи саволи аввал медиҳад, розӣ набошед, зеро худи гуноҳ дар асри бисту як мавзӯи мамнӯъ [мамнӯъ] дар ҷаҳон аст. Ва бо аз даст додани умед ба Худо, худи марг барои бисёриҳо мавзӯи хеле даҳшатнок шудааст, ки дар бораи он сӯҳбат кунанд. Аммо далел ин аст, ки ҳама мемиранд. Вақте ки Довуд мемурд, ба писараш Сулаймон гуфт: «Ман ба роҳи тамоми замин меравам» (1 Подшоҳон 2:2). Қисми паёми Инҷил дар бораи омодагӣ ба марг аст: «Ва чунон ки барои инсон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо баъд аз ин доварӣ, ҳамин тавр Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд» (Ибриён 9:27-28). Бале, шумо метавонед аз ҷазои дӯзах канорагирӣ кунед агар шумо ба Худованд Исои Масеҳ барои наҷот аз гуноҳҳои худ имон оваред. Аммо, ҳатто беҳтар аз ин, шумо метавонед мутмаин бошед, ки сарнавишти шумо осмон хоҳад буд! Шумо ба куҷо меравед? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
