Ҳазрат Худованд – дар миёни калисоҳо қадам мезанад
«Ва ҳамаи калисоҳо хоҳанд донист, ки Ман ҳамонам, ки ақл ва дилро месанҷам, ва ба ҳар яки шумо мувофиқи аъмолатон хоҳам дод.» (Ваҳй 2:23)
Бинише, ки ба Юҳанно, ҳангоми дар Патмос бадарға буданаш, аз Писари Одам, ки дар миёни калисоҳои Худо дар рӯи замин қадам мезанад, пешниҳод шудааст, на биниши Масеҳ ҳамчун Саркоҳини ҳамдард, ки метавонад дар соати васваса кӯмак кунад (Ибриён 2:18) ва онҳоро наҷот диҳад, балки ҳамчун Санҷандаи дилҳо (Ваҳй 2:23), ки чашмони тезаш (Ваҳй 1:14) ҳолати ҳақиқии онҳоро мебинад ва доварии боэътимоди Ӯ ҳолати онҳоро, чунон ки Ӯ медонад ва сабт мекунад, ба онҳо маълум месозад.
Рамзҳои чароғҳо ва ситораҳо нишон медиҳанд, ки ин саҳнаи шабона аст. Ҳафт чароғдони тиллоӣ калисоҳои Худоро ҳамчун нурдиҳандагон ва шоҳиддиҳандагони Ӯ дар ҷаҳон, дар давраи набудани Худовандашон аз он ҷо, муаррифӣ мекунанд. Чӣ тавре ки «ситораҳо» ё сайёраҳо нури инъикосшударо паҳн мекунанд, ҳамин тавр ҳамаи хидматҳои ҳақиқӣ бояд аз Масеҳ ба одамон биёянд. Ва чунон ки аз Ӯ гирифта шудааст, он бояд пурра ва пок (1 Петрус 4:10-11; 2 Тимотиюс 3:14-16) барои роҳнамоӣ ва баракати дигарон дода шавад.
Ҳафт калисо ва маънои онҳо
Ҳафт калисо дар Осиё, ки дар ин ҷо аз байни бисёр калисоҳои дигари мавҷуда дар он замон интихоб шудаанд, муаррифӣ мекунанд
(1) тамоми рафти калисо дар шаҳодат, дар тӯли тамоми давра; аз ин рӯ гуфта мешавад, ки ин «сир» аст.
(2) Онҳо ҳафт ҳолати имконпазирро, ки дар онҳо ҷамъомадҳо метавонанд пайдо шаванд, аз муҳаббат ва покии аввалия то бепарвоии сард ва худқаноатмандӣ, бо Худованд дар берун, дарро кӯфтан, шахсияти Ӯ рад карда шудан ва даъвоҳои Ӯ инкор карда шудан, муаррифӣ мекунанд. Ин ҳолати охирин фавран пеш аз рад кардани он чизе, ки Номи Ӯро дар рӯи замин дорад, меояд, дар ҳоле ки ба ҷонҳои инфиродӣ, ки корҳоеро иҷро мекунанд, ки Ӯ фармон медиҳад (Ваҳй 2:5), суханонеро, ки Ӯ медиҳад, нигоҳ медоранд (Ваҳй 3:10) ва ба Ӯ ҷоеро, ки Ӯ талаб мекунад, медиҳанд, Ӯ худро зоҳир мекунад ва бо онҳо муошират мекунад.
(3) Ҳафт паём сухани мувофиқи худро ба ҳамаи «калисоҳои муқаддасон» дар ҳама давру замонҳо доранд (1 Қӯринтиён 14:33) ва метавонанд ба таври инфиродӣ аз ҷониби «ҳамаи муқаддасон» дар онҳо, ҳамчун термометри рӯҳонӣ, барои санҷидани ҳолати худ ва огоҳ кардани худ дар бораи он ки онҳо чӣ ҳастанд ва дар куҷо қарор доранд, дар ҳисоби Худованд аз онҳо истифода шаванд. Ҳафт маротиба Ӯ мегӯяд: «Ман аъмоли туро медонам,» ва тафтиши Ӯ аз ҳолати онҳо ҳолати дилро дар бар мегирад. Ӯст, ки афтидан аз муҳаббати аввалия ва аз корҳои аввалия (Ваҳй 2:4,15), садоқат ё бепарвоӣ нисбат ба бадӣ (Ваҳй 2:6; 14-16), нигоҳ доштан ё даст кашидан аз ҳақиқатҳое, ки онҳо медонанд (Ваҳй 2:24; 3:8) ва нигоҳ доштани Каломи Ӯ ва эътирофи Номи Ӯро (Ваҳй 3:8, 13) қайд мекунад. Мукофоти ваъдашуда барои садоқат ба Ӯст, дар ҳоле ки дигарон «тоҷи Ғолиб»-ро аз даст медиҳанд (Ваҳй 3:11). Вақте Петрус Номаи аввалини худро навишт, ӯ гуфт: «Вақт расидааст, ки доварӣ бояд аз хонаи Худо оғоз шавад» (1 Петрус 4:17). Ва дар ин ҷо, калисоҳо—ки дар ин доварии худ ноком шудаанд—Худованд худаш ин корро, бо тамоми муҳаббат ва садоқат (Ваҳй 3:19) ба ӯҳда мегирад. Зеро ҳатто вақте ки калисоҳо ноком мешаванд, Ӯ содиқ мемонад ва аз «сарзаниш кардан ва тарбия кардан»-и худаш даст намекашад. Бигзор ҳисси ҷиддии масъулият барои паҳн кардани нури осмон дар атрофи мо ва далели он ки «шаб хеле гузаштааст» ва «рӯз наздик аст» моро тақвият бахшад, то «нури мо дурахшад» ва ба ин васила одамонро ба Масеҳ ҷалб кунад, дар ҳоле ки регҳои соатҳои интизории ҳаёт тамом мешаванд.
Интизориҳо ва доварии Худованд
Дар Номаҳо – махсусан Номаҳои Павлус, ки ба калисоҳо ва ба шахсони алоҳида навишта шудаанд, қонунгузории мушаххас ва дастурҳои доимӣ дар бораи ҳолати рӯҳонӣ, тартиботи илоҳӣ ва рафтори дуруст дар «калисоҳои Худо» (1 Тимотиюс 3:15; 1 Қӯринтиён 11:2, 16; 1 Қӯринтиён 14:33) дода шудаанд. Ва инҳо «фармонҳои Худованд» барои ҳама давру замонҳо мебошанд (1 Қӯринтиён 14:37). Ҳеҷ чиз бекор карда нашудааст, ҳеҷ чиз кӯҳна нашудааст. Аммо аксарияти халқи Худо дар замони мо ба ин фармонҳо кам аҳамият медиҳанд, ё ба намунае, ки барои роҳнамоии онҳо дар ин рӯзҳои охир гузошта шудааст, таваҷҷӯҳ намекунанд. Ва натиҷаи ғамангез ин аст, ки ҳатто масеҳиёни ҳақиқӣ худро озод мешуморанд, ки бо ҳар гуна калисое, ки ба завқи онҳо мувофиқ аст, ҳамроҳ шаванд ва ба ҳар гуна таълимот ё амале, ки маъмул ё писанд аст, пайравӣ кунанд, хоҳ он аз Худованд ва аз Каломи Ӯ бошад, хоҳ ба он чизе, ки Ӯ гуфтааст, ки калисоҳои Ӯ бояд бошанд, мухолиф бошад.
Хониши боэҳтиромонаи ин ҳафт паём аз Худованд, ки «дар миёни» калисоҳое, ки Номи Ӯро доранд ва даъвои соҳибии Худовандӣ ва Ҳуқуқи Каломи Ӯро мекунанд, бояд ба ҳамаи онҳое, ки «аз Худованд метарсанд ва дар бораи Номи Ӯ фикр мекунанд» (Малокӣ 3:16), нишон диҳад, ки Ӯ интизор аст, ки Номи Ӯ соҳибӣ ва эҳтиром карда шавад ва Каломи Ӯ дар миёни худаш то охир итоат карда шавад. Ва агар ин ба Ӯ рад карда шавад, доварии Ӯ бо муҳаббати содиқ (Ваҳй 3:19) ва интизом хоҳад омад, то ба тавба орад.
Ба паёмҳои Худованд гӯш додан
Чӣ қадар аз халқи Худо дар ин ҳолат ва зери ин шакли ҷазо қарор доранд, дар натиҷаи бепарвоии онҳо ба даъвоҳои Ӯ ва беэътиноӣ ба Каломи Ӯ, танҳо Ӯ медонад. Аммо ин барои онҳо ҳоло ва инчунин дар рӯзи курсии доварии Масеҳ талафоти бузург хоҳад буд, агар огоҳиҳо ва ташвиқҳое, ки Худованд дар ин суханони ҷиддӣ ва санҷишии худ ба калисоҳое, ки дар миёни онҳо қадам мезанад – паёмҳои охирини Ӯ аз осмон ба халқи Ӯ – сабук қабул карда шаванд ё нодида гирифта шаванд, гӯё ки онҳо имрӯз ба халқи Худо ва калисоҳои Ӯ дар рӯи замин паёми ҳозира надоранд.
