Ҳамон тавре ки ӯ ба охири мусобиқаи пуршиддат наздик мешуд, Павлус Тимӯтиюсро самимона ташвиқ кард, ки роҳи ростро нигоҳ дорад — «қонунӣ мубориза барад», зеро Павлус курси худро ба итмом мерасонд, ӯ имонро нигоҳ дошта буд. «Ту давом деҳ», гуфт ӯ ба давандаи ҷавонтар, «дар чизҳое, ки омӯхтаӣ ва ба онҳо боварӣ дорӣ». Ва ба ӯ қувваҳои худро хотиррасон карда, гуфт: «Ту таълимоти маро, тарзи зиндагии маро, мақсади маро комилан донистаӣ» (2 Тимӯтиюс 3:10).
Бисёре аз имондорони ҷавон бо мақсади муайян барои бахшида шудан ба Он ки онҳоро бо арзиши хуни ҳаёти Худаш наҷот додааст, оғоз мекунанд: «Ман дучанд аз они Ӯ ҳастам!» онҳо дуруст фарёд мезананд. «Ман аз они Ӯ ҳастам бо ҳуқуқи офариниш ва бо ҳуқуқи наҷот. Ин танҳо хидмати оқилонаи ман аст, ки комилан барои Ӯ бошам». Ин хуб ва дуруст аст, аммо садоқат бояд дар роҳи иродаи Худо, ки дар навиштаҳои илҳомбахш маълум шудааст, ҷорӣ шавад, то ба Ӯ мақбул бошад.
Аз роҳ баромадан осон аст! Аксар вақт дар бораи Павлус гуфта шудааст, ки ӯ ҳангоми табдили худ ба кӯчае бо номи Рост даромад ва то охири умраш дар он монд. Барои ин, ба он чизе, ки Худо дар Каломи навишташуда ба мо мегӯяд, диққат додан лозим аст; ва ба воситаи намунаҳои барҷаста, мисолҳои ҳаяҷонбахш, таълимоти дуруст, дар баробари далелҳои бехато, рӯҳбаландии илоҳӣ барои ин мақсад дода мешавад. Навиштаҳои аз Худо илҳомбахшида қодиранд, ки моро «комилан мувофиқ» созанд, ҳамон тавре ки дар охири 2 Тимӯтиюс 3 ба мо гуфта шудааст.
Аввал, ба Рут, зани мӯобӣ нигаред
ки бо Ноомӣ ба назди қавми Худо баргашт. Баъзеҳо метавонанд гӯянд, ки зани мӯобӣ мувофиқи шариат ҳақ надошт, ки дар миёни қавми баргузидаи Худо бошад. Аммо ба мақсади устувори ӯ диққат диҳед!
Рут гуфт: «Маро маҷбур накун, ки туро тарк кунам… ба ҳар куҷое ки ту равӣ, ман хоҳам рафт… қавми ту қавми ман хоҳад буд, ва Худои ту Худои ман» (Рут 1:16).
Ҳамин тавр, Рут ва Ноомӣ якҷоя рафтанд, то ба Байт-Лаҳм расиданд. Ва ин охир набуд. Рут дар писари Роҳоб аз Ериҳӯ — Боаз, марди тавонои сарватманд, шавҳар ёфт; ва файзи илоҳӣ на танҳо ба ӯ дар миёни қавми Яҳува ҷой дод, балки ӯро дар насли шоҳони шоҳ Довуд ва Писари бузургтари Довуд гузошт (Рут 4:22; Матто 1:5). Рут хуб оғоз кард ва аз роҳ нагардид; аммо ӯ ба натиҷаҳое расид, ки аз баландтарин фикрҳои ӯ болотар буданд, гарчанде ки аз фикри Худое, ки ба Ӯ бовар кард, берун набуданд. Кадом гуноҳкори бечора аз халқҳо, ки имрӯз дар Масеҳ Исо бахшиш ва наҷот ёфтааст, ҳеҷ гоҳ фикр намекард, ки ӯ писар ва вориси Худо ва ҳамвориси Масеҳ хоҳад буд? Аммо, ба воситаи муҳаббати наҷотбахш, ҳамин тавр аст. Ӯ ҳатто узви бадан ва арӯси Масеҳ аст.
Мо дидем, ки Худо барои як зани ҷавон чӣ кард. Акнун ба он ҷавон дар метрополияи ҷаҳон нигаред. Ӯ аз они Худованд буд, аммо дар Бобил асир буд. Ба мо дар бораи мақсади Дониёл гуфта шудааст, вақте ки ӯ дар миёни он шаҳри бузурги дунявӣ буд.
Ӯ «дар дили худ қарор дод, ки худро палид нахоҳад кард» (Дониёл 1:8) бо гӯшти шоҳи халқҳо.
Ин оғози хубе буд!
Анҷом беҳтар буд! Худо Дониёли содиқро назорат мекард, ва гарчанде ки ӯ аз бисёр озмоишҳои бузург гузашт, ғалабаҳои имон ҳама бештар пирӯзӣ буданд. Ӯ аз ҷониби шоҳони халқҳо эҳтиром карда шуд, ва онҳо Худои Дониёлро олӣ донистанд. Ғайр аз ин, Худо худаш Дониёлро на танҳо бо додани ғалабаҳои имон, балки бо ошкор кардани ақл ва нақшаи худ дар бораи тамоми ҷараёни «замонҳои халқҳо» эҳтиром кард. Дониёл, асир, бо гуфтани «НЕ» ба палидиҳои ҷаҳон оғоз кард! Кӣ мегӯяд, ки чӣ мукофотҳои илоҳӣ онҳоеро интизоранд, ки имрӯз ба ҷаҳон «НЕ» мегӯянд ва ба Писари Худо, ки моро ба пайравӣ аз Ӯ даъват мекунад, «ҲА» мегӯянд?
Кӣ аст он ки бар ҷаҳон ғолиб меояд, магар он ки имон дорад, ки Исо Писари Худост! (1 Юҳанно 5:5).
Дар Аъмол 11:23, мо дар бораи касе мехонем, ки вақте файзи Худоро дар баракати бисёре аз имондорони ҷавон дар Антиохия дид, шод шуд, ва ӯ
ҳамаи онҳоро насиҳат дод, ки бо қасди дил ба Худованд часпида бошанд.
Акнун ба зани дигаре дар Аҳди Ҷадид нигаред. Фибӣ, ки дар рӯзҳои ҳаввориён ба манфиати ҷамъомади Кенхрея мусоидат мекард.
Мо дар бораи ӯ дар Румиён 16 мехонем. Ӯ ёвари бисёриҳо буд ва ҳатто имтиёз дошт, ки ба худи ҳавворӣ Павлус кӯмак кунад. Ин рӯҳи самимона, ки қасди сафар ба шаҳри Румро дошт, ки дар он ҷо корҳои тиҷоратӣ таваҷҷӯҳи ӯро талаб мекарданд, дар Рум чизеро муҳимтар аз тиҷорат дид. Онҳое, ки аз они Худованд буданд, дар он ҷо буданд, ва бо сухани тавсия аз Павлус, ки дар нома навишта шуда буд, ӯ ширкати онҳоро меҷӯяд. Мақсади устувори ӯ манфиатҳои Худовандро дар ҷои аввал гузошт. Ба тиҷорат иҷозат дода нашуд, ки ӯро аз роҳ барорад. Ҳавворӣ мехост, ки бародарон «ӯро дар Худованд чунон ки ба муқаддасон лоиқ аст, қабул кунанд», инчунин «ба ӯ дар ҳар коре, ки ба шумо ниёз дорад, кӯмак кунанд». Худо тавре кард, ки ӯ рӯҳбаландӣ гирад. Дави Фибӣ беҳуда набуд.
Аммо дар бораи хизматгори Масеҳ чӣ гуфтан мумкин аст, ки барои рӯҳбаланд кардани ӯ дар роҳ истифода шуда буд? Дар бораи Павлус, пиронсол, ки писари худро дар имон, Тимӯтиюс, ба кӯшиш дар роҳи осмонӣ насиҳат ва рӯҳбаланд мекард, чӣ гуфтан мумкин аст? Мо дидем, ки ӯ дар 2 Тимӯтиюс 3:10 ба охирин «таълимот, тарзи зиндагӣ, мақсад»-и худро чӣ гуна хотиррасон кард. Ӯ худаш ба сӯи ҳадафи осмонӣ пеш мерафт — «Як чизро ман мекунам», гуфт ӯ ба бародарон дар Филиппӣ, «ман ба сӯи нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Масеҳ Исо пеш меравам». Ӯ метавонист ба зиндон афтад, аммо ин ғайрати ӯро боздошт накард. Не, ин танҳо ба ӯ имконияти бештар дод, ки номаҳои илҳомбахш нависад, то дигарон ҳақиқатро дошта бошанд ва дар роҳи Худованд пурратар омӯхта шаванд.
Дар боби Тимӯтиюс ӯ дар бораи душвориҳо ва мухолифатҳое сухан меронад, ки ба миён меоянд. Ӯ он чизеро, ки дар ин рӯзҳо, пеш аз бозгашти Худованд, ба ҳамагон равшан аст, пешгӯӣ мекунад. Имон, ҳақиқат, таълимоти дуруст ва қудрати илоҳӣ ҳама аз ҷониби онҳое, ки эътирофи дурӯғ мекарданд ё танҳо
шакли худотарсӣ доштанд (2 Тимӯтиюс 3:5).
Чунин одамон бештар дӯстдори айшу ишрат ҳастанд, на дӯстдори Худо. Онҳо заифонро гумроҳ мекунанд. Бо ғурур, онҳо бо дониши мағрурона ва омӯзиш фарқ мекунанд, «ҳамеша меомӯзанд, ва ҳеҷ гоҳ ба дониши ҳақиқат расида наметавонанд». Ин профессорони шубҳаноки дин дар муқоисаи шадид бо имондори ҳақиқӣ қарор доранд, ки Навиштаҳои илҳомбахши ҳамаҷонибаро медонанд, ки тавассути имон ба Масеҳ Исо ба наҷот ҳикмат мебахшанд. Дониши дурӯғин ё илме, ки ба Тимӯтиюси ҷавон гуфта шудааст, ки аз он дурӣ ҷӯяд (1 Тимӯтиюс 6:20), мисли ҳама тасаввуроти модернизм, рационализм ва ғояҳои пешрафта (ба ғайр аз ваҳйи Худо) ба ҳеҷ кас фоидаи ҳақиқӣ намеорад ва танҳо интизори ошкоршавии пешгӯишудаи ояти 9 аст: «Онҳо дигар пеш нахоҳанд рафт: зеро беақлии онҳо ба ҳамагон ошкор хоҳад шуд».
Ҳамин тавр, ин мардон ба ҳақиқат муқобилат мекунанд. Онҳо дар мавриди имон беарзишанд, чунон ки Павлус мегӯяд; ва, далел ин аст, ки ин мардоне, ки ба дастовардҳои бузурги ақлӣ фахр мекунанд, дар асл, «ақлашон фасод шудааст», зеро суханон бояд ҳамин тавр хонда шаванд.
Ҳамаи ин мухолифатҳо ба ҳақиқат метавонанд даҳшатнок ба назар расанд, аммо Он ки дар имондор аст, аз он ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст. Аз ин рӯ, ба Каломи Худо бодиққат гӯш дода, мо бояд бо сабр мусобиқаи дар пешистодаро давем, ба Исо нигоҳ кунем, ки ҳоло дар дасти рости Худост, худаш аз ҳама озмоишҳо ва санҷишҳо дар роҳ гузаштааст.
Ӯ ба қафо нагашт, вақте ки инсон ва Шайтон тӯфони шадиди нафрат, таъқиб ва мухолифатро бар зидди Ӯ барангехтанд; балки чунон ки ҳафт аср пеш аз ҷониби Ишаъё пешгӯӣ шуда буд, Ӯ рӯи Худро
мисли санг гузошт (Ишаъё 50:7),
ва чунон ки Луқо мегӯяд, вақте ки вақт фаро расид, «Ӯ рӯи Худро устуворона ба Ерусалим рафтан гузошт». Рӯҳи Ӯ ошуфта буд, аммо Ӯ аз ҳама чиз мегузашт, «то ки Навиштаҳо иҷро шаванд». Тамоми роҳи Ӯ мувофиқи навиштаҳои илҳомбахш, мувофиқи иродаи Худо буд. Ӯ гуфт: «Мири ин ҷаҳон меояд, ва дар Ман ҳеҷ чиз надорад. Аммо то ки ҷаҳон донад, ки Ман Падарро дӯст медорам; ва чунон ки Падар ба Ман фармон дод, ҳамон тавр Ман мекунам». Дар муҳаббат ва садоқат, Худованди меҳрубон ва Наҷотдиҳандаи мо барои ҷалоли Худо тамоми роҳро тай кард, чунон ки дар бораи Ӯ навишта шуда буд.
Барои он ки мо хаста нашавем ва дар ақли худ суст нашавем, балки дар роҳ рӯҳбаланд шавем, дар Ибриён 12:3 ба мо насиҳат дода шудааст, ки
Ӯро, ки чунин мухолифати бузурги гуноҳкоронро бар зидди Худаш таҳаммул кард, хуб мулоҳиза кунед.
Ӯ аз ҳама чиз пирӯзона гузашт ва ҳоло дар дасти рости тахти Худо дар осмон нишастааст. Тааҷҷубовар нест, ки Павлус ба сӯи ҳадаф пеш мерафт, ба «он рӯз» интизор буд, ки Масеҳ ҳамчун ҳокими мутлақ бар ҳама медурахшад; ва аз ин рӯ тааҷҷубовар нест, ки ӯ Тимӯтиюси ҷавонро бо хотиррасон кардани «таълимот, тарзи зиндагӣ, МАҚСАД, имон, сабр, муҳаббат, тоқат, таъқибот, азобҳое», ки ба ӯ аз сабаби онҳое, ки ба ҳақиқат муқобилат мекарданд, омада буданд, ба пеш тела дод. Мисли Худованди худ, ӯ пирӯзона гузашт; зеро, бо мақсади комил, ӯ эҳтиёткор буд, ки «қонунӣ мубориза барад». Бо ин роҳ ӯ мехост, ки Тимӯтиюс мусобиқаи дар пешистодаро давад.
Бо ин роҳ Худо мехоҳад, ки ҳамаи мо имрӯз пеш равем, сарфи назар аз мухолифатҳои хос ба ҳақиқат (ки ба таври равшан пешгӯӣ шуда буданд) дар ин «рӯзҳои охир», ҳамон тавре ки Масеҳ боз меояд.
Мақсади абадии Худо дар Масеҳ Исо аст, чунон ки Эфсӯсиён 3:11 мегӯяд. Ӯ ҳама чизро ба натиҷаи пурҷалол дар саҳнаҳои шодӣ ва ҳамду сано меорад, ки дар он ҷо муҳаббат, муқаддасӣ ва адолат сокин хоҳанд шуд. Дар ҳамин ҳол, бигзор онҳое, ки ба воситаи имон ба Масеҳ Исо писарони Худо ҳастанд, хеле шодӣ кунанд ва бигзор онҳо дар дави худ ҳеҷ гуна сустӣ надонанд, балки бо қасди дил пеш раванд. Худо
моро наҷот дод ва бо даъвати муқаддас даъват кард, на мувофиқи корҳои мо, балки мувофиқи мақсад ва файзи Худаш, ки ба мо дар Масеҳ Исо пеш аз оғози ҷаҳон дода шуда буд (2 Тимӯтиюс 1:9);
аз ин рӯ барои рӯҳбаландии мо гуфта шудааст: «Мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунанд».
Бигзор мақсади дил, ки ба Павлус монанд аст, ҳамаи моро нишон диҳад.
