Оё шумо калиди ҳаётро меҷӯед?
«Ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносанд». Юҳанно 17:3 NIV
Фиръавнҳои Мисри қадим ба ҳаёт пас аз марг хеле таваҷҷӯҳ доштанд. Онҳо умри худро барои калиди ҳаёт (анх) сарф карданд. Онҳо боварӣ доштанд, ки он ба онҳо имкон медиҳад, ки ба макони муборакон дохил шаванд.
Сафари мо ба ёдгориҳои қадимии Миср хеле равшангарона буд. Роҳбалад моро ба тарафи ғарбии Нил бурд ва аз гузаргоҳҳои дароз ба қабрҳои зеризаминӣ, ки аз санг тарошида шуда буданд, бурд. Ӯ ба нақшҳо, ҳайкалтарошӣ ва сутунҳои сершумори муҷассамаҳои азим ишора кард. Дар он ҷо расмҳои корнамоиҳо ва дастовардҳои фиръавнҳо ва худоёни гуногун, ки маросимҳои худро иҷро мекарданд, буданд.
Ҳар як фазои боқимондаи девор бо иероглифҳо пур шуда буд. Роҳбалад ба як рамзи мушаххас ишора кард. «Ин калиди ҳаёт аст», — гуфт ӯ. Вақте ки ман бодиққаттар нигоҳ кардам, онро борҳо дар навиштаҷот шинохтам ва инчунин дидам, ки он ҳамчун калид дар дасти фиръавнҳо нигоҳ дошта мешуд.
Чӣ тафовут! Мо харобаҳои маъбадҳо, муҷассамаҳои афтода, қабрҳои ғоратшударо дидем. Дар ҳар як сатҳ нишонаҳои марг ва харобӣ бо калиди ҳаёт мӯҳр зада шуда буданд. Мисриён боварӣ доштанд, ки аъмоли онҳо дар тарозу баркашида мешаванд. Агар некӣ аз бадӣ зиёдтар бошад, онҳо калиди ҳаётро мегиранд.
Дар иероглифҳо калиди ҳаёт аз тасвири марде, ки дастҳояшро дароз кардааст, пайдо шудааст. Он ба салиби Исои Масеҳ, салибе, ки Наҷотдиҳандаи мо дар он мурд, то ба инсоният ҳаёти ҷовидонӣ бахшад, монанд буд. Пас аз ин ҳама солҳо, хоҳиши бузурги ба даст овардани ҳаёт пас аз марг дар дили инсон боқӣ мемонад.
Оё шумо калиди ҳаётро меҷӯед? Он имрӯз аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ ба шумо пешниҳод карда мешавад. Агар шумо гуноҳҳои худро эътироф кунед ва Ӯро бо имон ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед, ҳаёти ҷовидонӣ бо тамоми ҷалол ва пуррагии он аз они шумо хоҳад буд. Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
