Ба наздикӣ дар Канада ва ИМА сиёсатмадорон, додгоҳҳо ва фаъолон дар бораи ин савол баҳс мекарданд: Оё таърифи анъанавии издивоҷ – “як мард ва як зан, ки танҳо бо ҳамдигар алоқаманданд” – бояд нигоҳ дошта шавад? Ё ин ки таъриф бояд васеъ карда шавад, то шарикони ҳамҷинсгароро дар бар гирад?
Калисои Англикании Канада пеш аз нашри изҳороти худ “тасдиқкунандаи муносибатҳои ҳамҷинсгароӣ” баҳси гарме дошт. Аммо ҳеҷ тарафе аз он қаноатманд нест. Теологҳои либералӣ аз он хафаанд, ки он аз “баракат додан” ё “муқаддас гардонидани” чунин муносибатҳо худдорӣ кардааст, дар ҳоле ки евангелистҳо бо “тасдиқ кардани” он чизе, ки Худо тасдиқ намекунад, розӣ нестанд. Кадом тараф ғолиб меояд, ҳанӯз маълум нест, аммо ин равшан аст: масъалаи муносибатҳои ҳамҷинсгароӣ аз байн намеравад.
Ҳамчун масеҳиён, мо бояд бо ҳамҷинсгароӣ чӣ кор кунем? Мо бояд бо одамони воқеӣ, ки бо онҳо дар тамос мешавем ва тарзи ҳаёти ҳамҷинсгароӣ доранд, чӣ гуна муносибат кунем? Исо ба онҳо чӣ мегуфт ва бо онҳо чӣ гуна муносибат мекард?
Ҷалбшавӣ бар зидди амал
Биёед як фарқияти муҳимро баён кунем: Як чиз аст, ки шахс ба ҳамҷинс ҷалб шавад, ва чизи дигар ин аст, ки дар амали ҳамҷинсгароӣ иштирок кунад. Ба ҳамин монанд, як чиз аст, ки марди гетеросексуалӣ ба зан ҷалб шавад, ва чизи дигар ин аст, ки бо ӯ муносибати ғайрирасмӣ дошта бошад. Он чизе, ки мо бо ин ҷалбшавӣ мекунем, фарқи байни васваса ва гуноҳро ташкил медиҳад. Аз назди духтари кам либос гузаштан метавонад барои ман васваса бошад, ҳамон тавре ки аз назди бар гузаштан метавонад барои майзада васваса бошад, ё аз назди яхдон гузаштан метавонад барои пурхӯр васваса бошад. Аммо васваса шудан маънои онро надорад, ки мо ҳақ дорем тасаввуроти худро ғизо диҳем ва сипас он иштиҳоро қонеъ кунем.
Мо набояд хоҳишҳои ҷинсӣ – ҳамҷинсгароӣ ё гетеросексуалӣ –ро бутпарастӣ кунем, гӯё ки онҳо имтиёзи мутлақи ҳеҷ гоҳ рад нашуданро доранд. Мо набояд инчунин тахмин кунем, ки ҳамаи хоҳишҳои мо табиӣ ва хубанд. Як чиз аст, ки шахс ба ҳамҷинс ҷалб шавад (ки шояд гуноҳи ӯ набошад), ва чизи дигар ин аст, ки дар муносибати ҳамҷинсгароӣ иштирок кунад (ки ин интихоби ӯст). Истилоҳи ҳамҷинсгароӣ ҳам ҷалбшавӣ ва ҳам амалро тавсиф мекунад. Ин мутаассифона аст, зеро он фарқи байни васваса ва гуноҳро норавшан мекунад. Худо моро барои заъфҳои мо масъул намедонад, балки барои амалҳои мо.
Табиат бар зидди тарбия
Сабаби ҷалбшавии ҳамҷинсгароӣ чист? Омилҳои физикӣ (ба монанди сатҳи гормонҳо, майлҳои генетикӣ) ва омилҳои психологӣ (ба монанди муносибат бо волидайни ҳамҷинс, таъсири барвақт ба рафторҳои эротикӣ) мавҷуданд. Ин омилҳои “табиат” ва “тарбия” дар ташаккули хислати мо, инчунин писандидаҳо ва нописандидаҳо, қувваҳо ва заъфҳои мо нақши калон мебозанд.
Дар доираҳои судӣ ва таълимӣ тамоюле вуҷуд дорад, ки мегӯянд қарорҳои шахс аз ҷониби ин ду омил пешакӣ муайян карда мешаванд, аз ин рӯ онҳо аҳамияти интихобро кам мекунанд. Вақте ки ба соҳаи ҷинсӣ татбиқ мешавад, хулосаи мантиқӣ ин аст, ки мо барои рафтори ҷинсии худ масъул нестем; мо маҳсули гузаштаи худ ҳастем ва тарзи ҳаёти ҷинсии мо аз ҷониби “табиат” ва “тарбияе”, ки мо дар аввали ҳаёт гирифтаем, пешакӣ муайян карда шудааст. Аз ин рӯ, на танҳо ҳамҷинсгароӣ хуб аст, балки ҳама гуна фаъолияти ҷинсӣ иҷозат дода мешавад, ба шарте ки мо “ба касе зарар нарасонем” ва шарики мо розӣ бошад. Ин бештар ва бештар консенсуси ҷаҳонӣ мегардад – ва масеҳиён ба ин дурӯғ бовар карданро оғоз мекунанд.
Китоби Муқаддас чӣ мегӯяд
Назар ба мувофиқат нишон медиҳад, ки Китоби Муқаддас дар бораи зино, фаҳшои ҷинсӣ ва нопокӣ бештар аз ҳамҷинсгароӣ сухан мегӯяд. Ин ба мо мегӯяд, ки Худо медонист, ки аксарияти мо чӣ гуна васваса хоҳем шуд. Он инчунин риёкории таҳаммули зино ва якҷоя зиндагӣ карданро, дар ҳоле ки рафтори ҳамҷинсгароиро рад мекунад, аз байн мебарад. Ҳама муносибатҳои гетеросексуалӣ берун аз издивоҷ гуноҳ аст. Аммо, Китоби Муқаддас нишон медиҳад, ки Худо дар бораи ҳамҷинсгароӣ хомӯш нест. Якчанд порчаҳо мавҷуданд, ки онро ба таври возеҳ маҳкум мекунанд.
Садӯм ва Ғамӯра
Дар Ҳастӣ 19:1-29 Худо ду фариштаро фиристод, то Лутро дар Садӯм зиёрат кунанд. Мардони Садӯм хонаи Лутро иҳота карданд ва фарёд заданд: “Мардоне, ки имшаб ба назди ту омаданд, куҷоянд? Онҳоро ба назди мо бароред, то бо онҳо алоқаи ҷинсӣ кунем (бидонем, KJV).” Сипас фариштагон ба Лут гуфтанд: “Фарёди мардуми он ба Худованд чунон бузург аст, ки Ӯ моро барои нобуд кардани он фиристодааст.” Баъзеҳо баҳс мекунанд, ки калимаи ибрӣ “донад” ҳатман маънои “алоқаи ҷинсӣ кардан” -ро надорад, аммо Лут ҳамон калимаро истифода мебарад, вақте ки духтарони худро ба мардон пешниҳод мекунад: “Ин кори бадро накунед. Инак, ман ду духтар дорам, ки ҳеҷ гоҳ бо мард хоб накардаанд (надонистаанд). Бигзор онҳоро ба назди шумо барорам, ва шумо метавонед бо онҳо ҳар чӣ хоҳед, кунед.” Алоқаи ҷинсӣ дар ҳарду ибора ба таври возеҳ пешбинӣ шуда буд. Дар ҳоле ки ин порча таҷовузи дастаҷамъии ҳамҷинсгароиро маҳкум мекунад, дар Аҳди Ҷадид Яҳудо тасдиқ мекунад, ки гуноҳ на танҳо зӯроварӣ буд: “Садӯм ва Ғамӯра ... худро ба фаҳшои ҷинсӣ ва фасод доданд. Онҳо ҳамчун намунаи онҳое хидмат мекунанд, ки ҷазои оташи абадиро мекашанд” (Яҳудо 7 NIV).
Яҳудо ба таври возеҳ бар зидди ҳама муносибатҳои ҷинсӣ берун аз издивоҷ, аз ҷумла фасод, сухан мегӯяд. Ӯ гуноҳро ба он чизе, ки бар зидди фариштагони меҳмон пешбинӣ шуда буд, маҳдуд намекунад, балки онро ҳамчун рафтори паҳншудаи муқарраршуда тавсиф мекунад. Ҳамҷинсгароӣ ягона гуноҳе набуд, ки дар Садӯм ва Ғамӯра амалӣ мешуд, ва на ягона сабаби нобудшавии он. Паёмбарони бузург Садӯм ва Ғамӯраро барои риёкорӣ, зино, фиреб, такаббур ва тамаъкорӣ маҳкум карданд (Ишаъё 1:10-31; Ирмиё 23:14; Ҳизқиёл 16:49-58); ва 2 Петрус 2:6-8 мегӯяд, ки “амалҳои беқонунӣ” боиси нобудшавии онҳо гардид. Худо ҳам ҳамҷинсгароиро ва ҳам дигар гуноҳҳоеро, ки дар Садӯм ва Ғамӯра паҳн шуда буданд, маҳкум кард.
Қонунҳои покдомани Левитӣ
Левит 18-20 муносибатҳои ҷинсии мамнӯъро, ба монанди хешутаборӣ, зино ва ҳайвонбозӣ, номбар мекунад ва мегӯяд: “Бо мард чунон ки бо зан хоб мекунанд, хоб накун; ин нафратовар аст” (18:22). Он инчунин мегӯяд, ки баъзе гуноҳҳои ҷинсӣ (аз ҷумла зино) бояд бо марг ҷазо дода шаванд: “Агар мард бо мард чунон ки бо зан хоб мекунад, хоб кунад ... Онҳо бояд кушта шаванд” (20:13). Баъзеҳо кӯшиш мекунанд, ки ин порчаро рад кунанд ва мегӯянд, ки он танҳо фаъолияти ҳамҷинсгароиро бо фоҳишаҳои маъбад дар заминаи бутпарастӣ маҳкум мекунад, зеро ин порча инчунин қурбонӣ кардани кӯдаконро ба Мулах манъ мекунад. Аммо ин сабабе нест, ки боқимондаи манъкуниҳоро, ки хешутаборӣ ва алоқаи ҷинсӣ бо ҳайвонотро дар бар мегиранд, маҳдуд кунем. Худо равшан месозад, ки ҳама гуна фасоди ҷинсӣ, аз ҷумла ҳамҷинсгароӣ, заминро олуда карда буд ва аз ин рӯ Худо миллатҳоро ҷазо медод.
Ҳама гуноҳ кардаанд
Румиён 1 бадҳоро тавсиф мекунад, ки аз Худо рӯй гардонданд, ва сипас мегӯяд: “Худо онҳоро ба хоҳишҳои гуноҳолуди дилҳояшон ба нопокии ҷинсӣ барои паст кардани ҷисмҳояшон бо ҳамдигар дод ... Худо онҳоро ба шаҳватҳои нангин дод. Ҳатто занони онҳо муносибатҳои табииро бо муносибатҳои ғайритабиӣ иваз карданд ... мардон низ муносибатҳои табииро бо занон тарк карданд ва ба шаҳват ба якдигар аланга гирифтанд. Мардон бо мардони дигар амалҳои ношоиста карданд ва ... ҷазои сазовори фасоди худро гирифтанд” (1:24-27).
Онҳое, ки мехоҳанд тарзи ҳаёти ҳамҷинсгароиро бо масеҳият мувофиқат кунанд, иддао доранд, ки Павлус гетеросексуалҳоеро маҳкум мекунад, ки ба фаъолияти ҳамҷинсгароӣ машғуланд (фасодкорон), на ҳамҷинсгароҳоеро, ки ба “инверсияи ҷинсии” худ “содиқ” мемонанд (инвертҳо) ва ҳеҷ гоҳ алоқаи ҷинсии гетеросексуалӣ надоштаанд. Ё онҳо мегӯянд, ки ӯ оргияҳои бетартибро маҳкум мекунад. Аммо барои ҳеҷ яке аз ин тафсирҳо асоси забонӣ вуҷуд надорад, зеро онҳо маъноҳои мантиқии “табиӣ” ва “ғайритабиӣ” (фасодшуда)-ро таҳриф мекунанд, то маънои “он чизе, ки ман ба он ҷалб мешавам/намешавам” -ро дошта бошанд. Нуқтаи асосии Павлус ин аст, ки ҳамаи мо ба гуноҳ ҷалб мешавем: мо мехоҳем коре кунем, ки ба тартиботи табиии Худо мухолиф аст, ба ин ё он роҳ. Ин ки ман ба гуноҳ ҷалб мешавам, гуноҳро дуруст намекунад. Он танҳо фармони одилонаи Худоро тасдиқ мекунад, ки ман, мисли ҳама одамон, гуноҳкори гумроҳ ҳастам.
Рӯйхати гуноҳҳо
1 Қӯринтиён 6:9-11 мегӯяд: “Фирефта нашавед: На фаҳшокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на ҳамҷинсгароёни занона (малакой), на ҳамҷинсгароёни таҷовузкор (арсенокойтай), на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на ғайбатчиён, на қаллобон вориси Малакути Худо нахоҳанд шуд.” 1 Тимотиюс 1:9-10 минбаъд мегӯяд: “Мо инчунин медонем, ки Қонун ... барои қонуншиканон ва исёнгарон, бехудоён ва гуноҳкорон ... барои зинокорон ва фасодкорон (арсенокойтайс) сохта шудааст.” Дар ҳоле ки баъзеҳо малакойро ҳамчун “фоҳишаҳои мард” ё “педерастҳо” (мардоне, ки писаронро аз ҷиҳати ҷинсӣ фасод мекунанд) ва арсенокойтайро ҳамчун “фасодкорон” тарҷума мекунанд, далелҳои қавитарини забонӣ нишон медиҳанд, ки малакой ба шарики ҳамҷинсгарои пассив ва қабулкунанда, ва арсенокойтай ба шарики ҳамҷинсгарои фаъол ва ҳукмрон ишора мекунад. Агар маъноҳои маҳдудтар пешбинӣ шуда буданд, калимаҳои дигари юнонӣ метавонистанд истифода шаванд. Баъзе тарҷумаҳои кӯҳна калимаҳои “катамит” (пассив) ва “содомит” (ташаббускор)-ро барои равшантар кардани ин фарқият истифода мебаранд. Ҳарду нома ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки рафтори ҳамҷинсгароӣ гуноҳ аст ва бо адолати Малакути Худо мувофиқат намекунад.
Сабабҳои қавитарин
Ман бовар дорам, ки далели асосӣ бар зидди рафтори ҳамҷинсгароӣ на аз манъкуниҳои равшане, ки аллакай баррасӣ шудаанд, балки аз он порчаҳое бармеояд, ки таълимоти мусбати Худоро дар бораи ифодаи дурусти ҷинсияти инсонӣ нишон медиҳанд. Ҳастӣ 1-2 офариниши мард ва зан ва таъсиси издивоҷро тавсиф мекунад, ки ду ҷинс барои иҷрои нақшаи комили Худо якҷоя мешаванд. Дар Марқӯс 10:6-9 (ва Матто 19:4-6) Исо ин таълимотро тасдиқ мекунад: “Дар ибтидои офариниш Худо онҳоро мард ва зан офарид. Аз ин рӯ, мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ якҷоя мешавад, ва ин ду як тан мешаванд. Пас, онҳо дигар ду нестанд, балки як ҳастанд. Аз ин рӯ, он чизеро, ки Худо якҷоя кардааст, ҳеҷ кас ҷудо накунад.” Издивоҷ як муносибати доимии гетеросексуалӣ аст; мард ва зан як тан мешаванд; ин як ӯҳдадории якумрӣ аст. Ин нақшаи ифодаи ҷинсии инсонӣ аст.
Ҳар гуна муносибати ҷинсӣ берун аз ин ҳудудҳо бар хилофи нақшаи Худост. Ин маънои онро надорад, ки издивоҷ барои иҷрошавӣ зарур аст. Исо комилан инсон буд, аммо Ӯ на издивоҷ кард ва на аз ҷиҳати ҷинсӣ гуноҳ кард. Алоқаи ҷинсӣ барои пурра кардани инсонияти мо зарур нест. Худо ба баъзеҳо даъват мекунад, ки издивоҷ кунанд, ба дигарон даъват мекунад, ки муҷаррад бошанд, аммо ба ҳеҷ кас ба зино, фаҳшо ё ҳамҷинсгароӣ даъват намекунад.
Ҳама аз ҷиҳати ҷинсӣ афтодаанд
Дар Румиён Павлус далели худро инкишоф медиҳад, ки ҳамаи мо гуноҳкорем ва аз ҷалоли Худо маҳрум ҳастем (Румиён 3:23). Мо бояд эътироф кунем, ки тамоми мавҷудияти мо аз гуноҳ фасод шудааст – аз ҷумла ҷинсияти мо. Дар баъзе ҳолатҳо ин бадӣ равшан аст: таҷовуз, оргияҳо, алоқаи ҷинсии зӯроварона ё таҳқиромез. Дар дигар ҳолатҳо бадӣ бештар қобили қабул аст: якҷоя зиндагӣ кардан, бетартибӣ, порнография, зино. Дар ҳолатҳои дигар он метавонад ноаён бошад: нигоҳҳои шаҳватомез, фикрҳои нопок ва амалҳои нопоки хусусӣ. Ва барои баъзеҳо ин як тамоюлест, ки онҳоро ба амалҳои ҳамҷинсгароӣ васваса мекунад. Аммо мо набояд гуноҳи ҳамҷинсгароиро дар як категорияи алоҳида гузорем! Ҳар гуна муносибати ҷинсӣ берун аз издивоҷи гетеросексуалӣ гуноҳ аст. Идеали библиявӣ барои имондор ё издивоҷи моногамӣ ё ҳаёти муҷаррадӣ аст: ҳеҷ гуна созиш иҷозат дода намешавад. Алоқаи ҷинсӣ дар издивоҷ тӯҳфаи Худост; ҳар чизи дигар ин тӯҳфаро фасод мекунад. Худо мехоҳад моро аз сӯиистифодаи он барои худамон нигоҳ дорад.
Ҷавоби масеҳӣ
Пас, мо чӣ гуна бояд ҷавоб диҳем? Мо бояд бо ҳамҷинсгароён чӣ гуна муносибат кунем? Исо беҳтарин намунаи мост. Вақте ки яҳудиён аз ӯ пурсиданд, ки бо зане, ки дар зино дастгир шудааст, чӣ бояд кард (Юҳанно 8:3-11), ҷавоби Ӯ ду тараф дошт. Аввалан, Ӯ бо ҳимояи ӯ аз онҳое, ки мехостанд ӯро сангсор кунанд, муҳаббати худро нишон дод. Дуюм, Ӯ ба ӯ гуфт: “Бирав ва аз ҳаёти гуноҳи худ даст каш.” Ба ҳамин монанд, мо бояд ин ду муносибатро бо нишон додани муҳаббат ва эҳтиром ба шахсони ҳамҷинсгаро мувозинат кунем, дар ҳоле ки ҳамзамон ба онҳо нишон диҳем, ки ҳамҷинсгароӣ гуноҳест, ки Худо мехоҳад онҳо аз он даст кашанд.
Ба ин маъно, мо набояд бо онҳо аз дигарон фарқ кунем. Худо гуноҳкорро дӯст медорад, аммо гуноҳи ӯро нафрат дорад; мо низ бояд ҳамин тавр кунем. Мо бояд онҳоро ҳамчун инсон қадр кунем ва ба онҳо Инҷили равшанро расонем: мисли ҳамаи дигарон, онҳо бояд аз гуноҳҳои худ тавба кунанд ва барои наҷот ва қудрати зиндагии тағйирёфта ба Исо рӯ оваранд. Мо бояд ба онҳо бигӯем, ки аз гуноҳи ҳамҷинсгароии худ даст кашанд. Дар мавриди ҷалбшавии ҳамҷинсгароӣ, мо бояд онҳоро ташвиқ кунем, ки кӯмаки касбии масеҳӣ ҷӯянд. Ва онҳое, ки аз заминаи ҳамҷинсгароӣ буданд ва ба Исо бовар кардаанд, бояд ташвиқ карда шаванд, ки муносибатҳои солимро инкишоф диҳанд, ки ғамхорӣ доранд, аммо эротикӣ нестанд – ба монанди намунаҳои библиявии Довуд ва Юнотон, Рут ва Ноомӣ, ва Павлус ва Тимотиюс.
Гуноҳ мушкилоти асосиест, ки ҳамаи мо бо он рӯ ба рӯ мешавем. Ҳамаи мо бояд тавба кунем ва барои бахшиш ва қудрати пирӯзӣ бар гуноҳ ба Исо рӯ оварем. Исо барои гуноҳҳои мо мурд ва аз мурдагон эҳё шуд, то ки мо бахшида шавем ва дар қудрати эҳёи Ӯ зиндагӣ кунем. Ин паёмест, ки мо бояд ба ҳамҷинсгароён ва ҳамаи инсонҳо диҳем: “Фарқе нест, зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум ҳастанд, ва ба таври ройгон бо файзи Ӯ ба воситаи наҷоте, ки аз Исои Масеҳ омад, сафед карда мешаванд” (Румиён 3:22-24).
Кӯмак гирифтан
Оё тамоюли ҳамҷинсгароиро баргардонидан мумкин аст? Бисёре аз масеҳиён, ки замоне ҳамҷинсгароёни фаъол буданд, на танҳо худро ба худдорӣ омӯзонидаанд, балки дарёфтаанд, ки кӯмак ва машварати Худо ба онҳо имкон додааст, ки майли ҷинсии худро баргардонанд. Баъзеҳо ҳоло издивоҷ кардаанд, дигарон муҷаррад мондаанд. Онҳое, ки бо ҳамҷинсгароӣ мубориза мебаранд, ба кӯмак ниёз доранд. Аммо калисоҳо бояд бештар огоҳ шаванд, то онҳо ба онҳое, ки мубориза мебаранд, дастгирии хирадмандонаи библиявӣ пешниҳод кунанд. Даъвои ҷаҳон, ки “як бор ҳамҷинсгаро, ҳамеша ҳамҷинсгаро” дуруст нест. Ҳикояҳои зиёде аз онҳое ҳастанд, ки тағйир ёфтаанд.
Аммо ҳатто агар майли шахс тағйир наёбад ҳам, рафтор метавонад тағйир ёбад. Биёед дар хотир дорем, ки вақте Исо шогирдони худро даъват кард, Ӯ гуфт: “Агар касе хоҳад аз паси Ман биёяд, бояд худро инкор кунад ва салиби худро бардорад ва аз паси Ман биёяд. Зеро ҳар кӣ хоҳад ҷони худро наҷот диҳад, онро гум мекунад, аммо ҳар кӣ ҷони худро барои Ман ва барои Инҷил гум кунад, онро наҷот медиҳад” (Марқӯс 8:34-35). Хоҳишҳои ҷинсӣ аз ҷумлаи он соҳаҳое мебошанд, ки Худо моро даъват мекунад, ки барои хотири Ӯ аз қонеъ кардани онҳо даст кашем – хоҳ ҳамҷинсгароӣ бошад, хоҳ гетеросексуалӣ.
Пешгирӣ беҳтар аз табобат
Психологҳо дақиқ намедонанд, ки чаро шахс ба ҳамҷинс ҷалб мешавад. Бисёриҳо бовар доранд, ки таҷрибаҳои осебдидаи кӯдакӣ, ба монанди аз даст додани муҳаббати модар, ё таъсири хеле барвақт ба алоқаи ҷинсӣ, монеаҳои рушди муқаррарии ҷинсӣ мебошанд. Онҳое аз мо, ки волидайн ё омӯзгорон ҳастем, бояд кӯдаконро муҳофизат кунем ва ниёзҳои эмотсионалии онҳоро қонеъ гардонем, то онҳо назари таҳрифшудаи ҷинсиятро пайдо накунанд. Яке аз посухҳои масеҳӣ ба ҳамҷинсгароӣ ин кам кардани пайдоиши он дар наслҳои оянда тавассути ташвиқи издивоҷҳои қавӣ, оилаҳои солим ва муносибатҳо барои кӯдакон бо ҳарду волидайн аст.
Сухани охирин
Паёми масеҳӣ паёми умед аст. Павлус Худоро шукр гуфт: “боварӣ дорам, ки Ӯ, ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад” (Филиппиён 1:6). Барои онҳое, ки зери бори майли ҷинсии таҳрифшуда нола мекунанд, Павлус инчунин мегӯяд: “Мо худамон, ки нахустмеваҳои Рӯҳро дорем, дар дарун нола мекунем, дар ҳоле ки бо шавқ интизори фарзандхондии худ, наҷоти ҷисмҳои худ ҳастем. Зеро дар ин умед мо наҷот ёфтаем” (Румиён 8:23-24). Дар ниҳоят Худо муваффақ хоҳад шуд ва ҳамаи фарзандони Ӯ ба шабоҳати пурҷалоли Писари Ӯ табдил хоҳанд ёфт. Оё мо омодаем ба ин бовар кунем ва ҳар рӯз, дар қудрати Ӯ зиндагӣ кунем? Ин паёми Инҷил барои ҳар яки мост, на танҳо барои ҳамҷинсгарои тавбакарда.
