Павлус Тимотиюсро даъват кард, ки аз «шаҳодати Худованди мо» шарм надорад (2 Тимотиюс 1:8). Хулосаи аҷибе, ки дар ояти боло оварда шудааст, натиҷаи он чизест, ки Худо тавассути Масеҳ кардааст, «Ки моро наҷот дод ва моро бо даъвати муқаддас даъват кард» (ояти 9). Мақсади даъвати мо чист? Ин аст: «Чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар тамоми рафтори худ муқаддас бошед» (1 Петрус 1:15). Аммо на танҳо ин, балки инчунин «барои ба даст овардани ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ» (2 Таслӯникиён 2:14) аст. Ин наҷот на аз рӯи корҳои мо, балки аз рӯи мақсад ва файзи Худаш буд. Мақсад, ё иродаи Ӯ, тарҳи дидаю донистаи Ӯст, ки чизҳои муайянро ба амал оварад. Инҳо ба мо дар Масеҳ пеш аз оғози ҷаҳон дода шуда буданд. Худо Ӯро нигоҳдорандаи онҳо гардонд. Онҳо ҳоло «бо зуҳури Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (2 Тимотиюс 1:10) ошкор шудаанд, ки Ӯ бо марг ва эҳёи худ онҳоро ба таври комил намоиш дод. Марги Ӯ асосест, ки бар он мақсад ва файзи Худо дар наҷоти мо ба амал омад. Ғайр аз ин, Ӯ «маргро бекор кард ва ҳаёт ва фанонопазириро бо хушхабар ба рӯшноӣ овард». Мероси аввалин инсон, Одам, гуноҳ ва марг аст. Инсон фонӣ аст, ва ин ҳолати ҳама аст. Гуноҳ умри инсонро кӯтоҳ кард (Румиён 5:12). Аммо, Масеҳ «ҳаёт», ҳаёти эҳёро ба рӯшноӣ овард ва азбаски инсон низ фанопазир ва ба фано дучор аст, «фанонопазириро» низ овард. Ва ҳамин тавр, дар эҳё, «ин фанопазир бояд фанонопазириро ба бар кунад, ва ин фонӣ бояд бефаноиро ба бар кунад» (1 Қӯринтиён 15:53).
Худо ҳам фанонопазир ва ҳам бефано аст (1 Тимотиюс 1:17; 6:16), ва мо, бо файзи Ӯ, дар робита ба ҷисмҳои фонӣ аз ин хислатҳо баҳра хоҳем бурд.
Чӣ наҷоти комиле дар Масеҳ дорем! Ин на танҳо наҷоти ҷонҳои мост; балки он дар эҳё ба ҷисмҳои мо низ паҳн хоҳад шуд. Номи Ӯ ситоиш бод!
