Осоиштагӣ доштан
Мақолаҳои мо дар ин моҳ дар бораи Ҷидъӯн мебошанд. Ман аз фикрҳо дар бораи осоиштагӣ дар онҳо ва дигар мақолаҳо лаззат бурдам, гарчанде ки худи ин калима шояд дида нашавад. Осоиштагӣ чизест, ки ҷаҳон меҷӯяд, аммо ҳеҷ гоҳ берун аз Худованд Исои Масеҳ, ки «Шоҳзодаи осоиштагӣ» аст (Ишаъё 9:6), пайдо карда наметавонад.
Муаллими мӯҳтарами Китоби Муқаддас Самуил Ридаут (1855–1930), ҳангоми шарҳ додани даъвати Ҷидъӯн аз ҷониби Фариштаи Худованд (ниг. Доварон 6:11-23), навиштааст:
Ҷидъӯн зоҳиран дарк накард, ки ӯ бо Фариштаи Худованд рӯ ба рӯ шудааст, то даме ки Ӯ рафт. Он гоҳ ӯ аз ин воқеияти муҳим ғарқ шуд ва аз оқибатҳои он тарсид. Аммо файз зуд ӯро таскин дод, ва ӯ барои Худованд қурбонгоҳе сохт – Яҳува-Шалом, «Яҳува осоиштагӣ аст». Дар миёни ҳамаи ошӯбҳое, ки дар атрофи ӯ буданд, сарфи назар аз муноқишаҳои даҳшатноке, ки ба зудӣ ба амал меомаданд, як ҷойе буд, ки ҳама чиз осоиштагии комил дошт, як шахсе буд, ки бо ӯ ҳеҷ муноқишае набуд: худи Яҳува. Ин ба мо суханони Худованди моро ба шогирдонаш хотиррасон мекунад: «Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт, аммо дилшод бошед, Ман бар ҷаҳон ғолиб омадаам» (Юҳанно 16:33). Чӣ қадар зебо ва ором аст ҳамаи ин дар миёни харобии комил ва ошуфтагӣ. «Вақте ки Ӯ осоиштагӣ медиҳад, пас кӣ метавонад мушкилот эҷод кунад?» (Айюб 34:29). Ҷидъӯн Худои осоиштагиро ёфт.
Худо мехоҳад, ки мо аз осоиштагӣ лаззат барем – осоиштагӣ бо Худо (Румиён 5:1) ва осоиштагии Худо (Филиппиён 4:7). Осоиштагӣ бо Худо тавассути қабули пешниҳоди наҷоти Ӯ меояд, вақте ки мо дарк кардем, ки гуноҳи мо моро аз Ӯ ҷудо кардааст, ҳатто моро душманони Ӯ гардонидааст (Ишаъё 59:2; Румиён 5:10). Аммо, «агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад. Зеро Навишта мегӯяд: “Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, шарманда нахоҳад шуд”» (Румиён 10:9-11). Ба ибораи дигар, касе ки имон оварад, бо Худо осоиштагӣ хоҳад дошт.
Осоиштагии Худо ба мо имкон медиҳад, ки бо шодӣ зиндагӣ кунем, Ӯро ибодат кунем, новобаста аз он ки чӣ рӯй медиҳад. Бо дар Каломи Ӯ мондан ва гуноҳҳои худро эътироф кардан (Юҳанно 15:7; 1 Юҳанно 1:9), мо метавонем пайваста аз осоиштагӣ лаззат барем, зеро чашмони дили мо ҳамеша ба Ӯ, ки осоиштагӣ аст – Исои Масеҳ – равона хоҳанд шуд.
