Тамоми мусибат ба Худо пешниҳод карда шуд, то Ӯро даъват кунад
Пайғамбар акнун метавонад тамоми мусибати халқро ба Худо ҳамчун объекти раҳмдилӣ ва шафқат пешниҳод кунад. Ин як қадами пешрафта дар роҳи ин машқҳои амиқи дил аст. Ӯ бо Худо дар сулҳ аст; ӯ дар ҳузури Ӯст; ин дигар диле нест, ки бо бадбахтии ботинӣ мубориза мебарад. Ҳама чиз дар назди Яҳува, ки ба халқи худ содиқ аст, эътироф карда мешавад, то ӯ метавонад Худоро даъват кунад, ки мусибатро ба назар гирад, то Ӯ халқи азобдидаи Худро мувофиқи бузургии раҳмдилии худ ба ёд орад. Зеро Яҳува тағйир намеёбад (Марсияҳо 5:19-21). Ҳисси мусибат пурра боқӣ мемонад, аммо Худо ба миён оварда мешавад, ва ҳама чиз дар назди Ӯ ба ёд оварда ва доварӣ карда шуда, ҳама чизе, ки рӯй дода буд, ба дил равшан карда шуда, Ирмиё метавонад дар муносибатҳои дуруст ва абадии байни Худо ва халқи маҳбуби Ӯ истироҳат кунад; ва, худро ба муносибатҳои мустақими худ бо Худои худ маҳкам карда, ӯ аз некии Ӯ, ҳамчун дар он муносибатҳо буда, истифода мебарад, то дар мусибати халқи маҳбуб имконияте барои ҷалби таваҷҷӯҳи Ӯ ба онҳо пайдо кунад. Ин мавқеи ҳақиқии имон аст — он чизе, ки он ҳамчун натиҷаи машқҳои худ дар назди Худо дар дидани мусибати халқи Ӯ ба даст меорад (мусибате, ки аз сабаби гуноҳ буданаш ҳамон қадар амиқтар аст).
