«Фарзандони Исроил боз дар назари Худованд бадӣ карданд… Ва Худованд онҳоро ба дасти Ёбин, подшоҳи Канъон, ки дар Ҳозор ҳукмронӣ мекард, фурӯхт» (Доварон 4:1-2). Қобили зикр аст, ки Ҳозор ва иттифоқчиёни он сад сол пеш аз ин вақт аз ҷониби Еҳушаъ забт шуда буданд (Еҳушаъ 11:10-15) ва аз рӯи замин нобуд карда шуда буданд. Чаро, агар он комилан нобуд шуда бошад, мо боз дар бораи он мешунавем? Агар мо Ҳозорро ҳамчун тасвири бадии рӯҳонӣ, ки бар мо ҳукмронӣ кардааст, баррасӣ кунем, мо дарси арзишманде мегирем. Ҳамаи мо медонем, ки чӣ гуна чунин чизеро сарнагун кардан ва сипас рӯзе бедор шудан ва дидани он душмани кӯҳна, ки ҳамон қадар қавӣ аст, ва маҷбур шудан ба он боз мубориза бурдан.
Номи подшоҳи Ҳозор муҳим аст — он маънои «фаҳмиш»-ро дорад. Фаҳмиш метавонад душман бошад, агар мо ба қудрати ақли инсонӣ иҷозат диҳем, ки ба ҷои қудрати Каломи Худо ҳукмронӣ кунад. Қудрати фаҳмиши оддии инсонӣ, ки дар корҳои илоҳӣ назорат мекунад, чизи даҳшатнок ва мудҳиш аст. «Ёбин» ба ин васила намуди одамонеро тасвир мекунад, ки «нури Худованд»-ро намехоҳанд, зеро онҳо аз равшании фаҳмиши худ қаноатманданд.
Ақл, ки аз Худо дур истифода мешавад, маънои беимониро дорад, новобаста аз он ки он бо кадом ном пинҳон мешавад. С.Р.
