Беҳтарин суханони видоъ, ки шумо то ҳол мешунавед
«Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43 NIV). Ин суханони видоъ, ки Наҷотдиҳанда ҳангоми дар салиб дар байни ду ҷинояткор овезон буданаш гуфта буд, танҳо ба яке аз онҳо гуфта шуда буд. Дар бораи дигаре чӣ?
Ба ҷои эътироф кардани Наҷотдиҳанда, ҷинояткори дигар Ӯро таҳқир карданро интихоб кард: «Оё Ту Масеҳ нестӣ? Худро ва моро наҷот деҳ» (Луқо 23:39). Бо ин муносибат, дар лаҳзаи охирини ҳаёташ, ин тавбанакарда ҳолати ҳақиқии дили худро фош кард ва сарнавишти абадии худро мӯҳр кард. Ба ҷои иқрор кардани гуноҳҳояш ва худро ба раҳмати Наҷотдиҳанда супурдан, ӯ интихоб кард, ки бо издиҳоми маҳкумкунанда, ҳокимон ва сарбозоне, ки масхара мекарданд, «Бигзор Ӯ худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳи Худо, Интихобшуда бошад» (Луқо 23:35).
Дар ҳамин ҳол, ҷинояткори дигар комилан баръакс амал мекард. Гуноҳҳояшро эътироф карда, гуфт: «Мо одилона ҷазо мегирем, зеро мо он чиро, ки аъмоли мо сазовор аст, мегирем. Аммо ин Мард ҳеҷ кори баде накардааст» (Луқо 23:41). Сипас, раҳмат талаб карда, гуфт: «Худованд, маро ба ёд ор, вақте ки Ту ба Малакути Худ меоӣ». Охирин суханоне, ки ӯ дар ин зиндагӣ шунид, беҳтарин суханоне буданд, ки касе метавонист бишнавад: «имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд».
Мисли ин ду ҷинояткор, вақте ки мо ба салиб меоем, мо бо гуноҳҳоямон, ниёзи мо ба Наҷотдиҳанда ва интихоб рӯ ба рӯ мешавем. Оё гуноҳҳои шумо шуморо ба салиб овардаанд? Оё шумо Наҷотдиҳандаро шахсан вохӯрдаед? Оё шумо интихоб кардаед, ки аз тӯҳфаи ройгони ҳаёти абадӣ, ки Ӯ пешниҳод мекунад, истифода баред? Агар не, мо шуморо даъват менамоем, ки ҳоло ин корро кунед, дар ҳоле ки шумо ҳанӯз метавонед. Агар ба шумо маълумоти бештар лозим бошад, то ба шумо дар қабули қарор кӯмак расонад, мо метавонем онро ба шумо диҳем.
