САВОЛҲО: «Воиз кардани Малакути Худо»
- Ин чӣ маъно дорад?
- Оё имондорон имрӯз бояд Малакути Худоро мавъиза кунанд?
- Оё ин Инҷилро, ки дар 1 Қӯринтиён 15:3-4 оварда шудааст, дар бар мегирад?
ҶАВОБ: Ҳаввории халқҳо, гарчанде ки ду сол дар Рум зиндонӣ буд, Малакути Худоро мавъиза мекард (Аъмол 28:31). Аҷиб! Дар Рум, маркази бузургӣ ва қудрати инсон, Павлус ҷуръат дошт, ки бузургӣ ва шукӯҳи пурҷалоли Худованд ва Устоди худро эълон кунад. Ҷаҳон ҳамон Муборакро беарзиш медонист, ба сари Ӯ тоҷи хор гузошт ва Ӯро маслуб кард. Аммо, Ӯ эҳё шуда, дар тахти Падар баланд ва ҷалол ёфтааст. Ӯ ба зудӣ боз меояд, то дар ин замин, ки дар он маслуб шуда буд, ҳукмронӣ кунад.
Ҳавворӣ дар сухани видоъи худ ба пирони Эфсӯс гуфт: «... хизмате, ки аз Худованд Исо гирифтам, то ба Инҷили файзи Худо шаҳодат диҳам. Ва акнун, медонам, ки ҳамаи шумо, ки дар миёни шумо Малакути Худоро мавъиза мекардам, дигар рӯи маро нахоҳед дид» (Аъмол 20:24-25 NKJV). Бори хизмате, ки ӯ гирифта буд, шаҳодат додан ба файзи Худо ва эълон кардани Малакути Худо буд. Ин чизҳо бо ҳам алоқаманданд. Ин тавр буда наметавонист.
Наҷотдиҳандаи мо Масеҳ аст, Подшоҳи Исроил. Бо назардошти Забур, метавон 25 ё бештар аз он ишораҳоро ба Подшоҳи тадҳиншудаи Худо ҳисоб кард, ба монанди:
- «Подшоҳи ман» дар Забур 2:6 Писари Худо, Писари муҳаббати Падар аст,
- «Подшоҳи ман ва Худои ман» дар Забур 5:2,
- «Худованд то абад Подшоҳ аст» дар Забур 10:16, ва
- «Ин Подшоҳи ҷалол кист? ... Худованди лашкарҳо, Ӯ Подшоҳи ҷалол аст. Селоҳ» дар Забур 24:7-10.
- Мо ин омӯзиши хеле фоиданокро ба шумо мегузорем, то онро идома диҳед.
Писари Худо бо инсон шудан ба ин саҳна омад. Ӯ шаъну шарафи Подшоҳро дорад. Мавзӯи Инҷили Матто «Писари Довуд, Писари Иброҳим» аст. Ин ҳамон Подшоҳи шоҳона ва Насли ваъдашуда аст. Аз ин рӯ, мо дарҳол мехонем: «Он ки Подшоҳи Яҳудиён таваллуд шудааст, куҷост?» (Матто 1:1, 2:2).
Мавзӯи Инҷили Юҳанно ҷалолҳои Писари Худост, аммо дар ҳеҷ ҷои Инҷилҳо Худованд Исо ба мисли ин ҷо ҳамчун Подшоҳ зиёд зикр нашудааст. Танҳо Юҳанно сабт мекунад, ки мардум пас аз сер кардани панҷ ҳазор нафар «мехостанд омада, Ӯро бо зӯрӣ подшоҳ кунанд» (Юҳанно 6:15).
Дар боби 12 Худованди мубораки мо дар сари дастархон ҳамчун Подшоҳ эҳтиром карда шуд. Баъзе аз худи Ӯ ба Ӯ зиёфат дода буданд ва ҳар як аз гирифтани ҷои худ, ки файз ба онҳо дода буд, шод буд. Яке хизмат мекард ва дигаре аз муошират лаззат мебурд. Марям равғани нардро, ки хеле гаронбаҳо буд, овард ва ҳамаашро ба пойҳои Ӯ рехт. Вай танҳо Ӯро сазовори ҳама чиз донист. «Вақте ки подшоҳ дар сари дастархони худ аст, нарди ман бӯи худро медиҳад» (Суруди Сурудҳо 1:12). Оҳ, кош ҳамаи наздикони Худованд инро беҳтар мефаҳмиданд ва ин қадар омода мебуданд, ки парастиши дилҳои ибодаткунандаро ба пойҳои муқаддаси Ӯ бирезанд! Ӯ бешубҳа сазовор аст. Бӯи Номи бузурги Ӯ тамоми хонаро пур мекард ва ба ҳама ҷо паҳн мешуд (Юҳанно 12:3; 2 Қӯринтиён 2:14).
Боз дар Юҳанно 12 мехонем: «Мардуми бисёре ... фарёд заданд: Ҳусанно! Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд! Подшоҳи Исроил!» (оятҳои 12-13; нигаред ба Забур 118:25-26). Рӯҳулқудс Закарё 9:9-ро ба ин саҳна татбиқ кард: «Эй духтари Сион, хеле шод бош! Эй духтари Ерусалим, фарёд зан! Инак, Подшоҳи ту ба назди ту меояд; Ӯ одилу наҷотбахш, фурӯтан ва савори хар, барра, фарзанди хар аст». Ӯ ин эътирофро ҳамчун «Подшоҳи Исроил» аз мардум гирифт, аммо ба зудӣ дида мешавад, ки Ӯ гиря мекунад, зеро онҳо вақти боздиди худро надонистанд (Луқо 19:37-44). Пас аз рабуда шудан, боқимондаи худотарс аз машқҳои дил мегузаранд ва омода мешаванд, ки Ӯро ҳамчун Подшоҳи худ қабул кунанд. Аммо ҳоло танҳо гӯсфандони Ӯ овози Ӯро мешиносанд ва аз паси Ӯ мераванд (Юҳанно 10:4).
Дар охири Инҷили Юҳанно, Худованд мавзӯи тамасхур аст. Пилат ҳафт маротиба дар бораи Ӯ ҳамчун Подшоҳ сухан меронад:
- «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» (Юҳанно 18:33).
- «Пас, оё Ту подшоҳ ҳастӣ?» Ҷавоби содиқонаи Худованд ин буд: «Ту дуруст мегӯӣ, ки ман подшоҳ ҳастам. Барои ин ман таваллуд шудам ва барои ин ба ҷаҳон омадам, то ба ҳақиқат шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ аз ҳақиқат аст, овози маро мешунавад» (ояти 37).
- «Пас, оё мехоҳед, ки ман Подшоҳи Яҳудиёнро ба шумо озод кунам?» (ояти 39).
- Сарбозони Пилат ба сари Ӯ тоҷи хор гузоштанд ва гуфтанд: «Салом, Подшоҳи Яҳудиён!» (Юҳанно 19:3). Пилат Ӯро ин тавр либоспӯш карда, ба ин амал тасдиқи оммавии худро дод (ояти 5).
- «Инак Подшоҳи шумо!» (ояти 14).
- «Оё Подшоҳи шуморо маслуб кунам?» (ояти 15).
- Пилат охиринро хаттӣ дод: «ИСОИ НОСИРӢ, ПОДШОҲИ ЯҲУДИЁН» (ояти 19). «Он чи навиштам, навиштам» (ояти 22) ҳукми ниҳоӣ ва тағйирнопазири ӯ буд. Гарчанде ки довари беинсоф буд ва намефаҳмид, ки чӣ мегӯяд, Пилат ба ҳақиқат шаҳодат дод.
- Гарчанде ки Яҳудӣ ва Ғайрияҳудӣ Худовандро ҳамчун Подшоҳ рад кардаанд, «Ҳар кӣ аз ҳақиқат аст, овози Маро мешунавад». Ҳамаи наздикони Ӯ ҷалоли Ӯро ҳамчун Подшоҳ бо хурсандӣ эътироф мекунанд. Аммо касе ҷавоб медиҳад: «Мо халқи осмонӣ ҳастем ва Ӯ Подшоҳи халқи заминӣ хоҳад буд». Хеле хуб! Аммо бигзор ман ин нуктаро тасвир кунам.
Арус, ки ба зудӣ малика мешавад, зани подшоҳ, аз он ки дӯстдоштааш подшоҳи оянда аст, хеле шод аст. Ӯ ҳанӯз ба тахт нанишастааст. Рӯзи тоҷгузорӣ ҳанӯз дар оянда аст. Вай дӯст медорад, ки дар бораи эҳтироми ӯ ҳамчун подшоҳ сухан гӯяд. Вай он рӯзро дӯст медорад. Барои ӯ ӯ шавҳари меҳрубон хоҳад буд, аммо вай аз нақл кардани шаъну шарафи ӯ шод аст. Вай аз рад шудани ӯ хеле ғамгин аст ва ҳеҷ гоҳ наметавонист як лаҳза бо онҳое, ки подшоҳи ояндаро тамасхур мекунанд, ҳамкорӣ кунад. Ҳамин тавр бо масеҳӣ имрӯз.
Мо халқи осмонӣ ҳастем ва дар ин саҳна интизори Домоди осмонии худ ҳастем, ки ба зудӣ меояд, то моро ба назди худ барад (Юҳанно 14:3; 1 Таслӯникиён 4:16-17). Мо низ зоҳиршавии Ӯро дӯст медорем (2 Тимотиюс 4:8; 1 Юҳанно 3:2), вақте ки Ӯ дар ҷалоли худ меояд. Мо, наҷотёфтагон, бо Ӯ хоҳем буд. Ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо (1 Тимотиюс 6:15), Ӯ ҷои ҳаққи худро мегирад ва ҳукмронӣ мекунад. Он гоҳ эълон хоҳад шуд: «Малакути ҷаҳони Худованди мо ва Масеҳи Ӯ омадааст, ва Ӯ то абад ҳукмронӣ хоҳад кард» (Ваҳй 11:15 JND), ва 24 пир дар назди Худо дар ин манзараи пурҷалол саҷда мекунанд. Мо ҳоло дар интизори он рӯз ин корро мекунем.
Подшоҳ ҳоло рад шудааст, аммо Ӯ аз ҷониби Падар ба тахт нишаста ва бо ҷалол ва шараф тоҷгузорӣ шудааст. Малакут ҳамчун ҳозира як малакути рӯҳонӣ аст. Ин соҳаест, ки дар он иродаи Худо эътироф ва итоат карда мешавад. Танҳо онҳое, ки «аз нав таваллуд шудаанд», метавонанд имрӯз Малакути Худоро бубинанд ва ба он дохил шаванд (Юҳанно 3:3,5,7). Мо бояд он малакут ва адолати Ӯро ҷӯем; Ӯ ваъда додааст, ки ба дигар чизҳо ғамхорӣ мекунад. Падари мо медонад, ки ба мо чӣ лозим аст (Матто 6:32-33).
Мо бояд эълонкунандагони Инҷили файзи Худо ба гунаҳкорони гумшудаи ҷаҳон бошем, инчунин онҳоро дар Малакути Худо таълим диҳем. Мо бояд дӯст дорем, ки дар бораи бузургии шоҳонаи Худованди мубораки худ нақл кунем. Ҷойгоҳи Подшоҳӣ дар ин саҳнаи рад шудани Ӯ ба Ӯ тааллуқ дорад. Ғамгин аст, ки мо дар бораи он рӯзи ояндаи пурҷалоли зоҳиршавии Ӯ ин қадар кам мешунавем. Баъзе воизони ҳатто инкор мекунанд, ки чунин намоиши ҷалоли Масеҳ дар ин саҳна хоҳад буд.
Оятҳои дар саволи мо зикршуда, 1 Қӯринтиён 15:3-4, асосҳои Инҷил мебошанд: «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва Ӯ дафн карда шуд, ва Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (NKJV). Аммо ин ҳама нест. Дар ҳамин боб дар оятҳои 23-26 дар бораи малакут сухан меравад. Баъдтар, мо дар бораи сирри омадани Ӯ барои наздикони худ мехонем (оятҳои 51-57).
Истилоҳи «Инҷил» маънои «хушхабар»-ро дорад ва он ҳама чизро дар бар мегирад! Ҳама чиз дар ҷои худ муҳим аст. Таваллуди Масеҳ «хушхабари шодии бузург» аст (Луқо 2:10). Марг ва анҷоми кори наҷотбахши Ӯ манбаи хушхабар барои ҷонҳои гуноҳзада аст – дар ин ҷо онҳо мефаҳманд, ки масъалаи гуноҳ аз ҷониби илоҳӣ ҳал шудааст. Эҳёи Худованд хушхабар аст, зеро дар ин ҷо мо мефаҳмем, ки мо сафед карда шудаем. Ҳеҷ як айб ба касе, ки ба Наҷотдиҳандаи эҳёшудаи худ эътимод дорад, оварда намешавад. Ӯ боз барои мо – имондорон меояд. Ин хушхабари пур аз тасаллӣ аст, зеро мо он гоҳ то абад бо Худованд хоҳем буд. Чӣ шодӣ барои Ӯ ва барои мо! Ӯ бо наздикони худ меояд, то ҳукмронӣ кунад – чӣ хушхабар барои боқимондаи худотарс ва шодӣ барои мо, ки Ӯро дарёфт кардани ҷои ҳаққи худ ва ҳукмронӣ карданро мебинем, ва мо бо Ӯ!
Ҷавоб аз ҷониби Г. А. Визе дар шумораи сентябри соли 1939 Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» (мутобиқшуда).
