«...Худованд дар ҳақиқат эҳё шудааст...» Луқо 24:34Ин ки Падар дар Шахсияти Писар ошкор шудааст, ки дар рӯи замин Шахсияти илоҳӣ, Рӯҳи Муқаддас вуҷуд дорад ва ки дар осмон Инсон, Худованд Исои Масеҳ вуҷуд дорад, моҳияти масеҳият аст.
Ҳама баракат барои масеҳӣ ба кори бузурги наҷот, ки Худованд Исо дар салиб анҷом додааст, асос ёфтааст, аммо мо ҳеҷ гоҳ баракати илоҳиро, ки ба воситаи марги Исо барои мо ба даст оварда шудааст, бе эҳёи Ӯ аз мурдагон қабул карда наметавонистем.
Яке аз ҳақиқатҳои бузурги масеҳият ин аст, ки ҳамаи онҳое, ки мурдаанд, аз мурдагон эҳё хоҳанд шуд. Фундаменталистҳо дар байни яҳудиён ба эҳёи мурдагон бовар доштанд, аммо то он даме, ки Писари Худо ба ҷаҳон омад, ҳақиқатҳои марбут ба эҳё ошкор нашуда буданд.
Пешгӯиҳои эҳёи Масеҳ
Дар Аҳди Қадим бисёр намудҳо, рамзҳо ва пешгӯиҳо мавҷуданд, ки марг ва эҳёи Масеҳро ба мо нишон медиҳанд: Одам пеш аз гирифтани ёри худ ба хоби амиқ афтод; Исҳоқ пеш аз он ки гӯё аз нав эҳё шавад, ба қурбонгоҳ гузошта шуд; Юсуф пеш аз он ки наҷотдиҳандаи ҷаҳон шавад, ба чоҳ ва ба зиндон афтод, Довуд ба водии Элоҳ фуромада, бузургҷуссаро мағлуб кард ва сар ва шамшери ӯро баргардонд; Баноё дар рӯзи барфӣ ба чоҳ фуромада, шерро кушт ва пирӯз баромад; Илёс аз Урдун гузашта, ба осмон баромад; Элишоъ бо ӯ гузашта, сипас баргашт, то корҳои бузурги худро анҷом диҳад; ва Юнус се рӯзу се шаб дар шиками моҳии бузург буд, пеш аз он ки ба рисолати худ шурӯъ кунад. Инҳо ва бисёр тасвирҳои дигар аз Навиштаҳои Қадим ин ҳақиқати бузургро ба мо нишон медиҳанд.
Дар рӯзи Пантикост, Петрус пешгӯиро дар бораи эҳёи Масеҳ дар Забур 16 ёдовар шуд:
«Ту ҷони Маро дар дӯзах нахоҳӣ гузошт, ва нахоҳӣ гузошт, ки Қуддуси Ту фасодро бубинад. Ту роҳҳои ҳаётро ба Ман маълум кардаӣ» (Аъмол 2:27, 28).
Забур 110, Ишаъё 52 ва 53, бо бисёр Навиштаҳои дигар, фикрҳои моро ба эҳёи Писари Худо равона мекунанд.
Бисёре аз пешгӯиҳои Аҳди Қадим, агар Масеҳ эҳё намешуд, иҷро шуда наметавонистанд. Ҳама пешгӯиҳои пурҷалоли Масеҳӣ ба Масеҳи аз мурдагон эҳёшуда асос ёфтаанд.
Ҳангоми дар рӯи замин буданаш, Худованд эҳёи Худро ба таври возеҳ пешгӯӣ карда, се рӯзи Юнусро дар шиками моҳии бузург ёдовар шуд ва ба шунавандагони худ гуфт, ки Ӯ се рӯзу се шаб дар дили замин хоҳад буд.
Ӯ инчунин он чиро, ки дар бораи Худаш дар Забур 110 гуфта шуда буд, ёдовар шуд:
«Дар дасти рости Ман бинишин, то душманони Туро зери пои Ту гардонам»
ва ба яҳудиён гуфт, вақте ки онҳо аз Ӯ аломате талаб карданд:
«Ин маъбадро вайрон кунед, ва дар се рӯз Ман онро барқарор хоҳам кард» (Юҳанно 2:19).
Ӯ зуд-зуд ба шогирдонаш мегуфт, ки Ӯ маслуб хоҳад шуд ва дар рӯзи сеюм эҳё хоҳад шуд (Матто 16:21; Матто 17:23; Матто 20:19).
Ҳатто душманони Худованд он чиро, ки Ӯ дар бораи эҳёи Худаш гуфта буд, ёдовар шуданд (Матто 27:63).
Шаҳодат ба эҳё
Чӣ қадар далелҳои эҳё, ки ҳавворӣ Павлус дар аввали 1 Қӯринтиён 15 пешниҳод мекунад, бебаҳс мебошанд.
Ба ғайр аз ҳаввориён,
«зиёда аз панҷсад бародар дар як вақт» Худовандро дида буданд, ки аксари онҳо ҳангоми навиштани ҳавворӣ зинда буданд.
Дар бораи зоҳир шудани Исо дар эҳё ба ҳаввориён, Луқо навиштааст:
«Ба онҳо низ Ӯ худро пас аз азоби худ бо далелҳои зиёди бебаҳс зинда нишон дод, ки чил рӯз аз ҷониби онҳо дида мешуд» (Аъмол 1:3).
Дар байни ҳаввориёне, ки Худовандро зинда диданд, Матто ва Юҳанно буданд, ки дар Инҷилҳое, ки номи онҳоро доранд, дар бораи эҳё навиштаанд.
Шимъӯн Петрус низ дар Номаи аввали худ дар бораи
«эҳёи Исои Масеҳ: Ки ба осмон рафтааст ва дар дасти рости Худост» менависад (1 Петрус 3:21, 22).
Павлус Худовандро дар рӯи замин намешинохт, аммо ӯ Ӯро аз мурдагон эҳёшуда, дар осмон нишаста дид, чунон ки менависад:
«Ва охирин аз ҳама Ӯро ман низ дидам, чун касе, ки аз вақти муқаррарӣ таваллуд шудааст» (1 Қӯринтиён 15:8).
Масеҳи эҳёшуда танҳо ба шоҳидони интихобшуда зоҳир шуд, аммо Ӯ ҳанӯз ба тамоми миллат зоҳир хоҳад шуд. Павлус он рӯзро интизор буд, зеро ӯ низ барои шоҳиди Масеҳи эҳёшуда интихоб шуда буд.
Қудрати илоҳӣ дар эҳё зоҳир шуд
Ҳокимияти илоҳӣ дар Писари Одам, ки доварӣ ба Ӯ супурда шудааст, зоҳир мегардад; аммо қудрати илоҳӣ дар эҳё зоҳир мегардад, хоҳ дар Масеҳ, ки мурдагонро дар рӯи замин эҳё мекунад, хоҳ дар эҳёи худи Ӯ, ё дар эҳёи ҳамаи мурдагон дар амалҳои аввалин ва ниҳоии эҳёи мурдагон.
Павлус ба мо мегӯяд, ки Исо
«бо қудрат Писари Худо эълон шудааст... ба воситаи эҳё аз мурдагон» (Румиён 1:4);
ва ки
«бузургии аз ҳад зиёди» қудрати Худо «вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард» маълум шуд (Эфсӯсиён 1:19, 20).
Ин қудрате буд, ки дар эҳёи духтари Ёир, писари бевазани Ноин ва Лаъзор аз марг ва фасод дида шуд.
