Хуш омадед ба ин паёми видеоӣ, ки дар мавзӯи «Давидан дар мусобиқа ё нигоҳ кардан ба Исо» аст. Ман мехоҳам аз нома ба Ибриён, оятҳои аввали боби 12 бихонам:
Пас, мо низ, ки чунин абри бузурги шоҳидон моро иҳота кардааст, ҳар вазн ва гуноҳеро, ки моро ба осонӣ печида мекунад, як сӯ гузошта, бо сабр дар мусобиқае, ки дар пеши мост, бидавем, ба Исо, пешво ва комилкунандаи имон, ки ба хотири шодии дар пеши Ӯ буда, салибро таҳаммул кард, шармро нафрат кард, ва Ӯ дар тарафи рости тахти Худо нишаст, устуворона нигоҳ кунем. Зеро Ӯро, ки чунин мухолифати бузургро аз гунаҳкорон бар зидди Худ таҳаммул кард, хуб мулоҳиза кунед, то ки шумо хаста нашавед, дар ақли худ заиф нашавед.
Ман мехоҳам дар ин чанд оят ҳафт сарлавҳа гузорам.
Абри бузурги шоҳидон
Ин албатта ба боби 11 ишора мекунад, ки дар он шумо ин қаҳрамонони аҷиби имонро, ин галереяи тасвирҳои имонро мебинед: муқаддасони Аҳди Қадим, мардон ва заноне, ки содиқ буданд, ки бо имон тавсиф мешуданд. Мо намунаи онҳоро дорем. Ин намунаҳои қаҳрамонони имони Аҳди Қадим барои рӯҳбаландии мо ҳастанд, ва хуб аст, ки ба ин диққат диҳем. Албатта, мо имрӯз, мо масеҳиён, мо низ қаҳрамонони имони Аҳди Ҷадидро дорем, ва мо инчунин дар бораи қаҳрамонони имон дар таърихи калисо медонем. Ҳамаи ин рӯҳбаландии аҷибест. Ин дар ҳақиқат абри шоҳидон аст, ки моро иҳота кардааст.
Биёед бо сабр бидавем
Давидан дар мусобиқа, майдони мусобиқаи масеҳӣ. Ҳоло ҳаёти масеҳӣ метавонад ба майдони мусобиқа аз нуқтаи оғоз то нуқтаи анҷом муқоиса карда шавад, ва дар ин ҷо мо ташвиқ карда мешавем, ки ин мусобиқаро бо сабр бидавем. Ҳаёти масеҳӣ танҳо осон нест, он танҳо дар хона нишастан ва интизори рух додани чизе нест. Не, ҳаёти масеҳӣ ин аст, ки фаъолиятро ба ӯҳда гирем, фаъол бошем, бидавем. Ин ба кӯшиш дахл дорад. Ин осон нест, не, он ба заҳмат, ба кӯшиш дахл дорад, ва мо бояд инро бо сабр, бо устуворӣ аз нуқтаи оғоз то нуқтаи анҷом анҷом диҳем. Биёед бидавем! Чӣ рӯҳбаландӣ, чӣ ангеза барои ҳамаи мо. Намунаи ҳавворӣ Павлусро гиред. Дар охири ҳаёташ ӯ метавонист бигӯяд: «Ман мусобиқаро ба анҷом расонидам». Барои ӯ ин мусобиқа буд, ва ӯ дар он кӯшиши зиёд кард, ва дар охир ӯ метавонист бигӯяд: «Ман мусобиқаро ба анҷом расонидам». Биёед бо сабр бидавем. Ин на ҳамеша осон аст, аммо мо ин рӯҳбаландиро барои давидан бо сабр мегирем.
Мусобиқа дар пеши мост
Биёед дар мусобиқае, ки дар пеши мост, бидавем. Албатта, баъзан хуб аст, ки ба қафо нигоҳ кунем. Мо нокомиҳо ва камбудиҳои худро фаромӯш намекунем. Мо кӯмак ва дастгирии Худованд Исоро, ки гирифтаем ва ҳар рӯз мегирем, фаромӯш намекунем, аз ин рӯ, мо бояд ин чизҳоро, албатта, дар хотир дорем. Аммо асосан муҳим аст, ки ба пеш нигоҳ кунем, ба боло нигоҳ кунем. Мусобиқа дар пеши мост. Ин ҳамон чизест, ки ҳавворӣ Павлус дар Филиппиён 3 кард. Ӯ мегӯяд: «Чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба сӯи онҳое, ки дар пеши ман ҳастанд, дароз шуда, ман медавам». Мусобиқа дар пеши мост, аз ин рӯ, биёед ба боло нигоҳ кунем, биёед ба пеш нигоҳ кунем. Масеҳиён одамони ҳадафманд ҳастанд.
Аз монеаҳои эҳтимолӣ худдорӣ кунед
Чизҳое ҳастанд, ки мехоҳанд моро аз давидан боздоранд, ва дар ин ҷо ду чиз зикр шудааст. Яке бори гарон аст: «ҳар вазн ё ҳар бори гаронро як сӯ гузоред». Ва дигаре гуноҳ аст, «ки ба осонӣ печида мекунад». Ҳоло бори гарон ғамҳои зиндагӣ ҳастанд, ва онҳо метавонанд мисли як борхалта бошанд, ки давиданро душвор мегардонанд. Оё шумо ягон бор давандаеро дар майдони мусобиқа дидаед, ки борхалтаи вазнинро мебардорад? Ӯ ҳеҷ гоҳ аввалин нахоҳад буд, ки ба ҳадаф мерасад. Не, аз бори гарон халос шавед, ҳар вазнро як сӯ гузоред. Чӣ тавр мо метавонем ин бори гарони зиндагӣ, ин ғамҳоеро, ки ҳамаи мо медонем ва моро ба осонӣ пахш мекунанд, як сӯ гузорем? Хуб, танҳо як роҳи халос шудан аз онҳо вуҷуд дорад: ин бо дуо аст. «Ғамҳои худро бар Ӯ партоед, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад». Ин ҳамон чизест, ки ҳавворӣ Петрус дар номаи аввали худ, боби 5, ояти 7 ба мо мегӯяд:
Ғамҳои худро бар Ӯ партоед.
Инро бо дуо кардан мумкин аст. Монеаи дуюм, ки дар ин ҷо зикр шудааст, гуноҳест, ки ба осонӣ печида мекунад. Ин Шайтон аст, ки мехоҳад моро аз давидан дар мусобиқаи масеҳӣ боздорад. Ин мисли домҳои сайёди парранда аст. Парранда ба осмон тааллуқ дорад, он метавонад парвоз кунад, ва мо низ масеҳиён, мо метавонем парвоз кунем, мо ба осмон тааллуқ дорем, гарчанде ки мо дар ин ҷо дар замин медавад. Аммо сайёдони парранда ҳастанд, ё сайёди парранда, ки ин иблис аст. Ӯ кӯшиш мекунад, ки моро печида кунад, то давидан ғайриимкон гардад. Биёед эҳтиёткор бошем, биёед худдорӣ кунем, биёед ҳар вазн ва гуноҳеро, ки ба осонӣ печида мекунад, як сӯ гузорем.
Ба Ӯ устуворона нигоҳ кунед
Чашмони худро ба Исо нигаронед, чашмони худро гардонед ва ба Исо нигаронед. Дар ин ҷо Ӯ Исо номида мешавад, пешво ва комилкунандаи имон. Ӯ ҳамон касест, ки дар он мусобиқа давид. Ӯ онро оғоз кард, пешво, касе ки қадами аввалро гузошт. Ӯ комилкунанда аст, касе ки роҳи худро ба анҷом расонидааст. Дар салиб овезон буда, Ӯ фарёд зад: «Ба анҷом расид». Ӯ намунаи комили мост, Ӯ намунаи мост, ки мо бояд ба Ӯ устуворона нигоҳ кунем. Ӯ шармро нафрат кард. Ӯро ҳеҷ кас мисли Ӯ масхара ва нафрат накардааст, хеле бештар аз мо. Ӯ салибро таҳаммул кард, на танҳо азобҳо, азобҳои кафоратӣ дар се соати торикӣ, бале, Ӯ инро барои наҷоти абадии мо кард, балки Ӯ инчунин азобҳоро аз дасти одамон таҳаммул кард. Ӯ ба шодие, ки дар пеши Ӯ буд, нигоҳ кард. «Ба хотири шодии дар пеши Ӯ буда, Ӯ салибро таҳаммул кард». Шодие, ки дар пеши Ӯ буд, ангеза барои Худованд Исои Масеҳ буд, ки ҳамаи ин азобҳоро таҳаммул кунад, ва дар ин боз Ӯ барои мо намуна гузошт. Ҳаёти масеҳӣ аз азобҳо ба ҷалол мегузарад, ва ин намунаест, ки Худованд Исои Масеҳ барои мо гузошт. Биёед ба Ӯ, намунаи комили мо, нигоҳ кунем.
Ӯро, ки чунин мухолифати бузургро таҳаммул кард, хуб мулоҳиза кунед
Ин на танҳо ба Ӯ устуворона нигоҳ кардан аст, балки Ӯро мулоҳиза кардан, вақт ҷудо кардан барои дидани тафсилоти ҳаёти Ӯ. Ӯро хуб мулоҳиза кунед. Ӯ чунин мухолифати бузургро аз гунаҳкорон бар зидди Худ таҳаммул кард. Оҳ дӯстони азиз, хеле муҳим аст, ки Худованд Исои моро мулоҳиза кунем, ки Ӯ дар ин ҷо дар замин чӣ гуна буд, чӣ гуна зиндагӣ мекард, чӣ гуна амал мекард, чӣ гуна вокуниш нишон медод. Ӯро хуб мулоҳиза кунед. Агар мо Петруси якум боби 2-ро хонем, ки дар он низ сухан дар бораи азобҳои мо меравад, Петрус мегӯяд:
Зеро барои ин шумо даъват шудаед, зеро Масеҳ низ барои шумо азоб кашид, ба шумо намунае гузошт, ки шумо бояд дар қадамҳои Ӯ пайравӣ кунед, ки Ӯ гуноҳе накард, на дар даҳони Ӯ макр ёфт шуд, ки вақте таҳқир карда шуд, боз таҳқир накард, вақте азоб кашид, таҳдид накард, балки худро ба дасти Ӯ, ки одилона доварӣ мекунад, супурд.
Ӯро хуб мулоҳиза кунед. Чӣ тавр мо метавонем Масеҳро имрӯз мулоҳиза кунем? Бо хондани Китоби Муқаддас, бо хондани чаҳор Инҷил, аммо на танҳо чаҳор Инҷил, дар тамоми Китоби Муқаддас мо Масеҳро меёбем ва Ӯро мулоҳиза мекунем.
Хаста нашавед ва заиф нашавед
Ба таври мусбат гӯем, дар Худованд қавӣ бошед. Хаста нашавед. Ин чӣ маъно дорад? Хаста шудан маънои аз ҷиҳати рӯҳонӣ бемор шудан, хаста шудан, ноумед шуданро дорад, дар ақли худ заиф шудан маънои бе ангеза, бе энергия будан, худро заиф ҳис карданро дорад. Ҳоло агар мо хаста ва заиф шавем, мо наметавонем дар мусобиқа давем. Ба ин сабаб, Исоро мулоҳиза кунед, ки заиф нест, хаста нест, хаста нашудааст. Ба мо ин қувват лозим аст, ва мо онро бо нигоҳ кардан ба Худованд Исо, бо гардонидани чашмони худ ба Ӯ, бо хуб мулоҳиза кардани Ӯ ба даст меорем. Давидан дар мусобиқаи масеҳӣ, нигоҳ кардан ба Исо.
