Ваъдаи умед дар Румиён 8 18Зеро ман фикр мекунам, ки азобҳои ин замони ҳозира ба ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд, арзандаи муқоиса нест. 19Зеро интизории ҷиддии офариниш бо шавқ интизори ошкор шудани фарзандони Худост. 20Зеро офариниш ба беҳудагӣ тобеъ карда шуд, на бо хоҳиши худ, балки аз сабаби Он ки онро бо умед тобеъ кард; 21зеро худи офариниш низ аз ғуломии фасод ба озодии пурҷалоли фарзандони Худо раҳо хоҳад шуд. 22Зеро мо медонем, ки тамоми офариниш то ҳол бо дардҳои таваллуд нола мекунад ва меҳнат мекунад. 23На танҳо ин, балки мо низ, ки нахустмеваҳои Рӯҳро дорем, худамон дар дохили худ нола мекунем, бо шавқ интизори фарзандхондӣ, наҷоти ҷисми худ ҳастем. — Румиён 8:18-23 NKJV
Азоб
Мо дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунем. Ҳама чиз ва ҳама, аз ҷумла масеҳиён, дар ин сайёра азоб мекашанд! Ин аст он чизе ки дар порчаи боло ба мо гуфта шудааст. Аммо Китоби Муқаддас ба мо намегӯяд: «Танҳо аз он гузаред». Ин оятҳо дар Румиён 8 дарди моро кам намекунанд – онҳо танҳо онро ба як дурнамои абадӣ мегузоранд. Онҳо воқеан иштироки масеҳиёнро дар азобҳои ҳаррӯза, ки тамоми офариниш эҳсос мекунад, эътироф мекунанд. Мо ҳама якҷоя мисли зани ҳомила нола мекунем, дар ҳоле ки интизори он ҳастем, ки Худо ҳама чизро дуруст кунад. Ҳамон тавре ки таваллуди кӯдаки нав вақт ва дардро дар бар мегирад, ҳамин тавр барои тамоми офариниш то даме ки лаънати гуноҳ бардошта шавад, дарднок хоҳад буд.
Лаънат? Оҳ, бале, ҳамааш аз он ҷо оғоз шуд – ин дард, азоб, марг ва пӯсидагӣ! Ҳама чиз комилан комил буд, ки Худо (Элоҳим) офаридааст. Дар рӯзи шашуми офариниш, вақте ки Худо ҳар чизеро, ки офарида буд, дид, Ӯ дид, ки «ин хеле хуб буд» (Ҳастӣ 1:31). Ҳамоҳангӣ ва муоширати комил бо Худованд Худои офариниш вуҷуд дошт; ҳеҷ азоб, нола ё ғуломии фасод набуд.
Ҳамаи ин вақте тағйир ёфт, ки Одам ва Ҳавво дар нофармонӣ ба Худои меҳрубони худ исён карданд. Инсоният дар он рӯз рӯҳан мурд ва пӯсидагии ҷисмҳои онҳо оғоз ёфт. Ғайр аз ин, замин, ки саҳнаи исёни инсон буд, низ лаънатро бар дӯш гирифт (Ҳастӣ 3:17). Оқибатҳои хоси гуноҳ – шарм, дард, азоб, марг ва пӯсидагӣ – аз он вақт инҷониб моро азият медиҳанд.
Одамон гунаҳкор намешаванд, зеро онҳо гуноҳ мекунанд – онҳо гуноҳ мекунанд, зеро онҳо гунаҳкоранд. Мо ҳамчун оқибати афтидан (Ҳастӣ 3) ба ҳолати гунаҳкорӣ таваллуд мешавем, ки насли падари мо Одам ҳастем. Худоро барои ин вазъият айбдор накунед! Ӯ ба инсон иродаи озод дод, то байни дуруст ва нодуруст қарор қабул кунад. Аз ибтидо, «одамон торикиро бештар аз рӯшноӣ дӯст доштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд» (Юҳанно 3:19). Дард ва азоб дар атрофи мо ҳаст, на аз он сабаб, ки Худо онро муқаррар кардааст, балки аз он сабаб, ки «дили инсон аз ҳама чиз фиребанда ва бадтарин аст» (Ирмиё 17:9). Мо сабабгори он ҳастем ва зери оқибатҳои он нола мекунем.
Умед ҳаст!
К. С. Люис,1 ки шоҳиди марги ҳамсари маҳбубаш аз саратон буд, ин тавр гуфт: «Дард исрор мекунад, ки ба он таваҷҷӯҳ карда шавад. Худо пичиррос мезанад ба мо дар лаззатҳои мо, сухан мегӯяд дар виҷдони мо, аммо фарёд мезанад дар дардҳои мо: ин мегафони Ӯст, ки ҷаҳони карро бедор кунад» (ҳарфҳои курсив барои таъкид илова шудаанд). Хоҳиши Худо ин аст, ки мо ба Ӯ баргардем ва дар ҷаҳон зиндагие кунем, ки ба Ӯ писанд аст.
Баъзан ба мо лозим аст, ки иродаи Ӯро барои худамон ба ёд орем. Дард ва азоб воситаҳои тезу равшане барои расидан ба ин мақсад мебошанд, мисли сӯзани ваксина барои пешгирии беморӣ ё сироят зарур аст. Дар ҳоле ки ҳеҷ кас аз сӯзандору лаззат намебарад, он метавонад аз азоби хеле бузургтар пешгирӣ кунад. Дар ҳаёти мо, он чизҳое, ки ҳоло дарднок ва боиси азоб мешаванд, хоҳ ҷисмонӣ, хоҳ эмотсионалӣ ё рӯҳонӣ, метавонанд ба шодии хеле бузургтар дар оянда оварда расонанд.
Ба нимаи дуюми Румиён 8:23 баргашта, ба мо хотиррасон мешавад, ки мо «дар дохили худ нола мекунем, бо шавқ интизори фарзандхондӣ, наҷоти ҷисми худ ҳастем». Ба ибораи дигар, барои фарзанди Худо замоне фаро мерасад, ки лаънати гуноҳ бардошта мешавад ва дард, азоб, марг ва пӯсидагӣ қатъ мегардад. Мо бешубҳа чизе дорем, ки интизор шавем. Дар асл, «чашм надидааст, гӯш нашунидааст ва ба дили инсон чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст, дохил нашудааст» (1 Қӯринтиён 2:9). Рӯҳ аллакай баъзе аз ин чизҳоро ошкор кардааст (ояти 10), аммо чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо ҳоло онҳоро дарк карда наметавонем.
Кӣ агар ҳама чиз дар ин ҷо ва ҳоло осоишта ва аз азобу нола озод мебуд, ба ояндаи беҳтар орзу мекард? Имондор – шахсе, ки шахсият ва кори Худованд Исои Масеҳро аз номи худ қабул мекунад – умеди аҷиб ва абадӣ дорад! Мо ба ваъдае, ки дар Румиён 8:18 сабт шудааст, часпидаем, ки дар бораи «ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд» сухан меронад. Ҳавворӣ Павлус дар 2 Қӯринтиён 4:17 низ ҳамин тавр гуфт: «Зеро азоби сабуки мо, ки танҳо барои як лаҳза аст, барои мо вазни хеле зиёдтар ва абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад».
Огоҳӣ
Масеҳиён эътимоди аҷибе доранд, ки азоб метавонад онҳоро ба Наҷотдиҳанда наздиктар кунад ва онҳоро ташвиқ кунад, ки ба баракатҳои ваъдашудаи оянда назар кунанд. Баръакс, атеист, агностик ва ҳар як ғайриимондор2 чизе барои интизор шудан надоранд. Онҳо азоб мекашанд, нола мекунанд ва мепурсанд: «Чаро?» бе ҷавоби қаноатбахш. Китоби Муқаддас ба таври возеҳ, ба тавре ки комилан равшан аст, мегӯяд, ки ояндаи онҳо шиканҷа ва азоби абадӣ хоҳад буд.3 Мо ҳар як хонандаеро, ки ҳанӯз ба Худованд Исо ҳамчун қурбонии гуноҳи худ имон наовардааст, огоҳ мекунем, ки онҳо бояд ба паёми Инҷил, ки дар саҳифаҳои охири ин маҷалла чоп шудааст, бодиққат гӯш диҳанд.
ЭЗОҲҲО
- Мушкилоти дард, аз ҷониби К. С. Люис. Ӯ як теологи Бритониё буд, ки муаллифи афсонаҳо, ба монанди Хроникаҳои Нарния, ва дигар китобҳо, аз ҷумла Масеҳияти оддӣ.
- Ғайриимондорон онҳое мебошанд, ки наҷоти Худоро, ки тавассути марги Худованд Исои Масеҳ пешниҳод шудааст, рад мекунанд.
- Ва ман мурдагонро, хурду бузургро, дидам, ки дар назди Худо истода буданд, ва китобҳо кушода шуданд. Ва китоби дигаре кушода шуд, ки он Китоби Ҳаёт аст. Ва мурдагон мувофиқи аъмоли худ, аз рӯи чизҳое, ки дар китобҳо навишта шуда буданд, доварӣ карда шуданд. Баҳр мурдагонро, ки дар он буданд, баровард, ва Марг ва Ҳодис мурдагонро, ки дар онҳо буданд, бароварданд. Ва онҳо, ҳар як мувофиқи аъмоли худ, доварӣ карда шуданд. Он гоҳ Марг ва Ҳодис ба кӯли оташ партофта шуданд. Ин марги дуюм аст. Ва ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ партофта шуд (Ваҳй 20:12-15).
