Ва оё ин тавр аст? Мо мисли Писари Ту хоҳем буд! Оё ин файзест, ки Ӯ барои мо ба даст овард? Падари ҷалол, фикре берун аз ҳама фикрҳо, Дар ҷалол, ба шабоҳати мубораки худ оварда шудааст.
Эй Худованд Исо, ки моро мисли Ту дӯст дошт? Меваи кори Ту, бо Ту, низ дар он ҷо дидан Ҷалоли Ту, Худованд, дар ҳоле ки асрҳои беохир мегузаранд, Муқаддасони Ту мукофот ва меҳнати ҷони Ту.
Аммо ин бояд бошад, муҳаббати Ту оромӣ надошт Агар наҷотёфтагони Ту бо Ту комилан муборак намебуданд; Он муҳаббате, ки на мисли ҷаҳон медиҳад, балки мубодила мекунад Ҳама чизеро, ки дорад, бо ҳаммеросҳои дӯстдоштаи худ.
На танҳо мо, балки ҳамаи дӯстдоштагони Ту, комил Дар ҷалол дар гирди Ту бо шодӣ вомехӯранд, Ҳама мисли Ту, барои ҷалоли Ту мисли Ту, Худованд, Мақсади олӣ аз ҳама, аз ҷониби ҳама парастидашуда. — Ҷон Н. Дарби (1800-1882)
