Як сардори қабилае дар ҷангалҳои Амазонка, ки бо файз ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ имон оварда буд, рӯзе аз ҷониби муҳаққиқони ғарбӣ, ки аз меҳрубонии сардор ба онҳо ҳайрон буданд, пурсида шуд, ки ӯ барои масеҳӣ шудан чӣ кор кардааст. «Ман ҳеҷ коре накардам», — ҷавоб дод ӯ. «Хуб, пас ба мо бигӯед, ки чӣ тавр ин тавр шуд, ки шумо ин қадар тағйир ёфтаед». «Бо ман ба ҷангал биёед ва ман ба шумо нишон медиҳам», — гуфт сардор. «Ман гап зада наметавонам, аммо ба шумо нишон медиҳам». Онҳо бо ӯ ба ҷангал рафтанд ва сардор ба тоза кардани ҷое дар замин дар атрофи сӯрохи хурде, ки дар он кирм мекофт, машғул шуд. Сипас ӯ чанд чӯби хурди хушкро гирифт ва бо онҳо дар масофаи тақрибан ду фут аз сӯрохи кирм доирае сохт. Баъд ӯ аз яке аз онҳо хоҳиш кард, ки гӯгирдро даргиронад ва чӯбро оташ занад. Ин кор анҷом дода шуд ва дере нагузашта ҳалқаи гарми оташ дар атрофи сӯрохи кирм пайдо шуд. Ба зудӣ кирм аз сӯрох берун омад ва гӯё намедонист чӣ кор кунад, зеро вақте ки он ба атроф нигоҳ кард, дид, ки оташ аз ҳар тараф аст.
Дере нагузашта, вақте ки оташ торафт гармтар мешуд, кирми бечора ба ҳар тараф хазид ва ҳар дафъа ба сӯрохи худ баргашт ва ҳеҷ роҳи баромадан, ҳеҷ роҳи гурехтан аз алангаро наёфт. Ниҳоят, гӯё фаҳмид, ки худро наҷот дода наметавонад, зеро акнун дар маркази ҳалқа комилан беҳаракат монд, дар ҳоле ки оташ торафт наздиктар мешуд. Дар лаҳзаи охирин, пеш аз он ки оташ ба он расад, сардор боз дасти худро дароз кард; ва акнун кирми бечора ба он хазид ва ӯ онро аз ҳалқаи сӯзон бардошта, бехатар дар замин, дур аз хатар гузошт.
Шарҳи сардор
«Ҳоло», — гуфт сардор, — «ман кирми бечора будам; ман аз оташ баромада наметавонистам; ман ба ҳар тараф хазидам, аммо худро наҷот дода наметавонистам». Сипас, чашмони худро ба осмон бардошта, гуфт: «Аммо Худованди муборак Исо, Ӯ марди бечораро аз ҷангал аз оташ бардошт. Ман, марди бечора аз Амазонка, ба дасти Ӯ хазидам ва Ӯ маро аз оташ бардошта, дар ҷои бехатар гузошт».
Даъват ба наҷот
Эй гуноҳкори гумшудаи бечора, ба Исо биё ҳар тавре ки ҳастӣ. Ҳоло вақт аст. Ӯ бо муҳаббати меҳрубонона интизори наҷот додани туст. Ҳоло биё, зеро ҳоло қабулшуда вақтаст. Исо ба зудӣ меояд, то ҳамаи наҷотёфтагони Худро абадӣ бо Худ барад. Биё, дар ҳоле ки ҳанӯз вақт ҳаст, ва дар хотир дор, ки барои ту коре нест. Ҳеҷ чиз.
«Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15).
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт» (Румиён 10:9).
Кӯшиш накунед, ки бо роҳи худ ба Худо бирасед, зеро он шуморо ба ҳеҷ куҷо намерасонад. Бо имон ин қадамро гузоред ва Исоро бо имон ба дили худ қабул кунед.
