Ҷавоне дар қисмати ғарбии ИМА зиндагӣ мекард. Ӯ ҳеҷ гоҳ кори баде накарда буд, аммо рӯзе бо баъзе аз дӯстони донишгоҳии худ ба зиёфат рафт ва бисёре аз онҳо менӯшиданд. Пас аз бохтан дар бозии кортҳо, ӯро масхара карданд ва ӯ хашмгин шуд. Ӯ револверро гирифта, рақиби худ ва дигаронро, ки ба ӯ механдиданд, парронда кушт. Ӯро дастгир карданд, муҳокима карданд ва ба қатл маҳкум карданд.
Аммо, аз сабаби зиндагии хуб ва ростқавлонае, ки ӯ қаблан дошт, хешовандон ва дӯстонаш барои ӯ ариза навиштанд. Дере нагузашта одамон дар саросари иёлот онро имзо карданд ва ниҳоят онро ба губернатор бурданд, ки ӯ масеҳӣ буд. Вақте ки ӯ ба сабадҳои калони пур аз аризаҳо нигоҳ кард, чашмонаш пур аз ашк шуд. Ӯ қарор дод, ки ҷавонро бахшад ва фавран шаҳодатномаи бахшишро навишт. Сипас губернатор либоси рӯҳонӣ пӯшид, бахшишро ба кисааш гузошт ва ба зиндон рафт.
Боздиди губернатор
Вақте ки ӯ ба ҳуҷра наздик шуд, ҷавон ба панҷараҳо ҷаҳид.
«Аз ин ҷо дафъ шав», — фарёд зад ӯ. «Ман намехоҳам туро бубинам. Ман аллакай ҳафт нафар аз қабили туро дидаам. Ман дар хона дини кофӣ доштам!»
«Аммо як дақиқа интизор шав, ҷавон», — фарёд зад губернатор, «Ман барои ту чизе дорам. Бигзор ман бо ту сӯҳбат кунам. Ман…»
«Гӯш кун», — ҷавон суханашро бурид, «агар ту ҳозир аз ин ҷо наравӣ, ман посбонро даъват мекунам ва туро берун мекунанд!»
«Аммо ман барои ту хабари хуш дорам», — ҷавоб дод меҳмон ва ба кисаи куртааш даст бурд. «Оё намегузорӣ, ки ман ба ту дар бораи он нақл кунам?»
«Ту шунидӣ, ки ман чӣ гуфтам», — фарёд зад ҷавон, «ва агар ту фавран наравед, ман посбонро даъват мекунам»
«Хуб», — ҷавоб дод губернатор, вақте ки ӯ ғамгинона рӯй гардонд ва рафт.
Бахшиши радшуда
Пас аз чанд дақиқа посбони зиндон ба дидани ҷавон омад.
«Хуб, ҷавон», — гуфт ӯ, «Ман мебинам, ки туро губернатор дидааст».
«Чӣ?» — хитоб кард маҳбус. «Оё он марде, ки мисли воиз либос пӯшида буд, губернатор буд?»
«Ӯ буд», — гуфт сардори зиндон ботантана, «ва ӯ дар кисааш барои ту бахшиш дошт, аммо ту ҳатто ба ӯ гӯш надодӣ!»
«Зуд, сардор, ба ман коғаз ва қалам диҳед!» Ӯ навишт: «Губернатори азиз, ман аз шумо узр мехоҳам, ман пушаймонам…»
Дар дафтари худ дар бинои Капитолий губернатор номаро гирифт ва онро ғамгинона хонд. Онро гардонда, дар пушти он навишт: «Дигар ба ин парванда таваҷҷӯҳ надорам» ва онро ба яке аз котибонаш дод.
Оқибати ниҳоӣ
Рӯзи марги ҷавон фаро расид ва аз ӯ пурсиданд, ки оё пеш аз он қадамҳои даҳшатнок ба сӯи дор чизе гуфтан мехоҳад. «Бале», — гуфт ӯ.
«Ба ҳамаи дӯстонам бигӯед, ки ман барои ҷинояти худ намемирам. Ман намемирам, зеро ман қотил ҳастам, ҳарчанд ки сазовори он ҳастам. Губернатор мехост маро бахшад ва ӯ салоҳияти ин корро дошт, ман метавонистам зиндагӣ кунам. Аммо ман мемирам, зеро ман ба губернатор иҷозат надодам, ки бо ман сӯҳбат кунад ва азбаски ман бахшиши ӯро қабул накардам».
Бахшиши илоҳӣ
Дӯст, агар ту гумроҳ шудаӣ ва ниҳоят аз ҷониби Худо, Довари одилона, маҳкум шудаӣ, ин аз сабаби гуноҳҳои ту нахоҳад буд. Ин аз он сабаб хоҳад буд, ки ту бахшиш ва омурзишро, ки Худо ҳоло ба воситаи Писари Худ ба ту пешниҳод мекунад, қабул накардӣ. Агар ту Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ рад кунӣ, Худо чӣ кор карда метавонад? Худо бо Каломи Худ маҳдуд аст ва ту ба Ӯ алтернативае намегузорӣ. Ту ягона умеди наҷоти худро рад мекунӣ. Ин аст он чизе ки Каломи Ӯ дар бораи Писари Худ, Худованд Исои Масеҳ мегӯяд:
«Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад; аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба Номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳанно 3:18).
Ин, дӯст, сабаби маҳкум шудани туст.
