Силсила– Марти 2023 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 1
«Илтимос, бигзор ман аз паси даравгарон ғалла чинам ва ҷамъ кунам». —Рут 2:7 NKJV
Мавзӯи ин Силсила аз китоби Рут гирифта шудааст. Баъди баргаштани Ноомӣ аз Мӯоб ба Байт-Лаҳм, ки маънояш «хонаи нон» аст, келини мӯобии ӯ Рут рафта, дар киштзори Бӯаз хӯшаҳои ғалларо дар байни бандҳо чида гирифт. Ин бандҳоро метавон ҳамчун тасвири ғизои фаровони рӯҳонӣ дид, ки Масеҳ, Бӯази ҳақиқӣ, ки қудрати наҷот доданро дорад, дар Каломи Худ барои мо дастрас кардааст. Дар киштзори Худованди мо, ходимони илҳомбахши Ӯ – расулон ва пайғамбарони Ӯ – ҳосилро даравида, ба таври муназзам ба бандҳо бастаанд: сохторҳо бо сохторҳои инфиродии худ, яъне китобҳои алоҳидаи Китоби Муқаддас. Мо инчунин дар Навиштаҳо онҳоеро мебинем, ки онҳоро шарҳ медиҳанд (ба Неҳ. 8:1-12; 2 Тим. 2:2 нигаред).
Мулоҳизаҳои минбаъда, ки аз ҷойҳои гуногуни Каломи Худо гирифта шудаанд, метавонанд барои ҳар як хонандаи гурусна арзишманд бошанд, зеро ҳамаи ин аломатҳои Китоби Муқаддас барои ҳаёти масеҳии мо намунаҳои муҳиманд. Ман боварӣ дорам, ки «Худованди ҳосил» (Мат. 9:38) ин омӯзишҳои кӯтоҳи Китоби Муқаддасро барои баракат додани хонанда истифода хоҳад бурд.
Энош, Писари Шет, ва ибодати ӯ
Он гоҳ одамон ба номи Худованд дуо гуфтанро сар карданд. —Ҳастӣ 4:26
Ҳамроҳи Масеҳ ҳамду сано гуфтан
Ҳамеша хеле муфид аст, ки кай ва дар кадом замина як гуфтаи муайян бори аввал дар Навиштаҳо, бахусус дар Ҳастӣ, ки китоби ибтидоҳост, зикр шудааст. Ибораи «ба номи Х УДОВАНД дуо гуфтан» бори аввал дар охири Ҳастӣ 4, пас аз таваллуди Энош, писари Шет, пайдо мешавад.
Бар хилофи насли Қобил, ки қаблан дар Ҳастӣ 4 зикр шуда буд, ки аз ҳузури Х УДОВАНД берун рафта буд, мо оилаи Шет ва шояд дигар насли Одаму Ҳавворо мебинем, ки ҳузури Худоро меҷустанд. Аз ин рӯ, мо дар ин ҷо фарзандони Худоро аз фарзандони ин ҷаҳон фарқ мекунем, ки кӯшиш мекарданд бе Худо зиндагӣ кунанд. Қобил аввалин бинокори шаҳр буд ва насли ӯ асосгузорони аввалин тамаддуни инсонӣ буданд. Аммо онҳо бо Худо муносибат надоштанд, ки ин хусусияти махсусе буд, ки насли Шетро фарқ мекард. Дар миёни ҷаҳони бе Худо фарзандони Шет ба номи Х УДОВАНД дуо гуфтанд ва Ӯро эҳтиром карданд, зеро медонистанд, ки бе Ӯ зиндагӣ карда наметавонанд. Онҳо дарк карданд, ки ҳар рӯз ба кӯмаки Ӯ ниёз доранд. Худо инро пай бурд ва онро навиштааст.
Дар ин ҷо мо ибтидои ибодати мунтазамро дорем. Онҳо ба хидмат ба Х УДОВАНД ва ба номи Ӯ дуо гуфтанро сар карданд. Ин як масъалаи инфиродӣ набуд; он дастаҷамъӣ буд – одамон якҷоя. Ҳобил аввалин шахсе буд, ки қурбоние овард, ки дар назари Худо писанд буд. Ӯ ин корро танҳо кард, то он даме ки мо аз ибтидои Ҳастӣ 4 ҷамъоварӣ карда метавонем. Шет, ки ба ҷои Ҳобили фавтида омада буд, ва насли ӯ ин корро дастаҷамъӣ карданд. Дар Шет мо тасвири Худованди эҳёшударо мебинем, ки Падарро ҳамроҳи худ ҳамду сано мегӯяд ва ҳамду санои Худоро дар миёни Калисо месарояд (ба Ҳастӣ 4:25; Заб. 22:22; Юҳ. 20:17-20; Ибр. 2:10-13, 12:24 нигаред).
Ибтидои ибодати ҳақиқӣ
Шет ва фарзандони ӯ кай ин корро сар карданд? Ин пас аз таваллуди Энош буд, ки номи ӯ аз заъф ва марги инсон сухан меронад (ба Айюб 7:16; Заб. 8:4, 90:3 нигаред). Онҳо ба номи Х УДОВАНД дарк кардани заъф ва бечорагии худ дуо гуфтанро сар карданд. Дарк карда шуд, ки онҳо дар худ на бештар аз нафас буданд, аз ин рӯ онҳо ба Ӯ, ки абадӣ зинда аст, ба Х УДОВАНД, ба ҲАСТӢ-и абадӣ дуо гуфтанд. Онҳо Ӯро ҳамчун Сарчашма ва Нигоҳдорандаи ҳаёт эътироф карданд. Дар ҳоле ки насли Қобил бо ғурур ва худситоӣ тавсиф мешуд (ба Ҳастӣ 4:23-24 нигаред), насли Шет бо фурӯтанӣ ва худпасткунӣ фарқ мекард.
Онҳо ба номи Х УДОВАНД дуо гуфтанд. Номи Худо нишон медиҳад, ки Ӯ кист ва мо дар бораи Ӯ чӣ медонем. Он муносибати Ӯро бо одамон ошкор мекунад:
- Патриархҳо Ӯро махсусан ҳамчун Қодири Мутлақ медонистанд.
- Исроил Ӯро ҳамчун Яҳве – ҲАСТӢ-и бузург медонист.
- Имондорон дар давраи калисо, тақсимоти файзи Худо имрӯз, Ӯро ҳамчун Падари худ дар Масеҳ медонанд.
- Дар тақсимоти ояндаи салтанати сулҳ Ӯ махсусан ҳамчун Ҳаққи Таоло, ки осмон ва заминро дорад, шинохта ва эҳтиром карда мешавад.
Худо «Худои Шем» аст (9:26). «Шем» маънои «ном»-ро дорад. Худо Худои онҳоест, ки номи Ӯро медонанд ва бо Ӯ муносибат доранд. Ҳамин тавр, баъдтар дар таърихи Исроил мо Фариштаро мебинем, ки дар ӯ номи Х УДОВАНД буд, бо қавми Худо мерафт (Хур. 23:20-21). Мо инчунин мехонем, ки номи Худо бар фарзандони Исроил гузошта шуда буд, то онҳоро баракат диҳад (Ад. 6:27).
Он ном паноҳгоҳи онҳо буд: «Номи Худованд бурҷи мустаҳкам аст; одилон ба он медароянд ва эмин мемонанд» (Мас. 18:10). Ин нишон медиҳад, ки робитаи байни Худо ва одамоне, ки ба номи Ӯ номида шудаанд, то чӣ андоза қавӣ аст, аз ҷумла мо, ки ҳоло Худоро Падари худ меномем (Юҳ. 4:23; Рум. 8:15; 1 Пет. 1:17). Писар Падарро эълон кардааст ва Рӯҳ моро ба ибодати Падар мебарад (Ғал. 4:6).
Соддагии ибодати ҳақиқӣ
Мо аниқ намедонем, ки оилаи Шет ибодати худро чӣ гуна ташкил карданд ва ба номи Х УДОВАНД дуо гуфтанд. Ҳастӣ 4 ҳеҷ гуна тафсилот намедиҳад. Ин нишон медиҳад, ки он бо тамоми соддагӣ анҷом дода шудааст. Ба гуфтаи Худованди мо, вақте ки Ӯ бо зани сомарӣ сухан мегуфт, ибодати онҳо дар рӯҳ ва ҳақиқат буд (Юҳ. 4:23-24). Онҳо бо дилҳои самимӣ, бо дарки пурраи хурдии худ ва раҳмат ва ҳақиқати Худо ибодат мекарданд. Ин дар қудрати Рӯҳи Худо буд, бе литургияҳои таъсирбахш.
Ин аст, ки мо ҳамчун масеҳиён бояд ба номи Худованд дуо гӯем. «Дуо гуфтан» ба Ӯ маънои аз худ ва заъфи худ рӯй гардонидан ва баён кардани он чизест, ки мо дар Ӯ ёфтаем. Ин маънои ибодат кардани Ӯро барои ҳамаи он чизест, ки Ӯ кардааст ва барои он чизест, ки Ӯ ҳаст. Ин маънои онро дорад, ки мо бузургии Ӯро дарк мекунем ва дар ибодат дар назди Ӯ сар хам мекунем.
Шояд ягона чизе, ки оилаи Шет дошт, қурбонгоҳ буд. Иброҳим ва Исҳоқ ба номи Х УДОВАНД дар қурбонгоҳҳои худ дуо гуфтанд (Ҳастӣ 12:8, 13:4, 26:25), ва мо боварӣ дорем, ки Шет низ ҳамин тавр кард. Бо қурбониҳои худ онҳо ба Худо наздик шуданд ва онҳоро дар қурбонгоҳ пешниҳод карданд, ба намунаи Ҳобил пайравӣ карданд, ки қурбонии ӯ ба Ӯ писанд буд.
Қурбонгоҳ маркази ибодат буд, ҷое ки инсон бо Худо вохӯрда, Ӯро ибодат мекард. Инро таърихи Исроил тасдиқ мекунад. Қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ дар назди маъбади Худо мувофиқтарин ҷой барои дуо гуфтан ба номи Худованд буд, зеро дар он ҷо Ӯ интихоб кард, ки номи Худро дар миёни қавми Худ нигоҳ дорад (Так. 12:26-28).
Ибодати ҳақиқии масеҳӣ
Дар Аҳди Ҷадид, дуо гуфтан ба номи Худованд бо як ҷои муайяни ҷуғрофӣ маҳдуд нест. Дар асл, хеле аҷиб аст, ки ҳатто дар Ҳастӣ 4 чунин ҷой зикр нашудааст! Аммо мо дар миёни худ қурбонгоҳ дорем, ба маънои рӯҳонӣ. Қурбонгоҳи мо худи Масеҳ аст, ки ба номи Ӯ мо ҷамъ меоем ва ба воситаи Ӯ қурбонии ҳамду саноро ба Худо пешниҳод мекунем (Мат. 18:20; Ибр. 13:10,15). Масеҳ марказ ва асоси ибодати мост. Агар мо чизе дошта бошем, ки ба Худо пешниҳод кунем – қурбониҳои ихтиёрӣ, қурбониҳои шукргузорӣ – он танҳо ба воситаи Ӯ ба Худо писанд буда метавонад.
Вақте ки мо ҳамчун масеҳиён ба номи Худованд дуо мегӯем, он бояд бо ваҳйи пурраи Худо дар Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ мувофиқат кунад. Мо ба Худо ҳамчун Яҳве, ҲАСТӢ-и абадӣ, чунон ки фарзандони Исроил мекарданд, дуо намегӯем. Мо Ӯро ҳамчун Падари Худованди мо Исои Масеҳ ибодат мекунем, зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд (Юҳ. 4:23). Ин ибодати ҳақиқии масеҳӣ аст.
Мо инчунин ба Масеҳ ҳамчун Худованди худ дуо мегӯем, чунон ки дар 1 Қӯринтиён мебинем: «… бо ҳамаи онҳое, ки дар ҳар ҷой ба номи Исои Масеҳ Худованди мо, ҳам Худованди онҳо ва ҳам Худованди мо, дуо мегӯянд» (1:2). Дуо гуфтан ба Ӯ ҳамчун «Худованд» маънои онро дорад, ки мо ҳокимияти Ӯро ҳамчун Сарвари худ эътироф мекунем ва аз ҷониби Рӯҳи Ӯ роҳнамоӣ мешавем, на аз ҷониби қоидаҳо ва фармонҳои одамон. Дар замонҳои таназзул ва фано, ин инчунин маънои онро дорад, ки «ҳар кӣ номи Масеҳро мегӯяд» аз беинсофӣ дур мешавад (2 Тим. 2:19). Мо бояд ҳамаи амалҳоеро, ки бо ҳуқуқҳои Худованд мухолифат мекунанд, рад кунем. Агар мо хоҳем, ки зарфҳои шараф, муқаддас ва муфид барои Устод бошем, ҳам ҷудоии берунӣ ва ҳам дохилӣ аз бадӣ зарур аст. Мо бояд адолат, имон, муҳаббат ва сулҳро ҳамроҳи онҳое, ки «аз дили пок ба Худованд дуо мегӯянд» (ояти 22) пайгирӣ кунем.
Бигзор ин чанд сухани муҳим дар охири Ҳастӣ 4 моро ташвиқ кунад, ки ба номи Худованд бо тамоми соддагӣ ва дар рӯҳ ва ҳақиқат дуо гӯем. Бигзор ин шаҳодати мо дар ҷаҳоне бошад, ки Худоро намешиносад ва аз Ӯ рӯй гардонидааст. Бигзор мо Ӯро ҳам шахсан ва ҳам дастаҷамъӣ «дар ҳузури тамоми қавми Ӯ» (Заб. 116:14,18) эҳтиром ва ҷалол диҳем. Бигзор мо ин корро аз сабаби ҳамаи баракатҳое, ки Ӯ ба мо ато кардааст, аммо аз ҳама муҳим аз сабаби ҳамаи аълои номи Ӯ кунем!
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Қисми 2-и ин Силсиларо моҳи оянда ҷустуҷӯ кунед.
