Албатта, порчаҳои зерин аз Каломи Худо, бидуни шарҳ ё илова, барои ҳар як ҷони ҷӯянда кафолати наҷотро меоранд.
Пас, эй мардон ва бародарон, ба шумо маълум бод, ки ба воситаи ин Мард ба шумо омурзиши гуноҳҳо мавъиза мешавад: Ва ба воситаи Ӯ ҳар кӣ имон оварад, аз ҳама чизе, ки шумо бо шариати Мусо сафед карда наметавонистед, сафед карда мешавад (Аъмол 13:38-39).
Ба Ӯ ҳамаи анбиё шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт (Аъмол 10:43).
Мегӯям, ки дар ин замон адолати Ӯро эълон кунад: то ки Ӯ одилу сафедкунандаи он касе бошад, ки ба Исо имон дорад (Румиён 3:26).
Аммо ба он касе, ки кор намекунад, балки ба Ӯ, ки бехудоёнро сафед мекунад, имон дорад, имони ӯ ба адолат ҳисоб карда мешавад (Румиён 4:5).
Пас, азбаски мо бо имон сафед карда шудаем, ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем (Румиён 5:1).
Пас, акнун барои онҳое, ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест, ки на аз рӯи ҷисм, балки аз рӯи Рӯҳ рафтор мекунанд (Румиён 8:1).
Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ каломи Маро бишнавад ва ба Фиристандаи Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштам; то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред ва ба исми Писари Худо имон оваред (1 Юҳанно 5:13).
