Аз ҷониби: Г. Дэвисон
Ҳаггай 2:1–9
Дар хондани ин оятҳо ман ният дорам, ки муқоисае байни ҳолати муқаддасон дар замони Ҳаггай ва ҳолати мо имрӯз кунам. Ин ибораи «қавӣ бошед» маро рӯҳбаланд кард ва маҳз ҳамин чиз маро водор сохт, ки ба ин пешгӯӣ муроҷиат кунам.
Дар ин оятҳо мо дар фикр ба китоби Эзро бармегардем, ки дар он мо сабти аз нав сохтани маъбад аз ҷониби халқеро дорем, ки аз Бобил баргардонида шуда буданд ва боз дар замин буданд. Аз сабаби муқовимати қувваҳои душманонае, ки онҳоро иҳота карда буданд, кор дар маъбад қатъ шуда буд ва халқ мегуфтанд, ки вақти муносиб барои сохтани хонаи Худованд нест. Ин ҳолат тақрибан ду сол вуҷуд дошт, вақте ки Худо пайғамбарон Ҳаггай ва Закариёро бархезонд, ки бо каломи пайғамбарӣ кӯшиш карданд, ки халқро ба аз нав оғоз кардани сохтмон водор созанд. Аз каломи Худованд тавассути хизматгорони Ӯ ба амал омада, халқ сохтмони хонаи Худовандро аз сар гирифта буданд ва пешгӯие, ки мо хондем — сеюмин пешгӯие, ки Ҳаггай гуфта буд — барои рӯҳбаланд кардани онҳо дода шуд, ки ҳоло онҳо фаъолона кор мекарданд. Ин пас каломест барои онҳое, ки дар хидмати Худо фаъол ҳастанд.
Масъулияти муштарак дар хидмат
Пешвоёни халқ, Зеруббобил ҳоким ва Еҳушаъ саркоҳин, аввал муроҷиат карда мешаванд, аммо ин кор танҳо аз ҷониби пешвоён анҷом дода намешуд, зеро «боқимондаи халқ» низ муроҷиат карда мешаванд. Мо набояд фикр кунем, ки кори Худованд танҳо аз ҷониби пешвоён анҷом дода мешавад. Ҳамаи мо имрӯз дар ин кор ҳастем, ҳамон тавре ки онҳо дар замони худ буданд; ҳамаи мо мувофиқи қобилияти ба мо додашуда кор дорем. Мо метавонем Худоро барои онҳое, ки ба онҳо файз ва қобилият додааст, ки муқаддасонро дар роҳи дуруст равшан кунанд ва роҳнамоӣ кунанд, шукр гӯем, аммо биёед эҳтиёт бошем, ки фикр накунем, ки танҳо онҳо кор доранд ва аз ин рӯ майл дорем, ки онро ба онҳо вогузорем.
Ҳар яки мо кор дорем; бигзор мо файз ва қувват дошта бошем, ки хидматеро, ки ба мо тақсим шудааст ва барои он мо муҷаҳҳаз ҳастем, анҷом диҳем.
Хатари ба қафо нигоҳ кардан
Яке аз сабабҳои асосии рӯҳафтодагии онҳо дар ояти 3 зикр шудааст. Баъзе аз пирон дар фикр ба маъбади боҳашамате, ки Сулаймон сохта буд, нигоҳ мекарданд ва онро бо коре, ки он вақт идома дошт, муқоиса карда, қарор доданд, ки охирин дар муқоиса он қадар ночиз аст, ки кори онҳо қариб беарзиш буд.
«Оё он дар назари шумо дар муқоиса бо он ҳеҷ чиз нест?»
Оё мо аз ин хусусият ба мисли онҳо дар хатари бузург нестем? Оё мо ба рӯзҳои аввал, вақте ки ҳақиқатҳои марбут ба ҷамъомад аз ҷониби мардони парҳезгор, ки номҳои онҳоро мо эҳтиром мекардем, хизмат мекарданд ва амал мекарданд, нигоҳ мекунем ва «дар муқоиса» аз ҳолати имрӯза ғамгин мешавем? Оҳ кашидан ва нола кардан аз сабаби он чизе ки гузаштаро тавсиф мекард, имрӯз чизеи муҳимро ба вуҷуд намеорад. Рӯзҳои гузашта рӯзҳои масъулият барои муқаддасоне буданд, ки онҳоро аз сар гузарониданд ва ҳоло дар осмон ҳастанд; аммо имрӯз рӯзи мост, ки дар он мо масъулияти худро дорем, ки кори Худовандро то он даме ки Ӯ моро низ аз доираи хидмат берун кунад, анҷом диҳем. Истироҳати Худо ҳанӯз дар пеши мост; имрӯз вақти меҳнат аст.
Боз даст ба кор зада, онҳоро ташвиқ мекунанд, ки «қавӣ бошанд», ва барои тақвияти онҳо ваъда дода мешавад: «Ман бо шумо ҳастам, мегӯяд Худованд лашкарҳо» (ояти 4). Ин чӣ қадар далели тақвиятдиҳанда аст! Мо ба ёд меорем, ки Павлус ба Тимотиюс чӣ гуфт: «Бо вуҷуди ин, Худованд бо ман истод ва маро тақвият дод» (2 Тимотиюс 4:17). Мо метавонем хуб пеш равем, вақте ки Худованд бо мост, ва мо итминон дорем, ки Ӯ имрӯз бо мост.
Қудрати Каломи Худо ва Рӯҳ
Ғайр аз ин, онҳо итминон доштанд, ки «калом» ҳанӯз бо онҳост, ҳамон каломе, ки Худо бо онҳо аҳд баста буд, вақте ки онҳоро аз Миср берун овард. Мо низ каломи Худоро дар даст дорем, ҳамон каломе, ки бародарони аввалия барои равшанӣ ва тақвияти онҳо дар хидмати Худованди мо доштанд. Ба мо навовариҳои муосир лозим нест, ва мо онҳоро ҷустуҷӯ нахоҳем кард, зеро мо итминон дорем, ки ҳама чизе, ки барои равшанӣ, роҳнамоӣ ва тақвияти мо лозим аст, дар ин каломест, ки Худованди мо барои мо ҳифз кардааст. Мо аллакай дар боби дуюми номаи дуюми Павлус ба Тимотиюс дидем, ки чӣ тавр марди Худо метавонад бо он комилан муҷаҳҳаз шавад. Мо метавонем Худовандро шукр гӯем, ки ин калом имрӯз ҳам ба мо хизмат мекунад.
Ба ин илова карда, мо мехонем,
«Рӯҳи Ман дар миёни шумо боқӣ мемонад; натарсед» (ояти 5).
Ин аст Он касе, ки ба ҳамаи муқаддасон дар ҳама давру замон қудрат додааст, то ки онҳо дар хидмати Худо қавӣ бошанд. Ҳама чизе, ки ба мо имрӯз лозим аст, Рӯҳ таъмин хоҳад кард: нур, қувват, қобилият ва роҳнамоӣ. Биёед аҳамияти он чизеро, ки имрӯз барои Худованд анҷом дода мешавад ва аҳамияти нақши худи моро дар ин кор нодида нагирем. Мо, мисли онҳо, ҳама чизеро дорем, ки моро дар кори Худованди мо қавӣ ва фаъол нигоҳ дорад. Ӯ бо мост; каломи Ӯ дар дасти мост ва Рӯҳи Ӯ дар ҷонҳои мост,
«рӯҳи…қудрат, ва муҳаббат, ва ақли солим» (2 Тимотиюс 1:7).
Бигзор ҳамаи мо қавӣ бошем ва «кор кунем», ва аз рӯҳафтодагӣ даст накашем.
Шукӯҳи оянда
Чанд ояти оянда ақли моро ба ҷаҳони оянда мебарад, вақте ки Худованди мо бар коинот — осмон, замин, баҳр ва ҳамаи миллатҳо назорат хоҳад кард. Шукӯҳи он рӯз ва хонаи Худо дар он рӯз, ҳар шукӯҳи қаблиро, ки дар ин ҷаҳон дида шудааст, хеле зиёдтар хоҳад кард. Ба ҷои ба қафо нигоҳ кардан ва аз он чизе ки буд, ғамгин шудан, биёед бо шодӣ ба он чизе ки ҳанӯз хоҳад буд, нигоҳ кунем. Бузургтарин шукӯҳ дар паси мо нест, он ҳанӯз дар пеш аст. Бигзор мо қавӣ бошем ва корро давом диҳем, зеро шукӯҳи оянда дар пеши ҷонҳои мост. Вақте ки мо воқеан ба он ҷо мерасем, чунон ки мо бешубҳа хоҳем расид, чӣ қадар шод хоҳем шуд, ки дар роҳ ба сӯи он ба мо қувват ва файз дода шуд, ки дар рӯзи худ дар шаҳодати Худованди мо нақши худро иҷро кунем. Мо наметавонем сад сол ба қафо баргардем; мо ҳоло, имрӯз дар ин ҷо ҳастем; бигзор мо файз дошта бошем, ки ин суханони рӯҳбаландкунандаро қабул кунем ва, чунон ки насиҳат дода шудааст,
«қавӣ бошед… ва кор кунед.»
