Он чизе ки шумо бояд дар бораи абадият донед
Абадият вуҷуд дорад, ва шумо онро дар ҷое мегузаронед! Луғат мегӯяд, ки абадият «бе оғоз ё анҷом» аст. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки наҷотнаёфтагон «ба азоби абадӣ хоҳанд рафт, аммо одилон ба ҳаёти абадӣ» (Матто 25:46).
Дар куҷо гузаронидани абадият аз он ҷое, ки шумо ҳоло ҳастед, хеле муҳимтар аст. Агар барои расидан ба ҷое, ки шумо 10 соли ояндаро мегузаронед, як рӯз лозим бошад, кадомаш муҳимтар хоҳад буд:
- Он чизе ки ба шумо барои сафари якрӯза лозим буд, ё
- Эҳтиёҷоти шумо барои иқомати 10-сола?
Чаро мо худро бо пешрафт дар ин ҷаҳон банд мекунем, вақте ки абадият хеле муҳимтар аст? Китоби Муқаддас мегӯяд,
«Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд.» — (Матто 6:33)
Шумо метавонед донед, ки абадиятро дар куҷо мегузаронед
Исо медонист, ки ба куҷо меравад, ва гуфт:
«Ман ба назди Ӯ, ки Маро фиристодааст, меравам… Дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед.» — (Юҳанно 16:5; 14:3)
Павлус гуфт, ки вақте хонаи ҷисми мо вайрон мешавад,
«мо аз Худо биное дорем… абадӣ дар осмон.» — (2 Қӯринтиён 5:1)
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд:
«Ин чизҳоро ман ба шумо, ки ба номи Писари Худо имон доред, навиштаам; то ки шумо донед, ки ҳаёти абадӣ доред.» — (1 Юҳанно 5:13)
Абадият: Осмон ё дӯзах?
Шумо абадиятро ё дар осмон ё дар дӯзах мегузаронед.
Осмон ҷои аҷибест –
- Дарвозаҳои марворид,
- Кӯчаи тиллоӣ,
- Дарёи оби ҳаёт, ки мисли булӯр равшан аст,
- Ва дарахти ҳаёт.
- Дар он ҷо шаб нахоҳад буд, зеро Исо нур хоҳад буд (Ваҳй 21-22).
Баръакс, дӯзах ҳамчун ҷои гиря, ғиҷирроси дандонҳо ва торикии берунӣ тасвир шудааст (Матто 8:12). Кӣ дар он ҷо хоҳад буд?
«Ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда бошад, ба кӯли оташ партофта хоҳад шуд.» — (Ваҳй 20:15)
Кофир абадиятро «дар оташи алангагир… бо нобудии абадӣ ҷазо хоҳад ёфт.» — (2 Таслӯникиён 1:7-9)
Хоҳ шумо бовар кунед ё на, шумо абадиятро дар осмон ё дар дӯзах мегузаронед.
Чӣ чиз муайян мекунад, ки шумо абадиятро дар куҷо мегузаронед?
Дар куҷо гузаронидани абадият аз он вобаста аст, ки шумо имрӯз бо Масеҳ чӣ кор мекунед. Шумо ба осмон бо зиндагии хуб ва пок ва бо «беҳтарин кори худ» нахоҳед рафт. Каломи Худо мегӯяд, ки шумо бе Исои Масеҳ гуноҳкори ба дӯзах маҳкумшудаед (Румиён 3:23). Шумо танҳо бо атои файзи Ӯ тавассути имон наҷот ёфта метавонед (Эфсӯсиён 2:8).
Ҳар баҳонаро як сӯ гузоред ва ба Каломи Худо гӯш диҳед:
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт.» — (Румиён 10:9)
Агар шумо ба Ӯ эътимод кунед, Ӯ шуморо наҷот медиҳад. Барои фарзанди Худо, марг анҷом нест, балки оғоз аст.
Чӣ тавр абадиятро дар осмон гузаронидан
Барои гузаронидани абадият дар осмон, шумо бояд тавба кунед ва Масеҳро бо имон қабул кунед. Китоби Муқаддас мегӯяд,
«Касе ки ба Писар имон оварад, ҳаёти абадӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ мемонад.» — (Юҳанно 3:36)
Аз худ рӯй гардонед ва ба Масеҳ рӯй оваред. Ҳамон тавре ки шумо бо гузоштани тамоми вазни худ ба курсӣ истироҳат мекунед, ҳамин тавр ояндаи худро ба дасти Исо гузоред.
Абадият аз он чизе ки шумо фикр мекунед, наздиктар аст
Ҳар рӯз зиёда аз 150,000 нафар дар саросари ҷаҳон мемиранд – ин маънои онро дорад, ки ҳар дақиқа зиёда аз 100 нафар ба абадият дохил мешаванд! Шумо абадиятро дар куҷо мегузаронед? Имрӯз ба Исо эътимод кунед, ва он дар осмон хоҳад буд!
— Дэвид Ҷ. Канин
