САВОЛ: Китоби Муқаддас бо депрессия чӣ гуна муносибат мекунад?
ҶАВОБ: Китоби Муқаддас калимаи «депрессия»-ро, ки мо истифода мебарем, истифода намебарад, аммо он намунаи классикии он чизеро, ки мо аксар вақт депрессия меномем, дар достони Илёс медиҳад.
Дар 3 Подшоҳон 17-18 мо мебинем, ки Илёс ба Худо итоат мекунад ва дар тӯли 3,5 сол аз ғалаба ба ғалаба меравад. Яъқуб 5:17-18 ба мо нишон медиҳад, ки ин давраи ғалаба бо дуо оғоз ва анҷом ёфт. Дигар пайғамбарони Худо дар ин муддат аз ҷониби маликаи шарир Изабел кушта мешуданд. Аммо Худо ӯро бехатар нигоҳ дошт, гарчанде ки мувофиқи 3 Подшоҳон 18:10-13, ӯ мавриди ҷустуҷӯи «умумиҷаҳонӣ» қарор дошт. Тасаввур кардан душвор нест, ки ӯ зери чӣ фишор қарор доштааст.
Худо бандаи содиқи Худро на танҳо дар ҷойҳои пинҳоние, ки Ӯ ба ӯ нишон дод, балки вақте ки ӯ ошкоро пайғамбарони худоёни бутпараст Баал ва Ашераро даъват кард, ҳифз кард. Илёс ба таври оммавӣ ҳамчун бандаи Худо тасдиқ карда шуд, мардум Худовандро Худо эълон карданд, пайғамбарони дурӯғин қатл карда шуданд ва Худо дар ҷавоби дуои Илёс борони зиёд фиристод. Дар ин рӯзи пур аз ҳодисаҳо, Илёс тақрибан 15 мил пеш аз аробаи шоҳ Аҳоб ба даромадгоҳи Изреил давид.
Сипас Изабел паёмбар фиристод, то ҳаёти ӯро «фардо тақрибан дар ин вақт» таҳдид кунад (3 Подш. 19:2). Агар вай тавониста бошад, ки таҳдиди худро иҷро кунад, чаро ба ӯ як рӯз огоҳӣ диҳад? Ҳамаи ин барои Илёс аз ҳад зиёд буд. Ӯ барои ҳаёти худ дар аксари Исроил, дар саросари Яҳудо, аз назди Беэр-Шева ва ба биёбон давид! Ниҳоят, хаста шуда, дар зери дарахте хобид, дуо кард, ки бимирад ва хобид.
Худо бо бандаи хастаи худ бо меҳрубонӣ муносибат кард. Ногаҳон ӯ ҳис кард, ки фариштае ба ӯ даст мерасонад ва мегӯяд: «Бархез ва бихӯр» (19:7). Дар назди сараш кулчаи дар болои ангишт пухташуда ва кӯзаи об буд. Ду маротиба фаришта ӯро бедор кард ва ӯро ба хӯрдан ташвиқ кард. Қувват гирифта, ӯ 40 рӯзу шаб ба Ҳӯреб, кӯҳи Худо рафт, ки дар он ҷо шабро дар ғор гузаронд. Сипас Худованд аз ӯ пурсид: «Илёс, ин ҷо чӣ кор мекунӣ?» Ӯ дар ҷавоб ба Худо гуфт, ки Исроил чӣ қадар бевафо будааст ва ӯ чӣ қадар ғайратманд будааст, то ҳол ӯ танҳо мондааст ва онҳо мехостанд ҷони ӯро бигиранд. Дар асл, ӯ истеъфои худро пешниҳод мекард. Аён аст, ки ӯ мехост, ки Худо ӯро ситоиш кунад ва бо одамони гунаҳкор муносибат кунад.
Аммо Худо аслан ин тавр амал накард. Ӯ ба Илёс далели қудрати Худро дод, аммо бо «овози ором ва нозук» сухан гуфт (19:12). Боз Ӯ аз Илёс пурсид, ки ӯ дар он ҷо чӣ кор мекунад ва Илёс айби худро такрор кард. Худо дар бораи ин дар Румиён 11:2-4 шарҳ медиҳад, ки дар бораи Илёс ҳамчун шахсе, ки бо Худо бар зидди Исроил муроҷиат мекунад, сухан меронад. Чӣ мавқеъест, ки пайғамбар худро дар он қарор диҳад – бар зидди халқи Худо муроҷиат кардан! Чӣ қадар фарқ дорад аз Мусо, ки дар ҳоле ки ҷиддияти гуноҳи Исроилро дар ибодати гӯсолаи тиллоӣ эътироф мекард, аз Худо илтимос кард, ки онҳоро бубахшад, ҳатто агар ин маънои аз китоби Худо нест кардани ӯро дошта бошад (Хур. 32:30-32).
Худо истеъфои Илёсро қабул кард, ба ӯ гуфт, ки асбобҳоеро, ки Ӯ барои иҷрои ҳукм бар халқи худ истифода мебарад, тадҳин кунад ва вориси ӯ, Элишоъро тадҳин кунад. Аммо дар раҳмати худ Худо Илёсро аз хидмат аз сабаби депрессия ва хуруҷи ғамангези ӯ бар зидди халқи нокомшудаи Худо сабукдӯш накард. Ӯ ба ӯ кӯмаки тароватбахш ва ҳамкорӣ дар хидматро дод, ки ба ӯ сахт лозим буд. Худо инчунин ба айби Илёс бар зидди халқи худ ҷавоб дод, ки ба ӯ хабар дод, ки Ӯ 7000 нафарро ба худ содиқ нигоҳ доштааст. Дар ҳоле ки онҳо аён аст, ки худро бо хидмати фаъол фарқ накарда буданд, онҳо аз итоат ба Баал худдорӣ карданд.
Мо аз роҳҳои аҷиби Худо дар ин ҳолати депрессияи бандаи Ӯ ҳайрон мешавем. Ӯ бо ӯ бо ғамхории нарм ва меҳрубонона муносибат кард, ӯро бо воситаҳои фариштагӣ таъмин кард, ба ӯ қувваи пурра дод, то ба ҳадафи худ бирасад, дар ҳоле ки ба ӯ имконият дод, ки аз он рӯй гардонад. Худо ба шикоят ва айби бандаи худ сабру тоқат кард. Ӯ далели пурраи қудрати Худро дод, дар ҳоле ки хислати сабру тоқати Худро нишон дод. Ӯ айби Илёсро бар зидди халқи худ қабул накард, балки бо меҳрубонӣ онро рад кард. Ӯ истеъфои ӯро қабул кард, зеро Ӯ ба ҳеҷ яке аз мо вобаста нест. Аммо Ӯ ӯро истифода бурданро идома дод, ба ӯ ёвари содиқе дод, то ӯро тароват бахшад (4 Подш. 3:11), ёваре, ки то охири ҳаёти хидмати ӯ ба ӯ наздик монд. Ва ба Илёс шарафи пайдо шудан бо Худованд Исо дар кӯҳи Тағйири шакл дода шуд. Дар он ҷо ӯ ва Мусо бо Исо на дар бораи худ ва озмоишҳои худ бо Исроили ноком, балки дар бораи марге, ки Ӯ дар Ерусалим ба амал меовард, сӯҳбат карданд. Ин ҷавоби ниҳоӣ ба ҳар мушкилот ва ниёзи инсоният хоҳад буд.
Депрессия бо машғул шудан бо худ, ҳатто бо хидмати худ барои Худованд, ё бо ошкор кардани камбудиҳои дигарон, ҳарчанд ҷиддӣ бошанд ҳам, ҳал намешавад. Барои масеҳиён, чашмони худро аз Худованд дур кардан ва ба худ ва дигарон нигаристан метавонад омили асосии мусоидаткунанда бошад, аммо мо наметавонем ин қадар соддалавҳона бошем, ки инро ягона сабаби депрессия донем. Бигзор Худо дар файзи худ моро аз машғул шудан бо худ, бо дигарон, бо шароит ва бо мушкилот нигоҳ дорад ва моро водор созад, ки аз Масеҳ лаззат барем.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
САВОЛ: Имрӯз Сегона барои имондор чӣ кор мекунад?
ҶАВОБ: Худо се шахс дар як аст – Падар, Писар ва Рӯҳулқудс (Мат. 28:19; Аъм. 2:32-33; 2 Қӯр. 13:14; 1 Пет. 1:2). Ба тавре ки танҳо Ӯ метавонад фаҳмад, Худо сегона аст: се дар як ва як дар се. Муносибати байни ҳар як узви Худо ва имондор дар зер оварда шудааст.
Аввалан, Худо Падари онҳост (Юҳ. 20:17; Рум. 8:14-17; Ғал. 4:6-7) ва онҳо фарзандони Ӯ ҳастанд (1 Юҳ. 3:1). Ӯ барои онҳо мероси бузурге дорад. Худо дуоҳои онҳоро мешунавад ва онҳоро мебахшад, вақте ки онҳо иқрор мешаванд ва тавба мекунанд (Аъм. 8:22, Эфс. 3:14-19; Қӯл. 1:3). Дар ҷавоб, онҳо бояд ба Худои Падар хидмат кунанд (Ваҳй 1:6).
Дуюм, Худованд Исои Масеҳ (Писар) ҳоло дар осмон барои онҳо ҷой тайёр мекунад (Марқ. 16:19; Юҳ. 14:2). Вақте ки онҳо гуноҳ мекунанд, Ӯ онҳоро муҳофизат мекунад ва парвандаи онҳоро ҳимоя мекунад (Рум. 8:34; Ибр. 7:25; 1 Юҳ. 2:1). Ӯ инчунин коинотеро, ки онҳо дар он зиндагӣ мекунанд, нигоҳ медорад (Қӯл. 1:17; Ибр. 1:3).
Сеюм, Исо ваъда дод, ки Рӯҳулқудс дар ҳамаи пайравони Ӯ зиндагӣ хоҳад кард (Юҳ. 14:17; Аъм. 2:38-39). Рӯҳулқудс мушовир, ҳимоятгар, шафоатгар ва тасаллиди онҳост (Юҳ. 16:7). Ӯ ба онҳо таълим медиҳад ва ёдоварӣ мекунад (Юҳ. 14:26); дар бораи Масеҳ шаҳодат медиҳад (Юҳ. 15:26); дар бораи гуноҳ, адолат ва доварӣ бовар мекунонад (Юҳ. 16:8-11); онҳоро ба ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад ва чизҳои Худоро ба онҳо ошкор мекунад (Юҳ. 16:13-15); онҳоро ба хидматҳои мушаххас даъват мекунад (Аъм. 13:2-4); амалҳои муайянро манъ мекунад (Аъм. 16:6-7); барои онҳо дар дуо шафоат мекунад (Рум. 8:26-27); дуоҳои онҳоро роҳнамоӣ мекунад (Яҳудо 20); ва хислати онҳоро тағир медиҳад, то бештар ба Масеҳ монанд шаванд (Ғал. 5:22-25).
Барои имондор хуб аст, ки бидонад ва фаҳмад, ки ҳар як узви Худои Сегона барои онҳое, ки аз Ӯ ҳастанд, чӣ кор мекунад.
Ҷавоб аз ҷониби Ҷорҷ Ҳоук
