МУШКИЛОТИ ОИЛАВӢ: Аломатҳо ва ҳалли масъалаҳо
Чунин ба назар мерасад, ки яке аз ҳадафҳои асосии Шайтон оила аст.
Оилаҳо имрӯз бо ҳамлаҳои мустақими зиёди душман рӯ ба рӯ ҳастанд. Васвасаҳои афзоянда ба сӯи моддигароӣ, инсонгароӣ, беахлоқӣ ва ҳатто беэътиноии афзоянда ба издивоҷҳои анъанавӣ вуҷуд доранд. Чунин ба назар мерасад, ки яке аз ҳадафҳои асосии Шайтон оила аст.
Аммо мо медонем, ки Худо аз душман бузургтар аст (1 Юҳанно 4:4), ва асоси оилаи масеҳӣ Исои Масеҳ аст. Масалан, ин оятҳоро баррасӣ кунед: «Занон, ба шавҳарони худ итоат кунед, чунон ки ба Худованд ... Шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ Калисоро дӯст дошт ва худро барои вай дод... Фарзандон, ба падару модари худ итоат кунед дар Худованд» (Эфсӯсиён 5:22,25; 6:1 NKJV).
Дар бораи асосҳо сухан ронда, ба ёд меорем, ки ҳангоми кофтани он, сӯрох метавонад чуқур ва зишт бошад, ки ба мо дар бораи марг сухан меронад. Сохтмон аз он асос ба мо эҳёро ба ёд меорад. Ин ба ман мегӯяд, ки оила бояд дар марг ва эҳёи Худованди мо Исои Масеҳ асос ёбад. Аввал фурӯ рафтан пеш аз боло омадан аст – зарурати аъзоёни оила ба худ мурдан пеш аз он ки мо дар қудрати эҳёи Ӯ зиндагӣ кунем.
Оилаи аввал
Биёед ба таври мухтасар ба оилаи аввал, яъне оилаи Одам назар андозем ва баъзе аз аломатҳо ва ҳалли масъалаҳоро барои вазъиятҳои оилавӣ муайян кунем. Ҳамеша хуб аст, ки калимаҳои аввали Китоби Муқаддасро дар хотир дошта бошем: «Дар ибтидо Худо» (Ҳастӣ 1:1). Мо бояд ҳамеша оилаи худро бо Худо оғоз кунем. Ӯ оиларо таъсис дод ва метавонад онро нигоҳ дорад.
Ба ёд меорем, ки «дар ибтидо» Одам ва Ҳавво издивоҷи комил доштанд. Онҳо як ҷуфти комил буданд, ки дар ҷои комил ва дар сулҳи комил зиндагӣ мекарданд. Одам ҳар як интизории Ҳавворо қонеъ мекард, ва вай ба ниёзҳои ӯ посух медод. Аммо баъд Шайтон бо ҳамоҳангии оила рӯ ба рӯ шуд ва онро шикаст, ва ин ба ҳар як оила аз он вақт инҷониб таъсир расонидааст. Дар оилаи Одам, дар натиҷаи гуноҳ, дар байни бародарон хашм ва ҳасад шадид буд, ки боиси аввалин куштор гардид.
>Акнун мор аз ҳар ҳайвони саҳро, ки Худованд Худо офарида буд, маккортар буд. Ва ӯ ба зан гуфт: «Оё Худо дар ҳақиқат гуфтааст: “Аз ҳар дарахти боғ нахӯред”»? Ва зан ба мор гуфт: «Мо метавонем аз меваи дарахтони боғ бихӯрем; аммо аз меваи дарахте, ки дар миёнаи боғ аст, Худо гуфтааст: “Аз он нахӯред ва ба он даст нарасонед, мабодо бимиред”». Он гоҳ мор ба зан гуфт: «Шумо ҳатман нахоҳед мурд. Зеро Худо медонад, ки дар рӯзе, ки аз он бихӯред, чашмони шумо кушода мешавад, ва шумо мисли Худо хоҳед шуд, ки неку бадро медонед». Пас, вақте ки зан дид, ки дарахт барои хӯрок хуб аст, ки ба чашм писанд аст, ва дарахтест, ки барои доно шудан матлуб аст, вай аз меваи он гирифт ва хӯрд. Вай инчунин ба шавҳараш, ки бо вай буд, дод, ва ӯ хӯрд (Ҳастӣ 3:1-6).
Ин оятҳо аз Ҳастӣ баъзе аз сабабҳои асосии низоъҳои издивоҷ ва оиларо пешниҳод мекунанд. Шайтон маккор, печида, боварибахш ва ҷисмонӣ аст – ва агар мо ба ӯ гӯш диҳем, моро фиреб медиҳад. Ӯ ба қудрат, дақиқӣ ва қабули Каломи Худо шубҳа кард. Ҳавво, ки ба ӯ гӯш дод, ба тухми шубҳа, беитоатӣ ба Каломи Худо ва аз тахт сарнагун кардани Худо дар ҳаёти худ дода шуд. Дар натиҷа, бисёр аломатҳо намоён шуданд, ки имрӯз ҳам дар оила паҳн шудаанд.
Аломатҳо
Баъзе аз ин аломатҳо инҳоянд: монеа дар муошират бо Худо, зеро Одам ва Ҳавво аз беитоатии худ огоҳ буданд; вайроншавии муошират, зеро онҳо бо Худо муошират намекарданд, зеро пинҳон мешуданд; ва дар пинҳон шудан муоширати ҳақиқӣ бо якдигар аз сабаби тарс ва гуноҳ вуҷуд надошт.
Бо баргҳои анҷир бо кӯшиши худашон пӯшида шуд, то онҳо худро қобили қабул гардонанд. Гуноҳро ба гардани дигарон андохтан ва аз қабули масъулият барои амалҳои худ саркашӣ кардан вуҷуд дошт. (Ҳастӣ 3:9-13). Сипас дар байни бародарон хашм, ҳассосият ба радкунӣ, ҳасад, нафрат ва сипас марг вуҷуд дошт. Ҳарду ба Худованд қурбонӣ оварданд. Азбаски дили Қобил бо Худо дуруст набуд, Худо қурбонии ӯро рад кард.
>Ва бо гузашти вақт чунин шуд, ки Қобил аз меваи замин ба Худованд қурбонӣ овард. Ҳобил низ аз нахустзодаи рамаи худ ва аз чарбуи онҳо овард. Ва Худованд Ҳобил ва қурбонии ӯро қабул кард, аммо Қобил ва қурбонии ӯро қабул накард. Ва Қобил хеле хашмгин шуд, ва чеҳрааш афтод... Акнун Қобил бо бародараш Ҳобил сухан гуфт; ва чунин шуд, ки вақте онҳо дар саҳро буданд, Қобил бар зидди бародараш Ҳобил бархост ва ӯро кушт. (Ҳастӣ 4:3-5,8).
Баъзе аз аломатҳои имрӯза дар оила, ки монеаи муошират бо Худо мебошанд, инҳоянд: беитоатии мо, аз ҳад зиёд банд будан, вайроншавии муошират (дар дуоҳо ва хондани Каломи Худо), майл ба пинҳон кардани мушкилоти оилавӣ ё зери қолин андохтани онҳо, майл ба айбдор кардани якдигар, ҳисси хашм, ҳасад ва ҳамла ба якдигар (ҳатто то марг, аз ҷиҳати равонӣ). Гуноҳ ба мо ҳамчун дӯст меояд ва моро васваса мекунад, аммо агар мо дар гуноҳ идома диҳем, он барои ғулом кардани мо устоди мо мегардад.
Ҳалли масъалаҳо
Аммо мо набояд ноумед шавем, зеро дар Худованд Исо наҷот аз боло вуҷуд дорад. Ҳеҷ мушкиле барои Худо аз ҳад зиёд нест. Он чизе ки ба мо бузург менамояд, барои Худо хурд аст. Оҳ, файзи беҳамтои Худо! Сарфи назар аз беитоатии Одам ва Ҳавво, Худо барои онҳо либоси нав дод – тавассути қурбонӣ, ки ҳама аз Худо буд ва ҳеҷ чиз аз Одам ва Ҳавво набуд. Худо гуноҳи Қобилро нодида нагирифт, зеро Ӯ ба ӯ фаҳмонд, ки ӯ дар марги бародараш гунаҳкор аст. Аммо Ӯ ҷазои марги ҷисмониро ба ӯ надод, балки ҳатто ӯро муҳофизат кард. «Ва Худованд ба ӯ гуфт: “Аз ин рӯ, ҳар кӣ Қобилро бикушад, интиқом аз ӯ ҳафт маротиба гирифта мешавад”. Ва Худованд бар Қобил нишоне гузошт, то ҳар кӣ ӯро ёбад, ӯро накушад» (Ҳастӣ 4:15).
Ба таври мухтасар, баъзе аз ҳалли масъалаҳои дар боло зикршуда муоширати наздик бо Худованд Исои Масеҳро дар бар мегирад. Сарфи назар аз ҷадвали банд, мо бояд вақтро дар дуо ва хондани Китоби Муқаддас гузаронем. Дар ҳама ҳолатҳои мо, дуо бояд аввалин посухи мо бошад, на охирин чораи мо. Мо бояд дар хона аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кунем ва паст нашавем. Худо барои ҳар як оила мақсад дорад – инъикоси оилаи Худо, муносибати байни Масеҳ ва Калисо.
Оё мо бо Худо муоширати наздик дорем, ки дар байни дили мо ва дили Ӯ чизе нест? Оё мо ҳамчун оила якҷоя дуо мекунем? Оё мо дар оила муоширати ошкоро ва ростқавлона дорем, бе ҳеҷ гуна нақшаи пинҳонӣ? Зарурати бузурги гӯш кардани якдигар вуҷуд дорад. Мо бояд масъалаҳоеро, аз қабили ноамнӣ, хашм, аз даст додани назорат, ҳасад, сӯиистифодаи лафзӣ, худхоҳӣ ва ғайраро дар оилаи худ эътироф кунем ва бо онҳо мубориза барем. Агар Масеҳ дар дилҳои мо зиндагӣ кунад, Ӯ бояд дар хонаи мо низ ҳукмронӣ кунад. Шояд, баргузории вохӯриҳои даврии оилавӣ барои муайян ва ҳалли масъалаҳо муфид бошад.
Ҷавобҳо ба саволҳои зерин метавонанд ба ошкор кардани манбаи баъзе мушкилоти оилавии мо кӯмак расонанд: Оё мо фарзандони худро ҳамчун тӯҳфаҳое мешуморем, ки Худо ба мо қарз додааст? Оё мо ба фарзандони худ эҳтиром мегузорем ва оё ба онҳо таълим медиҳем, ки ба падару модари худ ва дигарон эҳтиром гузоранд? Оё мо интизомро ба таври меҳрубонона, пайваста, қатъӣ ва эҳтиромона амалӣ мекунем? Оё мо фарзандони худро бе паст задани онҳо тарбия мекунем? Оё ҳадафҳои ҳаётии мо барои фарзандони мо бо ҳадафҳои Худо мувофиқанд?
Касе доноёна гуфтааст, ки суханони меҳрубонона сабук меафтанд, аммо вазнинӣ доранд. Аз ин рӯ, дар ғолиб овардани оилаи худ барои Худованд, мо бояд суханони худро бодиққат баркашем ва бо роҳи мувофиқат бо Каломи Худо, ки мегӯяд: «Ман шодии бузургтаре надорам, аз шунидани он ки фарзандонам дар ҳақиқат роҳ мераванд» (3 Юҳанно 4), барои фарзандони худ намунаи хуб бошем. Имрӯз барои ҳар як оилаи ранҷур умед, шифо ва кӯмак вуҷуд дорад – дар Худованд Исо.
