Умуман нек?
«Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад». 1 Тимотиюс 1:15
Аксари одамоне, ки ман бо онҳо сӯҳбат мекунам, фикр мекунанд, ки онҳо умуман некан. Дар асл, онҳо мегӯянд, ки одамон дар умқи худ аслан некан. Вақте ки онҳо дар бораи Худо ва осмон фикр мекунанд, идеяи онҳо ин аст, ки то даме ки мо «умуман нек» бошем ва ҳеҷ кори «воқеан даҳшатнок» накунем, Худо моро дар охир қабул хоҳад кард. Ин ҳама хуб ва зебо садо медиҳад, то даме ки шумо дар бораи он фикр кунед.
Агар одамон умуман нек бошанд, чаро дар ҳама ҷо камераҳои назоратӣ ҳастанд? Чаро марказҳои савдо ва супермаркетҳо посбонони амниятӣ доранд? Чаро молҳои гаронбаҳо дар мағозаҳо бо тегҳои амниятӣ нишонгузорӣ шудаанд? Чаро гузаштан аз қисмати тафтиши амниятии фурудгоҳ ин қадар вақт мегирад? Чаро одамон дар хонаҳо ва мошинҳои худ сигнализатсияи амниятӣ насб кардаанд? Чаро суғурта ин қадар гарон аст? Аз сабаби ҳамаи даъвоҳои қалбакӣ!
Мувофиқи назарияи эволютсия, мо ҳамеша такмил меёбем. Дониши илмӣ ва тиббии мо рӯз аз рӯз беҳтар мешавад. Мо ҳама умри дарозтар мебинем, ҳарчанд мо ҳама чизи нодурустро мехӯрем ва ба қадри кофӣ машқ намекунем. Аммо агар мо ҳама одамони беҳтар шавем, чаро зиндонҳо пур ва лабрез ҳастанд?
Ҳақиқати воқеӣ ва сахт ин аст, ки мо аслан «умуман нек» нестем! Мо шояд ҳама накушем ё таҷовуз накунем, аммо мо ҳама ба ин ё он шакл дурӯғ мегӯем, медуздем ва фиреб медиҳем. Китоби Муқаддас ин чизҳоро гуноҳ меномад ва мо ҳама гуноҳ мекунем (Румиён 3:23). Оё мо одамони умуман нек ҳастем? Аз ҳар як адвокат ё довари суди гражданӣ ё ҷиноӣ пурсед, ки мо чӣ қадар нек ҳастем!
Ҳақиқат ин аст, ки танҳо Худо нек аст – он қадар нек, ки Ӯ Писари ягонаи Худро, Исои Масеҳро фиристод, то дар салиб бимирад ва ҷазои гуноҳи моро пардохт кунад. Агар мо аз гуноҳи худ тавба кунем – иқрор шавем, ки мо хато кардем ва бигӯем, ки мо пушаймонем – Худо ваъда додааст, ки моро ба воситаи Исо мебахшад. Чаро ҳозир ба назди Ӯ намеоед? Мо метавонем ба шумо роҳро нишон диҳем!
