Оё шумо аз баракатҳои рӯҳонии худ лаззат мебаред?
«Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро ҳамду сано бод, ки моро дар маконҳои осмонӣ бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар Масеҳ баракат дод. Зеро Ӯ моро дар Ӯ пеш аз офариниши ҷаҳон интихоб кард, то дар назари Ӯ муқаддас ва беайб бошем. Дар муҳаббат Ӯ моро пешбинӣ кард, ки ба воситаи Исои Масеҳ фарзандони Ӯ шавем, мувофиқи хоҳиш ва иродаи Ӯ – барои ҳамду санои файзи пурҷалоли Ӯ, ки Ӯ ба мо дар Он ки Ӯ дӯст медорад, озодона додааст. Дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот дорем, бахшиши гуноҳҳо, мувофиқи сарвати файзи Худо, ки Ӯ бо тамоми ҳикмат ва фаҳмиш ба мо фаровон ато кардааст. Ва Ӯ ба мо сирри иродаи Худро мувофиқи хоҳиши неки худ, ки Ӯ дар Масеҳ қасд карда буд, ошкор кард, то вақте ки замонҳо ба иҷрои худ расанд, ба амал ояд – то ҳама чизро дар осмон ва дар замин зери як сар, яъне Масеҳ, ҷамъ оварад. Дар Ӯ мо низ интихоб шудем, ки мувофиқи нақшаи Он ки ҳама чизро мувофиқи мақсади иродаи худ ба амал меорад, пешбинӣ шуда будем, то ки мо, ки аввалин шуда ба Масеҳ умед доштем, барои ҳамду санои ҷалоли Ӯ бошем. Ва шумо низ дар Масеҳ дохил шудед, вақте ки каломи ҳақиқат, Инҷили наҷоти худро шунидед. Имон оварда, шумо дар Ӯ бо мӯҳр, Рӯҳи Муқаддаси ваъдашуда, ки гарави мероси мост, то наҷоти онҳое, ки моли Худо ҳастанд – барои ҳамду санои ҷалоли Ӯ, нишон гузошта шудед.» – Эфсӯсиён 1:3-14 NIV
Ин оятҳо аз Эфсӯсиён 1 он чиро, ки Худо барои имондорон кардааст, ҷамъбаст мекунанд. Онҳоро Павлус ба имондорони Эфсӯс навиштааст, аммо онҳо ба мо низ имрӯз дахл доранд. Чӣ сабти аҷиби неъматҳо ва тӯҳфаҳо! Дар ин ҷо мо мебинем, ки Худои Падар манбаи наҷоти мост (1:3-6), Исои Масеҳ воситаи наҷоти мост (1:7-12) ва Рӯҳи Муқаддас далели наҷоти мост (1:13-14). Баракатҳои ҳар як имондор бо ҳар як узви Худо алоқаманданд. Мо дар андозаи рӯҳонии ноаёни ҳаёт хеле сарватманд ҳастем.
Баракатҳои Ӯ
Пеш аз офариниши ҷаҳон, Худои Падар моро интихоб кард, ки як қисми халқи муқаддаси Ӯ бошем (интихоб). Ӯ инро бо қабул кардани мо ҳамчун фарзандон ба оилаи худ анҷом дод (фарзандхонӣ). Чӣ тавре ки ғуломон бо пардохти фидия аз асорат озод карда шуданд, Исо фидияи гуноҳҳои моро бо марги худ пардохт кард (наҷот). Ин маънои онро дорад, ки гуноҳҳои мо ҳоло бахшида шудаанд (бахшиш). Нақшаи Худо барои коинот – барои ҷамъ овардани ҳама чиз дар ҷаҳони моддӣ ва рӯҳонӣ зери ҳокимияти Масеҳ – ба мо ошкор шудааст (ҳукмронӣ). Ҳузури Рӯҳи Муқаддас дар дохили имондор нишони моликият ва амнияти илоҳии мост (мӯҳршуда). Ӯ гарав ё кафолати ҳама чизест, ки Худо ваъда додааст (мерос). Ин баракатҳоро бо пул харидан мумкин нест ва онҳоро бо фоҷиа гирифтан мумкин нест.
Маълум аст, ки Худованд Исо маркази нақшаи наҷоти Худост. Ёздаҳ маротиба дар ин 12 ояти Эфсӯсиён 1 мо мехонем: «дар Масеҳ» ё «дар Ӯ» ё «дар он ки Ӯ дӯст медорад» ё «ба воситаи Исои Масеҳ». Инро Стюарт Таунсенд ва Кейт Гетти низ дар суруд баён кардаанд: «Танҳо дар Масеҳ умеди ман ёфт мешавад». Ин баракатҳо манбаи амният, шодӣ ва умеди мо мебошанд. Оё шумо аз онҳо лаззат мебаред?
Ҷавоби мо
Худо барои меҳрубонии аҷиби худ (1:6), ки дар бисёр баракатҳои рӯҳонӣ, ки Ӯ барои онҳое, ки ба Ӯ бовар мекунанд, дорад (1:14), сазовори тамоми ҳамду санои мост. Мақсади имондор дар ҳаёт ситоиши Худост, ва Ӯ ба мо сабабҳои зиёде барои ин додааст (1:3,11,12).
