Ҷавоби равшани Библия: Не.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
Қисми Худо: Дӯст доштан ва додан
Қисми мо: Имон овардан ва доштан
Ба мо гуфта нашудааст, ки ҳаёти ҷовидониро ба даст орем — танҳо ба Писар имон оварем.
Агар мо роҳи наҷотро менавиштем, шояд чунин садо медод: «Беҳтарин кори худро кунед, ба ибодат равед, сахт дуо гӯед ва шояд шумо муваффақ шавед». Аммо Худо онро хеле соддатар ва муайянтар кард!
Кӣ ҳаёти ҷовидонӣ дорад?
Исо равшан ҷавоб медиҳад:
✔ Каломи Ӯро бишнавед ✔ Ба Он ки Ӯро фиристодааст, имон оваред ✔ Ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошед ✔ Ба доварӣ намеоед ✔ Аз марг ба ҳаёт гузаштаед (Юҳанно 5:24)
Ҳеҷ коре талаб карда намешавад
Мо барои ҳаёти ҷовидонӣ кор намекунем. Мо имон дорем:
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад. (Юҳанно 3:36)
Масеҳ аллакай доварии моро бардошт.
Пас, акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест. (Румиён 8:1)
Амнияти абадӣ дар Масеҳ
Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд… Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳаргиз талаф нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман намегирад. (Юҳанно 10:27-30)
Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст… то шумо донед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред. (1 Юҳанно 5:10-13)
Дар бораи Яҳудо ва Навиштаҳои огоҳкунанда чӣ гуфтан мумкин аст?
На ҳамаи онҳое, ки даъвои пайравӣ аз Масеҳро доранд, имондорони ҳақиқӣ мебошанд:
На ҳар кӣ ба Ман гӯяд: «Худовандо, Худовандо!» ба Малакут дохил хоҳад шуд… (Матто 7:21)
Оятҳои огоҳкунанда барои бедор кардани онҳое, ки ҳеҷ гоҳ дар ҳақиқат имон наовардаанд, равона шудаанд (масалан, Ибриён 6:4-6).
Оё масеҳиён метавонанд гуноҳ кунанд?
Бале, аммо онҳо фарзандони Худо боқӣ мемонанд. Имондорони нофармон интизоми Падарро эҳсос мекунанд, на аз даст додани наҷот:
Зеро Худованд ҳар кӣ дӯст дорад, ӯро танбеҳ медиҳад… (Ибриён 12:6-7)
Гуноҳ муносибатро мешиканад, на робитаро. Эътироф муносибат ва шодиро барқарор мекунад.
Каломи ниҳоӣ:
Ҳаёти ҷовидонӣ дар ҳақиқат ҷовидонӣ аст, на муваққатӣ. Исо ваъда медиҳад: «Ҳаргиз талаф нахоҳанд шуд» «Ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман гирифта наметавонад»
