«Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд.» Ишаъё 9:6 NIV
Ин оят, ки дар мавсими Мавлуди Исо хеле маъмул аст, ду ҳақиқатро пешниҳод мекунад: Писари Худо комилан инсон ва абадӣ Писар аст. Қисми аввал мегӯяд, ки Ӯ инсон шуд – «кӯдаке таваллуд шуд». Вақте ки Луқо навишт, ки «Наҷотдиҳандае барои шумо таваллуд шудааст; Ӯ Масеҳ Худованд аст» (Луқо 2:11), ӯ ҳамон паёмро расонд. Ҳам калимаҳои ибрӣ ва ҳам юнонӣ барои «таваллуд шуд» ба таваллуди кӯдак ишора мекунанд.
Қисми охири оят мегӯяд, ки дар ҳоле ки кӯдак таваллуд мешавад, «Писар дода мешавад». Ишора ба инсонияти бегуноҳ нест, балки ба писарии абадӣ. Дар ибрӣ, калимаи «дода шуд» ба таваллуд ё оғоз ишора намекунад, балки ба «бо мақсад баровардан»-и Писаре, ки аллакай буд. Юҳанно ин бароварданро бо мақсад чунин сабт кардааст: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод… то ҷаҳонро ба воситаи Ӯ наҷот диҳад» (Юҳанно 3:16-17).
Худованди мо Писари Худо нашуд – Ӯ ҳамеша буд, ҳаст ва хоҳад буд (Ибриён 13:8). Аммо Ӯ инсон шуд. Писар ба мисли Падар абадӣ аст. Ӯ ифодаи Худо аз муносибат ва мақсади абадӣ аст. Фикр кардан дар ин бора ба мо кӯмак мекунад, ки дар қадршиносии Писар, ки аз ҷалол омада, барои гуноҳҳои мо мурд (Юҳанно 17:5; Ибриён 1:3), ва ба ҷалол баргашта, бисёр писаронро (аз ҷумла моро) бо худ бурд (Юҳанно 17:24; Ибриён 2:9-10) афзоиш ёбем.
Тамоми ҳақиқат на танҳо ин аст, ки «кӯдаке таваллуд шуд», балки инчунин «писаре дода шуд». Онҳое, ки ба қисми аввал тамаркуз мекунанд, шояд танҳо аз омадани Ӯ дар мавсими Мавлуди Исо лаззат баранд. Онҳое, ки қисми дуюмро низ дарк мекунанд, метавонанд аз омадани Ӯ дар ҳама мавсимҳо – ҳатто барои абадият лаззат баранд.
Бигзор фурӯтании чӯпонон, истодагарии мардони хирадманд, шодии фариштагон ва сулҳи кӯдаки Масеҳ тӯҳфаи Худо ба шумо бошад дар Мавлуди Исо ва ҳамеша. (Баракати анъанавии Моравия)
