Ҳоло ҳамаи имондорон коҳин ҳастанд. Дар давраи яҳудӣ, дар Аҳди Қадим, коҳинӣ ба як оила маҳдуд буд ва ҳеҷ кас берун аз он доираи илоҳӣ тасвиршуда ҷуръат намекард, ки ба он дохил шавад. Аммо Ҳорун ва писаронаш намунаи тамоми Калисо ҳамчун оилаи коҳинӣ, Калисо ҳамчун оилаи коҳинӣ дар иттиҳод бо Масеҳ буданд; зеро ҷое, ки имондорон ҳоло оварда шудаанд, муборак аст ва имтиёзҳое, ки ба онҳо дода шудаанд, гаронбаҳоянд, ҳамаи ин чизҳо танҳо дар иртибот бо Масеҳ баҳравар мешаванд. Аз ин рӯ, ҳама баробар коҳин ҳастанд ва ҳама баробар ба муқаддастарин ҷой, ба ҳузури мустақими Худо дастрасӣ доранд. (Ба Ибриён 10:19–22; 1 Петрус 2:5–9 нигаред.) Ин шараф ва ин дастрасӣ танҳо ба онҳо дар асоси коҳинии Масеҳ ва фазилати абадии қурбонии ягонаи Ӯ барои гуноҳҳо тааллуқ дорад. Ҳамчун коҳинон мо қурбонгоҳ дорем (Ибриён 13:10) ва дар он қурбонгоҳ мо бояд пайваста қурбониҳои худро ба Худо пешкаш кунем.
Қурбониҳои коҳинони масеҳӣ чист?
Аввалан, «қурбонии ҳамду сано» вуҷуд дорад;
яъне, чунон ки Рӯҳи Худо худаш тавзеҳ медиҳад, «меваи лабони мо, ки ба исми Ӯ шукр мегӯянд» (Ибриён 13:15). Ба ин «қурбониҳои рӯҳонӣ» дар номаи Петрус мувофиқат хоҳад кард.
Сирри сулҳ дар он аст, ки бо Ӯ барои худи Ӯ машғул бошем, ва мо дар Ӯ ва тавассути Ӯ сулҳро хоҳем ёфт, ва вақте ки мушкилот меояд, аз ғолибон бештар хоҳем буд; на ин ки мо ба озмоиш беэҳсос хоҳем буд, балки Ӯ ва ғамхории меҳрубононаи Ӯро бо худ хоҳем ёфт, вақте ки мушкилот меояд.
Мо дар бораи Худованди мубораки худ мехонем, ки Ӯ тавассути Рӯҳи абадӣ худро беайб ба Худо пешкаш кард. (Ибриён 9:14). Аз ин рӯ, ҳамаи ибодати ҳақиқӣ бояд бо се чиз тавсиф шавад. Он бояд бо қудрати Рӯҳи Муқаддас пешкаш карда шавад (Юҳанно 4:24; Филиппиён 3:3-ро муқоиса кунед), Масеҳ воситаест, ки тавассути он он бояд пешкаш карда шавад (зеро Ӯ дар ҳақиқат қурбонгоҳи масеҳӣ аст) ва он бояд ба Худо пешкаш карда шавад.
Забурнавис, вақте ки дар бораи зебоии хаймаҳои Худованди лашкарҳо мулоҳиза мекард, фарёд мезанад: «Хушо онҳое, ки дар хонаи Ту сокинанд: онҳо Туро ҳамду сано хоҳанд гуфт» (Забур 84:4). Ин баракат ҳоло ба ҳар як муқаддаси Худо тааллуқ дорад; на, мо худамон хонаи рӯҳонӣ сохта шудаем ва ҳамчун коҳинии муқаддас имтиёзи мост, ки ҳамду санои доимӣ пешкаш кунем.
Гуфта мешуд, ки Худо дар ҳамду санои Исроил сокин аст — яъне, бо он иҳота шудааст, дар миёни он зиндагӣ мекунад. Ҳоло ин бояд бештар бошад, вақте ки Ӯ бо файзи бепоёни худ ва тавассути самаранокии кори Масеҳ моро ба худ овард ва аз ибодати дилҳои мо лаззат мебарад.
Сониян, қурбониҳои дигаре ҳастанд, ки мо даъват шудаем, ё балки ин имтиёзи мост, ки пешкаш кунем. Инҳо бо хидмат ба ниёзҳои муқаддасони Худо алоқаманданд.
Мо дар Ибриён чунин мехонем: «Некӣ кардан ва ба дигарон доданро фаромӯш накунед: зеро Худо аз чунин қурбониҳо хушнуд аст.»
Боз, дар Филиппиён, расул дар бораи тӯҳфае, ки тавассути Эпафродит ба ӯ фиристода шуда буд, ҳамчун «бӯи хуш, қурбонии мақбул, писанди Худо» сухан меронад. Он, агар аз Аҳди Қадим иқтибос гирем, қурбонии бӯи хушро ташкил медод.
Пас, хидмат, қурбониҳои ин гуна, барои Худо чӣ қадар миннатдоранд!
Аммо бояд дар хотир дошт, ки танҳо додан — масалан, бо нохоҳӣ ё танҳо аз сабаби исрор — тӯҳфаро қурбонӣ намекунад. Мисли қурбонии ҳамду сано, тӯҳфа бояд тавассути Масеҳ, ба Худо, бо қудрати Рӯҳ пешкаш карда шавад. Танҳо дар бораи чунин тӯҳфаҳо гуфтан мумкин аст, ки онҳо «бӯи хуш, қурбонии мақбул, писанди Худо» ҳастанд.
Ин принсипҳоро онҳое, ки мехоҳанд хислати ибодат ва хайрияҳои худро санҷанд, ба осонӣ татбиқ карда метавонанд; ва дар ҳоле ки татбиқ натавонист аксарияти моро хоксор кунад, бо нишон додани он ки чӣ қадар аз хидмати мо дар назди Худо беарзиш аст, он бешубҳа баракат хоҳад овард, агар он моро дар ҳар як амали коҳинии мо водор кунад, ки худро дар нури ҳузури Худо доварӣ кунем.
Дар Румиён 12 мо дар бораи қурбонии дигаре мехонем, ки ҳарчанд дар ин навишта бо коҳинии мо алоқаманд нест, аммо метавонад ба таври мухтасар шарҳ дода шавад.
Расул мегӯяд: «Пас, эй бародарон, шуморо бо раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писанди Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост» (ё бошуурона) (ояти 1).
Ин насиҳат, ҳамчун асоси муроҷиати худ, бо хотимаи Румиён 8 ва, аз ҷиҳати мавзӯъ, бо Румиён 6 алоқаманд аст; яъне, раҳматҳои Худо ҳамаи раҳматҳое мебошанд, ки дар файзи Худо, дар наҷоти мо — чунон ки дар Румиён 1–8 тасвир шудааст — баён шудаанд, ва муроҷиат дар бораи ҷисмҳои мо аз ҳақиқате, ки дар Румиён 6 зикр шудааст, бармеояд.
Аз қудрати гуноҳ тавассути марг бо Масеҳ наҷот ёфта, гуноҳ дигар набояд дар ҷисми мирандаи мо ҳукмронӣ кунад, то ки мо ба нафсҳои он итоат кунем (Румиён 6:12). Не; ҷисмҳои мо аз ин пас бояд ба Худо таслим карда шаванд, то ки чӣ тавре ки онҳо қаблан асбобҳои беадолатӣ барои гуноҳ буданд, ҳоло аъзои мо асбобҳои адолат барои Худо бошанд.
Пас, ба Румиён 12 омада, мо хислати пешкаш кардани ҷисмҳои худро ба Худо меомӯзем. Онҳо бояд «қурбонии зинда» пешкаш карда шаванд; на ҳамчун ҳайвони кушташуда, қурбонии мурда, ки дар қурбонгоҳ гузошта шудааст, балки азбаски ҷисмҳои мо мурда нестанд ва гуноҳ дар мост, онҳо бояд ҳамеша зери қудрати марг нигоҳ дошта шаванд («ҳамеша дар ҷисм «куштани» Исоро бардошта»), ва ба ин тариқ, ба Худо ҳамчун қурбонии зинда пешкаш карда шаванд. Онҳо ба Ӯ барои хидмати Ӯ пешкаш карда мешаванд, то ки ба ҷои он ки онҳо ҳамеша бо иродаи худи мо барои мақсадҳои худи мо идора мешуданд, Ӯ бо файзи аҷиби худ аз ин пас онҳоро ҳамчун узвҳо барои баёни Масеҳ истифода барад. Чунин таслим кардани ҷисмҳои мо ба Худо, боз ҳам такрор мекунем, татбиқи доимии қудрати маргро дар бар мегирад ва аз ин рӯ он қурбонии зинда мегардад.
Масеҳ дар мо буда, ҷисм аз сабаби гуноҳ мурда аст; аммо Рӯҳ аз сабаби адолат ҳаёт аст.
Ва чунин қурбонӣ, чунон ки аз як тараф, муқаддас ва писанди Худост, аз тарафи дигар, хидмати оқилонаи мост — хидмате, ки ба талаботҳои Худо нисбат ба мо аз сабаби наҷот мувофиқ аст, ва метавон илова кард, ки он бояд бо шодӣ ва бошуурона иҷро карда шавад.
Як мулоҳизаи дигарро метавон кард. Мушоҳида хоҳад шуд, ки дар ин ҳолат низ қурбонӣ ба Худо (ба кӣ дигар метавонист пешкаш карда шавад?) дар асоси наҷот пешкаш карда мешавад; яъне, тавассути Масеҳ; ва ин ҳам дуруст аст, ки он танҳо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас иҷро шуда метавонад. Пас, аз ин бармеояд, ки мо бояд ҳаёти коҳинӣ дошта бошем; ки чӣ дар ҳамду сано ва ибодат машғул бошем, чӣ дар хидмат ба ниёзҳои дигарон, чӣ дар фаъолиятҳои серкори касбҳои худ (ба 1 Петрус 2:9 нигаред), мо бояд худро ҳамчун коҳинон дар қурбонгоҳ дар ҳузури Худо рафтор кунем.
