Забури ҳабдаҳум «Дуои Довуд» ном дорад ва дар он мо машқҳои марди худотарсро дар миёни шарирон дорем. Довуд ба Яҳува дар бораи беайбии худ сухан мегӯяд ва хоҳиш мекунад, ки Ӯ ӯро, мисли гавҳараки чашми худ, аз шарироне, ки ӯро иҳота кардаанд, нигоҳ дорад. Золимони худотарсон
мардони дунё ҳастанд, ки насиби худро дар ин зиндагӣ доранд ва шиками онҳоро Ту бо ганҷи пинҳонии Худ пур мекунӣ: онҳо пур аз фарзанд ҳастанд ва боқимондаи моли худро ба кӯдакони худ мегузоранд (Забур 17:14).
Инсон бе Худо чунин аст. Ӯ танҳо дар бораи чизҳои ҳозира фикр мекунад, дар чизҳое зиндагӣ мекунад, ки аз байн мераванд, бе фикр дар бораи Худо ва абадият пас аз қабр.
Тафсири Забур 17:15
«Аммо ман»
Бар хилофи мардони дунё, Забурнавис ба Худо дар бораи эътиқодоти худ мегӯяд. Ӯ дар ин зиндагӣ аз он чизе, ки насиби ӯ дар зиндагии оянда хоҳад буд, таъсир мерасонад. Ин як масъалаи комилан шахсӣ аст. Ӯ дар ин ҷо наметавонад аз номи дигарон сухан гӯяд; ин чизест, ки ба ҷони ӯ дар назди Худо таъсир мерасонад, аммо ӯ мехоҳад, ки дигарон машқҳои ӯро дар назди Худованд фаҳманд. Дар он ҷо ваҳйҳои равшани масеҳият набуданд, ки ҷони ӯ бар онҳо такя кунад, аммо ба Довуд аз ҷониби Худо дар бораи оянда равшанӣ буд ва имони ӯ ба он чизе, ки Худо ошкор карда буд, часпид; ва Рӯҳи Худо тавассути Довуд, дар ин қисмат ба назар мерасад, ки берун аз давраи ӯ равшанӣ додааст.
«Ман рӯи Туро хоҳам дид»
Худо ба Патриархҳо, ба Мусо ва ба дигарон зоҳир шуда буд ва ба Мусо гуфта буд: «Ман Худои падари ту, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ҳастам», ва тафсири Худованд дар ин бора ин аст:
Худо Худои мурдагон нест, балки Худои зиндагон аст (Хуруҷ 3:6; Матто 22:29–32).
Ин Навиштаҳо маълум мекунанд, ки муқаддасони Худо аз мурдагон эҳё хоҳанд шуд ва инчунин онҳо дар назди Худо дар осмон зиндагӣ мекунанд. Дар ҳақиқат, дар Инҷили Луқо, Худованд ба мо нишон медиҳад, ки Иброҳим дар он ҷо зинда аст (Луқо 16:22–31); ва инчунин, ки Мусо зинда аст, зеро ӯ бо Илёс дар кӯҳи ҷалол дар ҳамроҳии Исо зоҳир шуд.
Агар Довуд қувваи муоширати Худо ба Мусоро дар Хуруҷ 3:6 дарк мекард, мо метавонем фаҳмем, ки чӣ тавр ҷони ӯ бо имон ба умеди дидани рӯи Яҳува часпид. Новобаста аз он ки ин тавр буд ё не, Рӯҳи Худо ба ӯ ин эътиқоди амиқро дод, ки ба ӯ имкон дод, ки бо чунин итминон бигӯяд:
«Аммо ман, рӯи Туро хоҳам дид».
Ва мо наметавонем як лаҳза ҳам шубҳа кунем, ки Довуд дар бораи он чизе, ки пас аз марг буд, фикр мекард, зеро ӯ танҳо дар бораи мардони ин дунё сухан мегуфт, ки насиби худро «дар ин зиндагӣ» доштанд. Ӯ ба таври возеҳ дар бораи зиндагии оянда фикр мекард.
Бо масеҳӣ, на танҳо нури хирагии Аҳди Қадим дар ин масъала, балки нури равшани Аҳди Ҷадид, ҳам дар суханони худи Худованд Исо ва ҳам дар суханони Рӯҳи Муқаддас, ки аз осмон фуруд омадааст, вуҷуд дорад. Бо доштани ин нур, масеҳӣ метавонад бо ҳамон эътиқод, ки Довуд сухан мегуфт, ва ҳамчун доштани имон ва умед ба калом ва ваъдаҳои Худо сухан гӯяд.
Масеҳӣ медонад, ки дар назди Худо оварда шудан, дар Масеҳ қабул шудан чӣ маъно дорад, ва ӯ метавонад бо нависандаи Нома ба Ибриён бигӯяд:
«Мо Исоро мебинем… бо ҷалол ва шараф тоҷдор шудааст»;
ва инчунин метавонад бигӯяд:
«Мо ҳама, бо рӯи бепарда ба ҷалоли Худованд менигарем» (2 Қӯринтиён 3:18);
ва ин имтиёзи ҳозираи мост, ки дошта бошем
«дониши ҷалоли Худо дар рӯи Исои Масеҳ» (2 Қӯринтиён 4:6).
Бо имон ва бо қудрати Рӯҳи Муқаддас, имтиёзи масеҳӣ аст, ки бо Забурнавис бигӯяд, ки мо рӯи Ӯро мебинем.
Мо инчунин метавонем бо Забурнавис бигӯем: «Ман рӯи Туро хоҳам дид», агар иродаи Худованд бошад, ки моро пеш аз омаданаш барои калисои худ ба назди худ барад. Ба дузди мурда, ки гуфт: «Худовандо, маро вақте ки ба Малакути Худ меоӣ, ёд кун», Ӯ ҷавоб дод:
Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд (Луқо 23:42–43).
Муқаддасони Худо вақте ки аз зарфи гилин озод мешаванд, дигар ба оғӯши Иброҳим намераванд, балки ба худи Худованд дар биҳишти осмонӣ мераванд.
Тавассути ҳавворӣ Павлус, Рӯҳи Муқаддас ба мо суханони Худовандро тасдиқ мекунад. Павлус ба биҳишт бурда шуда буд, хушбахтии бебаҳои ҳузури Худовандро дар он ҷо омӯхта буд ва аз ин рӯ метавонист бигӯяд:
Ман дар байни ду чиз дар тангӣ ҳастам, хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дорам; ки ин хеле беҳтар аст (Филиппиён 1:23).
Агар ӯ танҳо дар бораи худ фикр мекард, ҳеҷ тангие намебуд, ӯ танҳо насиби хеле беҳтарро мехост, аммо вақте ки ӯ дар бораи онҳое, ки ба ӯ такя мекарданд ва ба ғамхории мулоими ӯ ниёз доштанд, фикр мекард, ӯ омода буд, ки роҳи озмоиш ва азоби худро ба хотири онҳо идома диҳад. Рӯҳи Худо инчунин тавассути Павлус, дар 2 Қӯринтиён 5:8 ба мо мегӯяд:
Мо боварӣ дорем ва бештар мехоҳем, ки аз бадан дур бошем ва бо Худованд ҳозир бошем.
Ҳарчанд дидани рӯи Худованд дар ҳолати бе либос, ки дар 2 Қӯринтиён 5 зикр шудааст, муборак аст, дидани рӯи Исо вақте ки ҳамаи муқаддасон ба хона ҷамъ мешаванд, боз ҳам муборактар хоҳад буд, чунон ки дар Ваҳй 22:3–4 мехонем:
Ва бандагони Ӯ ба Ӯ хидмат хоҳанд кард: ва онҳо рӯи Ӯро хоҳанд дид; ва Номи Ӯ дар пешонии онҳо хоҳад буд.
Ба тавре ки муқаддасони ин давра медонанд, ки дидани рӯи бепардаи Исо ҳоло чӣ маъно дорад; онҳо умеди дидани Ӯ ва бо Ӯ буданро доранд, агар ба гузаштан аз марг даъват шаванд ва инчунин рӯи Ӯро дар рӯзи ҷалоли оянда хоҳанд дид.
Нависандаи Забур 49 ба охири мардони ин дунё, ки ба сарватҳои худ эътимод доштанд, фикр мекард ва мегуфт:
Мисли гӯсфандон онҳо дар қабр гузошта мешаванд… ва зебоии онҳо дар қабр нест хоҳад шуд (ояти 14).
Бо худотарсон умед буд, чунон ки Забурнавис менависад:
«Аммо Худо ҷони маро аз қудрати қабр наҷот хоҳад дод: зеро Ӯ маро қабул хоҳад кард».
Чӣ қадар муборак буд ин эътимод, ки берун аз қабр ба қабул шудан аз ҷониби Худо ба ҳузури Ӯ менигарист.
«Дар адолат»
Агар Довуд рӯи Яҳуваро медид, ӯ дарк мекард, ки ин дар адолат хоҳад буд, зеро Худо бояд ҳамеша мувофиқи табиати муқаддаси худ амал кунад, бо талаботи тахти Ӯ дар бораи гуноҳ комилан қонеъ карда шавад. Азбаски Масеҳ мурд ва дар марги худ ҳар як талаботи тахти илоҳиро дар робита ба гуноҳи мо қонеъ кард, мо метавонем ба таври возеҳ бубинем, ки чӣ тавр мо метавонем рӯи Ӯро дар адолат бубинем. Иброҳим аз ҷониби Худо тавассути имон ба Ӯ одилона ҳисобида шуд, ва ба мо низ адолат нисбат дода мешавад
агар мо ба Ӯ, ки Худованд Исои моро аз мурдагон эҳё кард, имон оварем; ки барои гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва барои сафедкунии мо дубора эҳё шуд (Румиён 4:22–25).
Ғайр аз ин, ҳамчун дар Масеҳ будан ва доштани ҳаёти Он ки дар Ӯ мо сафед карда шудаем, Худо мегӯяд, ки мо
«одилона таъсис ёфтаем» (Румиён 5:19);
ва ин насиби ҳамаи онҳоест, ки ба таври ҳақиқӣ зери сарварии Масеҳ, Одами охирин меоянд. Мисли писари гумроҳ дар беҳтарин либос, мо ҳоло ҳам дар Масеҳ дар назди Худо зебо ҳастем, чунон ки навишта шудааст:
Зеро Ӯро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард; то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем (2 Қӯринтиён 5:21).
Мо ҳоло адолати Худо дар Масеҳ ҳастем ва дар рӯзи ҷалоли Ӯ ҳамчун адолати Худо дар Масеҳ намоиш дода хоҳем шуд.
«Ман қаноатманд хоҳам шуд»
Ҳатто ҳоло, ҳамчун нӯшидани
«оби зинда» (Юҳанно 4:14),
масеҳӣ медонад, ки аз Масеҳ қаноатманд будан чӣ маъно дорад. Масеҳ барои қонеъ кардани ҳар як хоҳиши диле, ки файз дар мо ба вуҷуд овардааст, кофӣ аст. Ва агар имондор ба гузаштан аз марг даъват шавад ва қисми «хеле беҳтар»-ро бо Масеҳ дар биҳишти осмонӣ дошта бошад, рӯҳ дар он ҷои муборак дар Масеҳ қаноатмандӣ хоҳад ёфт. Аммо дар ин ҷо Забурнавис ба пеш нигоҳ мекунад, чунон ки масеҳӣ низ мекунад, ба замоне, ки ҳар як орзу комилан қонеъ хоҳад шуд, ва он барои абадият.
«Вақте ки ман бедор мешавам»
Вақте ки дар замин буд, Худованд Исо гуфт:
Дӯсти мо Лаъзор хоб аст; аммо ман меравам, то ӯро аз хоб бедор кунам (Юҳанно 11:11).
Вақте ки марг ба масеҳӣ меояд, ин танҳо хоб аст, хоб барои бадан то он даме, ки Худованд дар омаданаш онро бедор кунад. Аз ин рӯ, дар бораи Истефанус навишта шудааст:
Ва вақте ки ӯ инро гуфт, хоб рафт (Аъмол 7:60).
Павлус, тавассути Рӯҳи Муқаддас, дар бораи муқаддасоне, ки мемиранд, ҳамчун дар хоб буда сухан мегӯяд (1 Таслӯникиён 4:13–15; 5:10; 1 Қӯринтиён 15:20, 51), ва инчунин дар бораи Довуд дар Аъмол 13:36 навишта шудааст.
Модаре, ки кӯдаки худро ба хоб мегузорад, ин корро бо назардошти бедоршавии он мекунад. Ҳамин тавр бо имондор, хоҳ аз рӯзҳои Аҳди Қадим ё аз рӯзҳои баъд: онҳое, ки Исо ба хоб гузоштааст, аз ҷониби Исо бедор карда мешаванд. Ин эътимод ва умеди Довуд буд; ин ҳам аз они мост. Эҳё умеди муқаддасони қадим буд, чунон ки дар суханони Довуд ва Айюб дида мешавад (Айюб 19:26, 27). Аҳди Ҷадид аз ин ҳақиқати гаронбаҳо пур аст. Худованд дар бораи
эҳёи ҳаёт; ва… эҳёи доварӣ (Юҳанно 5:29);
ва Павлус дар назди Феликс дар бораи
эҳёи мурдагон, ҳам одилон ва ҳам беадолатон (Аъмол 24:15);
ва дигар Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки ду эҳёи алоҳида вуҷуд дорад, ки дар байни онҳо ҳазор сол аст.
«Бо шабоҳати Ту»
Инсон ба сурати Худо офарида шуда буд, аммо афсӯс, ки ӯ ба зудӣ инро аз даст дод: аммо ин имтиёзи масеҳӣ аст, ки дар ин ҷо ба сурати ахлоқии Исо зоҳир шавад (2 Қӯринтиён 3:18). Довуд, тавассути Рӯҳи Муқаддас, боварӣ дорад, ки ӯ аз мурдагон бо шабоҳати Яҳува эҳё хоҳад шуд; аммо Аҳди Ҷадид дар бораи ин мавзӯи муборак барои масеҳӣ нури фаровон меандозад.
Мо дар ҳақиқат ба Исо монанд хоҳем шуд, хоҳ аз марг бароем, хоҳ ҷисмҳои мирандаи мо тағйир ёбанд, агар дар омадани Худованд зинда бошем, зеро, мегӯяд ҳавворӣ Юҳанно:
Мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд; зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид (1 Юҳанно 3:2).
Павлус бо Юҳанно дар ин мавзӯи шодӣ ҳамроҳ мешавад ва менависад:
Ки ҷисми пасти моро тағйир хоҳад дод, то ки ба ҷисми ҷалоли Ӯ монанд шавад, мувофиқи коре, ки Ӯ метавонад ҳама чизро ба худ тобеъ кунад (Филиппиён 3:21).
Забурнавис метавонист дар бораи қаноатмандӣ сухан гӯяд, вақте ки ӯ «бо шабоҳати Ту» бедор мешавад. Ӯ он вақт ин ҳақиқати гаронбаҳоро чунон ки мо ҳоло мефаҳмем, намефаҳмид, аммо имон ба он часпид, ҳатто агар танҳо ба таври хира маълум бошад. Довуд дар ҳақиқат ба Исо монанд хоҳад шуд; бо мо, ӯ ҷисми ҷалол хоҳад дошт, мисли ҷисми Исо, ҷисме, ки ба ҷои осмонӣ мувофиқ аст, ки дар он муқаддасони осмонӣ, дар оилаҳои гуногуни худ, дар назди Худованд, дар хонаи Падар барои асрҳои асрҳо зиндагӣ хоҳанд кард.
Ҳар як хоҳиши мо он гоҳ комилан қонеъ хоҳад шуд, зеро ҳама чизе, ки Худо ба мо ваъда додааст, он гоҳ соҳиб хоҳем шуд, вақте ки мо бо Исо ҳастем ва ба Ӯ монанд ҳастем, ҷои Ӯро дар назди Падар мубодила мекунем, муҳаббати Падарро, ки бар мост, чунон ки бар Ӯст, медонем, дар ҳамон муносибат бо Падар ҳастем, ки Ӯ Нахустзода дар байни бародарони зиёд аст; ва калисо ҷисм ва арӯси Масеҳро ташкил медиҳад, то муҳаббати Ӯ бар вай рехта шавад ва зарфе барои намоиши абадии ҷалоли Худо бошад.
