Ӯ баланд аст. Ӯ баланд бардоштааст. Подшоҳ дар баландӣ баланд бардошта шудааст. Ман Ӯро ҳамду сано хоҳам гуфт. Ӯ то абад баланд аст, дар баландӣ баланд бардошта шудааст. Мо номи Ӯро ҳамду сано хоҳем гуфт. Ӯ то абад Худованд аст. Ҳақиқати Ӯ ҳукмронӣ хоҳад кард. Осмон ва Замин ба номи муқаддаси Ӯ шодӣ мекунанд. Ӯ баланд аст. Подшоҳ дар баландӣ баланд бардошта шудааст. Ӯ баланд аст. Подшоҳ дар баландӣ баланд бардошта шудааст. Ман Ӯро ҳамду сано хоҳам гуфт. Ӯ то абад Худованд аст. Омин. Субҳ ба хайр ва Худо шуморо баракат диҳад. Биёед ба Худованд назар кунем.
Падар, бори дигар, мо ба каломи Ту меоем, то аз он таълим гирем. Мо дуо мекунем, ки Ту дилҳои моро кушоӣ, то ин ҳақиқати бузургро, ки мо дар бораи коҳинати ҳамаи имондорон дида истодаем, дарк кунем. Ба номи Масеҳ, омин.
Хуб, пас ман мехоҳам дар бораи чизе сухан гӯям, ки мо аксар вақт дар бораи он намешунавем, аммо яке аз мавзӯъҳои бузурги Библия аст, ва он ин аст, ки ҳар як имондор дар Масеҳ коҳин аст. Ҳар як имондор коҳин аст, ва ҳар як имондор, дар асл, коҳини католикӣ аст – на коҳини католикии румӣ мувофиқи мазҳаб, балки католикӣ ба маънои умумӣ. Ҳар як имондор як қисми калисои умумии Масеҳ аст ва дар дохили он калисои умумӣ ё католикӣ коҳин аст. Ҳоло, ман пешниҳод намекунам, ки шумо инро ба дӯстони католикии румии худ, ки шояд дошта бошед, бигӯед. Ман танҳо онро ҳамчун ҳақиқат аз каломи Худо мубодила мекунам.
Пас ман мехоҳам дар Петрус, Петруси якум боби 2 назар кунам. Пас Петрус ба он яҳудиёне менависад, ки боқимонда буданд, ки Исоро ҳамчун Масеҳи худ қабул карда буданд, ва аз ин рӯ, табиист, ки дар тамоми навиштаҳои худ, ӯ бо чизҳое сару кор дорад, ки ба Аҳди Қадим алоқаманданд – масалан, коҳинӣ ва маъбад. Ва ӯ ба мо нишон медиҳад, ки он чизҳо сояе буданд, ки ба Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ ишора мекарданд.
Пас биёед ба он дар Петруси якум боби 2 ва ояти 1 назар кунем. Петрус оғоз мекунад, «Аз ин рӯ, ҳамаи бадӣ ва фиреб ва риёкорӣ ва ҳасад ва суханони бадро дур кунед.» Пас ӯ мегӯяд, «Ин чизҳоро дур кунед.» Ӯ дар боби гузашта зикр карда буд, ки мо аз нав таваллуд шудаем, мо табиати нав дорем. Дар Петруси дуюм 1, ӯ мегӯяд, «Мо шарикони табиати илоҳӣ ҳастем.» Ҳалелуё! Ва аз ин рӯ, ӯ мегӯяд, ки мо бояд ин чизҳоеро, ки қаблан як қисми ҳаёти мо буданд – ин хислатҳои нодуруст ва бад ва шарир – дур кунем, зеро мо дар Масеҳ ҳаёти нав дорем.
Сипас ӯ дар ояти 2 идома медиҳад, «Мисли кӯдакони навзод, шири софи каломро орзу кунед, то аз он афзоиш ёбед.» Пас каломи Худо ягона роҳест, ки имондор метавонад афзоиш ёбад. Маҳз тавассути каломи Худо имондор овози Худоро мешунавад. Ҳоло, шумо шояд касе бошед, ки овози Худоро тавассути воиз ё паём мешунавад, ва ин хуб аст. Вақте ки шумо калон мешавед, шумо бояд таълим гиред. Аммо мисли Самуил, дар ҳаёти ӯ замоне фаро расид, ки ӯ дигар каломи Худоро аз Элӣ намешунид, балки ӯ бояд овози Худоро мешунид ва онро барои худ фарқ мекард, вақте ки Худованд он шаб бо ӯ сухан гуфт, ва ҳаёти ӯ ҳеҷ гоҳ яксон набуд. Ва мо пешниҳод мекунем, ки ҳаёти шумо низ ҳеҷ гоҳ яксон нахоҳад буд, вақте ки шумо каломи Худоро мехонед, ба овози Худо гӯш медиҳед.
Дар асл, шумо медонед, ки касе гуфтааст, ки онҳо савол доданд, «Чӣ қадар бояд дар вақти ибодати худ дар Библияи худ бихонам?» Ва ҷавоб дода шуд, «То даме ки овози Ӯро бишнавед.» Ин чӣ қадар аҷиб аст, ки вақте мо ба каломи Худо меоем, интизорӣ дошта бошем, ки овози Ӯро мешунавем? Аммо мо наметавонем афзоиш ёбем. Мо аз нав таваллуд шудаем, Петрус ба мо мегӯяд, бо каломи Худо дар Петруси якум боби 1 ва ояти 23, «Аз нав таваллуд шуда, на аз тухми фаношаванда, балки аз тухми фанонашаванда, бо каломи Худо.» Аммо пас мо наметавонем афзоиш ёбем, ба ҷуз бо каломи Худо. Ва каломи Худо ҳамчун шир барои кӯдак тасвир шудааст. Ҳоло, кӯдак, тифл, ин ҳама чизест, ки тифл мехоҳад шир аст. Ин далели ҳаёт аст. Ва аз ин рӯ, агар мо имондорони ҳақиқӣ бошем, далели ҳаёти мо ин хоҳад буд, ки мо шири каломи Худоро орзу хоҳем кард, ташна хоҳем шуд. Ва вақте ки мо афзоиш меёбем, мо дар Ибриён боби 5 ғизои сахтро зикр мекунем. Хоҳ шир бошад, хоҳ ғизои сахт, ҳамааш Масеҳ аст. Ғизо барои рӯҳ, ғизои рӯҳ, танҳо Масеҳ аст. Ӯ нон аз Осмон ва ғизо барои рӯҳҳои ҳамаи одамон аст. Ҳалелуё!
Пас Петрус дар ояти 3 идома медиҳад, «Агар шумо чашида бошед, ки Худованд меҳрубон аст.» Довуд дар Забур 34 гуфт, «Бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст.» Ва ҳамаи мо, ки имондорони ҳақиқӣ ҳастем, чашидаем. Мо некӯии Худованд, меҳрубонии Худованд, лутф, раҳмат, бахшиш, адолатро медонем, тарзе ки Ӯ моро дар ҳар як вазъияти мо пешвоз мегирад ва бо мо роҳ меравад. Бале, бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст. Аммо чӣ қадар аҷиб аст, ки ба дигарон расонем, ки ман чашидаам ва Ӯ меҳрубон аст. Бубинед, чашидан ба субъективӣ, дохилӣ, ба дохил гирифтан алоқаманд аст. Шумо медонед, шумо метавонед ба як порча торти шоколадӣ нигоҳ кунед ва фикр кунед, ки он хуб аст. Каси дигар метавонад ба шумо бигӯяд, ки он хуб аст. Аммо вақте ки шумо он торти шоколадӣ, махсусан бо қаймоқи қамчинкорӣ – ман онро дӯст медорам – аммо агар шумо он торти шоколадӣро гиред ва бихӯред, пас шумо аз таҷрибаи шахсӣ хоҳед донист, ки он хуб аст, хеле хуб. Пас бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст.
Ва он гоҳ дар ояти 4, «Ба Ӯ наздик шуда, ба Ӯ наздик шуда ҳамчун Санги зинда.» Ҳоло инро гӯш кунед, «Санги зиндае, ки дар ҳақиқат аз ҷониби одамон рад карда шуд, ё аз ҷониби одамон ҳамчун беарзиш партофта шуд.» Ҳоло дар ин ҷо Петрус ба фикри маъбад меояд. Ва маъбад, албатта, бо сангҳои воқеӣ сохта шуда буд. Он сохта шуда буд. Сангҳо дар кон сохта ё тайёр карда шуда буданд ва дар он ҷо бо болға ва чисел коркард шуда буданд. Аммо онҳо ба таври комил сохта шуда буданд, ки вақте онҳоро ба маъбади Сулаймон бурданд, ҳеҷ болға, ҳеҷ табар, ҳеҷ садои асбоби металлӣ истифода нашуд. Онҳо сангҳоро ба таври комил сохта буданд. Аммо, дар тамоми камолоти инсон, барои Исои Масеҳ ҷой набуд. Ӯ сангест, ки бинокорон рад карданд. Онҳо Ӯро беарзиш донистанд. Ӯ ба бинои онҳо мувофиқат намекард.
Пас агар мо Масеҳро ҳамчун Санги зинда тасаввур кунем, мо ба ёд меорем, ки вақте Петрус ба Ӯ наздик шуд ва Худованд гуфт, Ӯ номи ӯро иваз кард. Ӯ нишон дод, ки Ӯ Худованди Петрус аст, ва Ӯ гуфт, ки Шимъӯн, номи ту дигар нахоҳад буд, ту дигар Шимъӯн номида нахоҳӣ шуд, балки Кифо, ки маънои сангро дорад. Ӯ дар Матто 16 такрор кард, ва Петрус маҳз чӣ маъно доштани суханони Худовандро медонист. Худованд гуфт, «Бар ин Санг,» эътирофи Масеҳ аз ҷониби Петрус, «асос.» Масеҳ асос аст. Ва Ӯ мегӯяд, «Ман хоҳам сохт,» Масеҳ гуфт, «Ман калисои Худро бар ин асос хоҳам сохт. Петрус, ту санге дар он бино, он маъбад, он хонаи Худо ҳастӣ, ки ман хоҳам сохт.»
Петрус фаҳмид, зеро дар ояти панҷум дар ин ҷо, бубинед, ки ӯ чӣ мегӯяд, «Шумо низ ҳамчун сангҳои зинда.» Петрус мегӯяд, «Гӯш кунед, ман санги зинда ҳастам, ҳамон тавре ки шумо санги зинда ҳастед, зеро ман ба Санги зинда омадам. Ман ба Масеҳ омадам. Ман дар Ӯ ҳаёт гирифтам, ва шумо низ. Ва ҳоло дар Масеҳ, шумо хонаи рӯҳонӣ сохта мешавед.» Ин ояти 5 аст, «Сангҳои зинда хонаи рӯҳонӣ сохта шудаанд.» Пас ин дар муқоиса бо маъбади қадим, маъбади Сулаймон аст, ки, дар омади гап, аз ҷониби бобилиён хароб карда шуд, аз нав сохта шуд, ва сипас бори дигар аз ҷониби румиён хароб карда шуд, зеро Худованд Исо гуфт, «Шумо хонаи Падари Маро, ки бояд хонаи дуо ва хонаи ҳамду сано бошад, гирифтаед. Шумо онро ба ҷои тиҷорат табдил додед. Шумо ҳама танҳо як лонаи дуздон ҳастед.» Ва аз ин рӯ, «Ҳеҷ санге бар санги дигар нахоҳад монд.» Худованд гуфт. Дар соли 1870, он маъбад хароб карда шуд. Пас ҳар чизе ки инсон сохтааст, ё ҳар қисме, ки инсон дар корҳои Худо дорад, он ҳамеша хароба хоҳад буд. Ва аз ин рӯ Худо, Ӯ бино мекунад. Исо гуфт, «Ман калисои Худро хоҳам сохт.» Ва Ӯ мегӯяд, «Ҳоло шумо хонаи рӯҳонӣ ҳастед,» дар муқоиса бо хонаи Исроил, маъбад.
Ва инро гӯш кунед, «Шумо коҳинони муқаддас ҳастед.» Чӣ? Хуб, агар шумо маъбад дошта бошед, шумо бояд коҳинон дошта бошед – онҳое, ки ба назди Худо мераванд, то Ӯро дар қурбонгоҳ пешвоз гиранд, то ба Ӯ дуоҳо ва шукргузорӣ пешкаш кунанд. Ва аз ин рӯ Петрус дар ояти 5 мегӯяд, «Шумо коҳинони муқаддас ҳастед, коҳинон барои пешкаш кардани қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст.» Чӣ қадар аҷиб, коҳинони муқаддас! Чӣ тавр мо метавонем муқаддас бошем? Ба сабаби хуни Масеҳ, танҳо ба сабаби хуни гаронбаҳои Ӯ. Мо наҷот ёфтаем, мо шуста шудаем. Ин аҷиб аст.
Дар асл, дар Аҳди Қадим, Ҳорун ва писарони ӯ дар Хуруҷ боби 29 тақдис карда шуданд. Аввалан, онҳо бо оббозӣ тақдис карда шуданд. Онҳо бояд пурра оббозӣ мекарданд. Ва ин ба он чизе ки Худованд дар Юҳанно 13 гуфт, монанд аст. Ӯ гуфт, «Касе ки оббозӣ кардааст, танҳо пойҳояшро шустан лозим аст.» Ва аз ин рӯ коҳинон як бор оббозӣ карда шуданд, ва сипас пас аз он, барои иҷрои хидмати худ, онҳо ба ҳавз мерафтанд ва пойҳои худро мешустанд. Ин тасвири оббозӣ таваллуди нав аст, шустани кӯҳна, овардани нав. Ва ҳавз он олудагиеро тасвир мекунад, ки ба ҳаёти мо меояд, ки каломи Худо онро пок мекунад, шустани об бо калом. Ва сипас дертар дар боб, қурбоние карда мешавад, ва хун, хуни он қурбонӣ бар гӯши рости Ҳорун ва писари ӯ, ангушти калони рости онҳо ва пои рости онҳо гузошта мешавад. Пас гӯшҳои онҳо бояд ба Худо кушода мебуданд, дастҳои онҳо бояд ба Ӯ хидмат мекарданд, ва пойҳои онҳо бояд дар роҳҳои Ӯ роҳ мерафтанд. Ва хун онҳоро ҷудо кард, онҳоро барои он коҳинӣ тақдис кард. Ва сипас ниҳоят, онҳо бо равған тадҳин карда шуданд, ва ин Рӯҳи Муқаддас аст, ки бар ҳар як имондор меояд. Пас ҳар як имондор шуста шудааст, оббозӣ карда шудааст, аз нав таваллуд шудааст. Хун ба ҳар як имондор тавассути имон ба Масеҳ татбиқ шудааст. Мо бо хуни Ӯ сафед карда шудаем, ва сипас мо бо Рӯҳи Муқаддас то рӯзи наҷот мӯҳр карда шудаем. Ҳалелуё! Пас мо коҳинони муқаддас ҳастем. Мо худамон тақдис карда шудаем. Номи муқаддаси Ӯро баракат диҳед.
Коҳин чӣ кор бояд кунад? Хуб, ӯ бояд қурбониҳо пешкаш кунад, ва мо дар ин ҷо қурбониҳои рӯҳонӣ дорем. Ҳоло мо танҳо як ё ду саҳифа ба Ибриён бармегардем, ва дар Ибриён 13 ва ояти 15 гуфта шудааст, «Бо Ӯ, бо Масеҳ, аз ин рӯ, биёед қурбонии ҳамду саноро ба Худо доимо пешкаш кунем.» Мебинед, мо коҳинон ҳастем. Мо ҳамеша бояд қурбонии ҳамду саноро ба Худо доимо пешкаш кунем. Ин меваи лабҳои мост, ки ба номи Ӯ шукргузорӣ мекунем. Ин коҳинии муқаддас аст. Гӯш кунед, мо инро бо Масеҳ мекунем, ва Худо мехоҳад, ки мо Масеҳро ба Ӯ пешкаш кунем. Ва ин хеле муҳим аст. Шумо дар ёд доред, шумо онро дар Иди меваҳои аввал мебинед. Меваҳои аввал дар пеши Худо мавҷ зада шуданд, ва онҳо Масеҳро тасвир мекунанд, чунон ки мо дар Қӯринтиён 15 мебинем. Мебинед, Худо мехоҳад, ки мо Масеҳро ба Ӯ пешкаш кунем. Худо ҳеҷ гоҳ аз шунидани дар бораи Писари худ хаста намешавад. Аз ин рӯ, қурбонии сӯхта, ки дар бораи Масеҳ дар итоати комили Ӯ сухан меронад, ҳам рӯз ва ҳам шаб бар қурбонгоҳҳои яҳудӣ месӯхт. Худовандро ҳамду сано гӯед.
Ва аз ин рӯ, то он дараҷае, ки шумо ва ман метавонем Масеҳро ба Худо пешкаш кунем, ба ҳамон дараҷаест, ки мо метавонем Масеҳро ба одамон пешкаш кунем. Зеро агар мо натавонем зебоиҳо ва ҷалоли Худованди мо Исоро ба Худо пешкаш кунем, чӣ тавр мо инро дар назди одамон хоҳем кард? Аммо ин масъулияти мост. Мо коҳинони муқаддас ҳастем, ва мо бояд доимо қурбониҳои рӯҳониро пешкаш кунем, ба номи Ӯ шукргузорӣ кунем. Ва сипас дар ояти 16-и Ибриён 13, «Аммо некӣ кардан ва муошират карданро фаромӯш накунед, зеро бо чунин қурбониҳо Худо хеле хушнуд аст.» Пас ин танҳо дар суханони лабҳои мо нест, балки истифодаи он чизест, ки Худо дар дастҳои мо ба таври моддӣ ҳамчун қурбонӣ ба Ӯ гузоштааст. Ин коҳинии муқаддас аст, ва мо ҳама як қисми он коҳинии муқаддас ҳастем. Хеле муҳим. Ва ин коҳинӣ аст, ин танҳо як коҳин нест, ҳар яки мо ба таври инфиродӣ. Ин коҳинӣ аст, ин як ширкати муттаҳид аст. Пас вақте ки мо дар рӯзи Худованд ҷамъ меоем, бояд озодӣ бошад. Ҳалелуё! Озодӣ барои ҳар як коҳин дар дохили коҳинӣ барои пешкаш кардани дуоҳо ва ҳамду сано ва шукргузорӣ ба Худо тавассути Худованд Исои Масеҳ, бо Ӯ, чунон ки Ибриён 13 гуфт.
Ва сипас ӯ дар ояти 5 идома медиҳад, ва танҳо барои тақвияти ин, ин қурбониҳои рӯҳонӣ ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст. Ҳама чиз дар Масеҳ аст. Ҳар чизе ки имондор мекунад, аз ҷониби Худо қабул карда мешавад, зеро Масеҳ дар он бартарӣ дорад. Он барои ҷалоли Ӯ карда мешавад, он тавассути Ӯ карда мешавад, он ба Худо тавассути Ӯ пешкаш карда мешавад. Ва вақте ки мо дар бораи ин коҳинии муқаддас фикр мекунем, ки ҳамаи имондорон ҳастанд, дар Ваҳй боби 1 ба ёд меорем. Дар Ваҳй 1, ва биёед ояти 5-ро бубинем, «Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт, ва моро аз гуноҳҳоямон дар хуни Худаш шуст.» Ҳоло инро гӯш кунед, «Ва моро салтанати коҳинон барои Худо ва Падари Ӯ сохт.» Пас дар ин ҷо мо ҳастем, салтанати коҳинон. Ва дар Ваҳй боби 5, вақте ки тамоми салтанати коҳинон ба Осмон мерасанд, онҳо чӣ фарёд мезананд? Ояти 12-и боби 5, онҳо бо овози баланд фарёд мезананд, «Барра сазовор аст!» Ва дар Ваҳй 5, пас аз он ки Худованд китобро аз дасти рости Худо гирифт, пас ҳамаи имондорон, ин коҳинии имондорон, гӯш кунед, онҳо дар ояти 9 мекунанд, ва онҳо суруди нав, суруди наҷотро суруданд, «Ту сазовор ҳастӣ, ки китобро гирӣ, ва мӯҳрҳои онро кушоӣ: зеро ту кушта шудӣ, ва моро бо хуни худ аз ҳар қабила, ва забон, ва қавм, ва миллат наҷот додӣ; ва моро барои Худо подшоҳон ва коҳинон сохтӣ: ва мо бар замин ҳукмронӣ хоҳем кард.» Хуб, ин албатта рӯзи оянда аст. Аммо мебинед, ин салтанати коҳинон дар он ҷалол бо ин суруди нав аст, ки ба Худованди мо Исои Масеҳ ҷалол ва шараф медиҳад.
Пас барои сарфаи вақт, дар Петруси якум боби 2, мо танҳо оятҳои 6-ро мехонем, «Аз ин рӯ, дар Навиштаҳо низ гуфта шудааст, Инак, Ман дар Сион санги асосии гӯша, интихобшуда, гаронбаҳо мегузорам: ва касе ки ба Ӯ имон оварад, шарманда нахоҳад шуд.» «Пас барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост.» Худованд Исо барои мо гаронбаҳост. Ҳалелуё! Аз ин рӯ мо метавонем дуоҳо ва шукргузорӣро бо Ӯ ба Худо пешкаш кунем. «Аммо барои онҳое, ки нофармонӣ мекунанд, санге, ки бинокорон рад карданд, ҳамон сари гӯша шудааст.» Пас чунон ки мо зикр кардем, Исроил дар беимонии худ барои Худованд Исо ҷой надошт. Аммо санге, ки бинокорон рад карданд, сари гӯша шудааст. Ҳоло ман танҳо мехоҳам ба Аъмол боби 4 ва ояти 11 ишора кунам. Петрус гуфт, «Ин сангест, ки аз ҷониби шумо бинокорон беарзиш дониста шуд, ки сари гӯша шудааст. Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест: зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем.» Ҳалелуё! Пас ин Санг, ки бинокорон рад карданд, бешубҳа, Исо аст.
Ҳоло ман ба Забур 118 бармегардам. Ин охирин Забур аст. Онро он чизе меномиданд, ки онҳо дар Иди Фисҳ месуруданд. Ҳоло чӣ қадар аҷиб аст, ки онҳо сурудеро суруданд, мо дар Матто 26 мехонем, пеш аз он ки онҳо ҳуҷраи болоро тарк кунанд. Ҳоло гӯш кунед, ин хеле аҷиб аст, зеро суруд, Забур 118, он нақаротеро дорад, ки мо аксар вақт месароем, «Ин рӯзест, ки Худованд сохтааст. Ин рӯз аст. Ин рӯзест, ки Худованд сохтааст.» Шумо медонед, ва мо фикр мекунем, ки он танҳо дар бораи имрӯз сухан меронад. Не, ин тавр нест, ҳеҷ гоҳ. Ин охирин Забур аст, ва эҳтимол Забурест, ки Худованд Исо пеш аз он ки ба салиби Ҷолҷота рафт, суруд. Ҳоло ман ин оятҳоро мехонам, ва шумо хоҳед фаҳмид, шумо хоҳед дид, ки Худо дар бораи кадом рӯз сухан меронад. Ва ман мехоҳам аз 118, Забур 118, Ояти 22 оғоз кунам, «Санге, ки бинокорон рад карданд, сари гӯша шудааст. Ин кори Худованд аст; ва он дар назари мо аҷиб аст.» Аҷиб дар назари имон. Баланд бардоштани Ӯ. Ӯ сари гӯша шудааст, дуруст? Ин баланд бардоштани Ӯст. Ин кори Худованд аст. Худо инро кард. Худо Ӯро баланд бардошт. Одамон Ӯро рад карданд. Ва ин дар назари мо аҷиб аст. Ҳоло инро гӯш кунед, «Ин рӯзест, ки Худованд сохтааст; мо шодӣ хоҳем кард ва дар он хурсанд хоҳем шуд.» Хуб, ин кадом рӯз аст? Ин рӯзи баланд бардоштани Ӯст, санге, ки бинокорон рад карданд, вақте ки Ӯ боз меояд, ва Ӯ санги асос хоҳад буд. Ва он идома дорад, ва ман дар ҳақиқат пешниҳод мекунам, ки шумо инро танҳо бо фикре бихонед, ки шояд Худованд Исо ва шогирдон инро пеш аз он ки Худованд ба Ҷолҷота рафт, суруданд.
Пас мо дар Петруси якум боби 2, ояти 8 идома медиҳем, «Бар санги пешпохӯрӣ, ва санглох.» Хуб, миллат аз сабаби фурӯтании Ӯ бар Худованд Исо пешпо хӯрд. Санги пешпохӯрӣ маънои онро дорад, ки шумо он сангро намеҷӯед ва бар он пешпо мехӯред. Онҳо гуфтанд, «Ӯ танҳо як дуредгар ва писари дуредгар аст.» Аммо пас Ӯ на танҳо санги пешпохӯрӣ аст, балки Ӯ санги хашм, санги бузурги доварӣ бар онҳое мешавад, ки аз фурӯтанӣ ва файзи Ӯ пешпо мехӯранд. «Ҳатто ба онҳое, ки аз калом пешпо мехӯранд, нофармонӣ мекунанд: ки барои онҳо низ таъин шуда буданд.» Ҳоло онҳо барои пешпо хӯрдан таъин нашуда буданд, аммо бехудо буда, бехудоии онҳо дар он ошкор шуд, ки онҳо аз санги пешпохӯрӣ пешпо мехӯранд. Ва барои ин, беимонӣ ҳамеша таъин шудааст, ки худро ошкор кунад ва доварӣ карда шавад.
Ҳоло ниҳоят, ин ояти охирини мост, ояти 9, «Аммо шумо насли интихобшуда ҳастед.» Ҳоло дар ёд доред, ки мо ба Хуруҷ 19 бармегардем, ки мо вақт надорем, ки ба он биравем, аммо дар бораи миллат сухан меронем, «насли интихобшудаи халқи интихобшуда.» Ҳалелуё! Халқи Худо интихоб шудааст. «Коҳинони шоҳона.» Пас мо коҳинони муқаддас доштем, ҳоло мо коҳинони шоҳона дорем. Ва он коҳинони шоҳона, «то ки шумо ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, нишон диҳед.» Оё ин комилан аҷиб нест? Коҳинони муқаддас, шумо дар пеши Худо меравед. Коҳинони шоҳона, шумо дар пеши одамон меравед, то ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, нишон диҳед.
Танҳо барои тасвир, мо метавонем ба Еҳушаъ 6 баргардем, вақте ки Ериҳӯ қариб буд, деворҳо қариб буд фурӯ резанд. Худо коҳинонро, ҳафт коҳинро, водор кард, ки пеш аз сандуқ як бор дар атрофи шаҳр ҳар рӯз барои шаш рӯз роҳ раванд, ва сипас рӯзи ҳафтум, ҳафт бор. Пас ин ҳафт коҳин пеш аз сандуқ, ки ҳузури Худоро тасвир мекунад, бо шохҳои қӯчқор ҳамчун карнай рафтанд, ва онҳо ҳар дафъае, ки дар атрофи шаҳр як бор ҳар рӯз мерафтанд, карнай менавохтанд, ва сипас чунон ки мо гуфтем, шаш бор дар рӯзи ҳафтум. Пас ин чӣ тасвир мекунад? Барои мо коҳинии шоҳонаро тасвир мекунад. Мебинед, онҳое, ки дар Ериҳӯ буданд, аз девор нигоҳ мекарданд ва ин коҳинонро медиданд, ки онҳо ҷалоли Худоро пешкаш мекарданд. Ин Худои Исроил аст. Ҳоло барои мо, ин пешкаш кардани Худои Падар ва Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Ва мо карнай менавозем, гӯё, ва дар он карнай, ҳамду сано ҳаст, ки ҳамду санои Ӯро, ки моро аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, нишон медиҳад.
Гӯш кунед, дӯсти ман, мо бояд ба охир расонем, аммо мо коҳинони муқаддас ҳастем, мо коҳинони шоҳона ҳастем. Ин аҷиб аст, шаъну шарафе, ки шумо ва ман дорем. Худо ба мо файз диҳад, то ҳамчун коҳинон коҳинии муқаддаси худро иҷро кунем, қурбониҳои рӯҳониро ба Ӯ пешкаш кунем. Бигзор мо бо файз ҳамду сано пешкаш кунем ва аълои Ӯро, Худо ва Наҷотдиҳандаи худро, ки моро аз торикӣ – чӣ қадар торикии амиқ – ба нури аҷиб, аҷиби худ даъват кардааст, нишон диҳем. Ба номи Исо, омин.
Худои мо, на Падар, бубахшед, ки мо маҷбур шудем инро зуд гузаронем, ин қадар чизҳое ҳастанд, ки дар ин ҷо дида шаванд. Аммо мо ба Ту шукр мегӯем, танҳо барои ин назари сатҳӣ, ки мо коҳинон ҳастем. Ту моро дар ин мавқеъ дар Масеҳ гузоштӣ, ба мо шаъну шараф додӣ, аммо ин ба сабаби он аст, ки Ӯ кист. Ӯ Санги зинда аст. Мо тавассути Ӯ ҳаёт дорем. Ӯ он саркоҳини бузург ва ҷалоли бардоштани номҳои мо бар дӯшҳои Ӯ ва бар дили Ӯ, қувват ва муҳаббат аст. Мо худро ба Ту месупорем, эй Худо ва Падар, ва номи ҳамеша сазовор, номи гаронбаҳои Барраи Худо, Худованд Исо. Омин. Омин.
