Муртадӣ маънои дур шуданро дорад
Луғати Библиявии Лексҳам муртадиро чунин таъриф мекунад: «инкори оммавии эътиқоди динии қаблан дошта ва дур шудан аз ҷомеае, ки ба он эътиқод дорад». Дар масеҳият ин маънои исён бар зидди Худо ва рад кардани Каломи Ӯро дорад. Муртадӣ дар яҳудӣ рад кардани Мусо ва он чиро, ки Худо ба воситаи ӯ додааст, тасдиқ мекунад, чунон ки дар Паёмбарон ва Забур тасдиқ шудааст – ҳатто он ки Исо Масеҳ аст. Дар ҳарду ҳолат ин маънои дидаву дониста рӯй гардонидан аз он чиро, ки Худо барои некӯаҳволии халқи Худ додааст, дорад. Юҳанно ҳарду ҷанбаро ҷамъбаст кард: «Кӣ дурӯғгӯй аст, агар на он ки Исоро Масеҳ инкор мекунад? Ин зиддимасеҳ аст, ки Падар ва Писарро инкор мекунад» (1 Юҳанно 2:22 ESV).
Кай ин дуршавии оянда рух медиҳад?
Ин пас аз омадани Худованд барои Калисо рух медиҳад (2 Таслӯникиён 2:1-3). Барои рӯзҳои мо ва барои рӯзҳои аввали Калисо, мо аз ҷониби расулон ва пайғамбарони Аҳди Ҷадид – на қалбакиёни имрӯза – дар бораи муртадии оянда огоҳиҳо гирифтаем. Пас аз рабуда шудан (1 Таслӯникиён 4:16-17; нигаред ба 1 Қӯринтиён 15:51-52; Филиппиён 3:20-21), вақте ки Рӯҳи Муқаддас аз замин гирифта мешавад (2 Таслӯникиён 2:7), як масеҳи қалбакӣ зоҳир хоҳад шуд. Аммо, дар ҳоле ки мо интизори рабуда шудан ҳастем – ҳарчанд аҷиб аст – Шайтон ба мӯъминон ва ҳама чизе, ки аз Худост, муқобилат мекунад (1 Юҳанно 4:1-4), дар ҳоле ки Худованд Исо моро барои шараф ва ҷалоли Худ нигоҳ медорад.
Сабаби муртадӣ
Ин дар паёми Худованди мо ба Эфсӯс ошкор шуд: «Ман инро бар зидди ту дорам, ки ту муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ [айнан: партофтаӣ]» (Ваҳй 2:4 NKJV). Худованд Калисоро бо зани навхонадор муқоиса кард, ки «муҳаббати аввалини» худро нисбат ба шавҳараш аз даст медиҳад. Ин сабаби аслии муртадӣ, ё дур шудан аз имон аст: «Акнун Рӯҳ ба таври возеҳ мегӯяд, ки дар замонҳои охир баъзеҳо аз имон дур мешаванд, ба рӯҳҳои фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш медиҳанд» (1 Тимотиюс 4:1). Павлус ҳамчун хусусиятҳо рӯҳҳои фиребанда, таълимоти девҳо, дурӯғгӯии риёкорона, виҷдони сӯхта, манъ кардани издивоҷ ва баъзе хӯрокҳо, ва шакли худотарсӣ бидуни қудратро зикр кард (оятҳои 1-3; 2 Тимотиюс 3:5). «Муртадӣ амали як масеҳии эътирофшуда аст, ки дониста ва дидаву дониста ҳақиқати ошкоршударо дар бораи илоҳияти Масеҳ (1 Юҳанно 4:1-3) ва наҷот тавассути қурбонии кафорати Ӯ (Филиппиён 3:18; 2 Петрус 2:1) рад мекунад. Ин аз хатогӣ аз бехабарӣ (Аъмол 19:1-6) ё бидъат, ки натиҷаи афтодан ба доми Шайтон аст (2 Тимотиюс 2:25-26), фарқ мекунад,» мувофиқи Луғати Библиявии Унгер.
Таъсири имрӯза
Луғати Унгер идома медиҳад, ки «Хатогӣ ва бидъат метавонад, ҳадди ақал қисман, бо имони ҳақиқӣ мувофиқат кунад. Аз тарафи дигар, муртадӣ аз имон дур мешавад, аммо на аз эътирофи зоҳирии он (3:5). Муртадӣ, хоҳ дар байни фариштагон (Ишаъё 14:12-14; Ҳизқиёл 28:15; Яҳудо 6), дар Исроил (Ишаъё 1:1-6, 5:5-7), ё дар Калисо (Ваҳй 3:14-16), ислоҳнашаванда аст ва интизори доварӣ аст. Муртадии инсоният дар Одам (Ҳастӣ 3:6-7) танҳо тавассути қурбонии Масеҳ табобатшаванда аст. Муртадон зоҳиран танҳо метавонанд эътирофкунандагон ва на соҳибони наҷоти ҳақиқӣ бошанд, вагарна инҳирофи онҳо боиси ҷазои сахт ё, агар ин онҳоро барқарор накунад, марги ҷисмонии бармаҳал мегардад (1 Қӯринтиён 5:5, 11:32; 1 Юҳанно 5:16).»
Зарурати устувор истодан
«Тамоми зиреҳи Худоро пӯшед, то ки шумо тавонед бар зидди найрангҳои иблис истодагарӣ кунед» (Эфсӯсиён 6:11).
Бисёре аз порчаҳои Аҳди Ҷадид дар бораи зарурати устувор истодан сухан мегӯянд, то ки мо аз сабаби ҳамлаҳои нозуки душман лағжиш накунем. Зиреҳи пурра лозим аст (оятҳои 12-17). Сипас, дар майдони ҷанг мо бояд «ҳамеша бо ҳар дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ дуо гӯем, барои ин бо тамоми истодагарӣ ва илтиҷо барои ҳамаи муқаддасон ҳушёр бошем» (ояти 18). Ин ягона роҳи устувор истодан бар зидди ҳамлаҳои гуногуни нозукест, ки мо бо онҳо рӯ ба рӯ мешавем. Бо назардошти ҳамлаҳои душман, Павлус ба мӯъминон дар Қӯлассиён таълим дод, ки дуо гӯянд, «то ки шумо дар тамоми иродаи Худо баркамол ва комилан итминон дошта бошед» (Қӯлассиён 4:12 ESV).
