Чӣ тафовут: Ҷолҷота ва боғ! Яке «ҷои косахонаи сар» буд, ки дар он Худованд Исо аз ҷониби душманонаш сӯрох карда шуда, ба салиб овехта шуд, дигаре боғе буд, ки дар он Юсуфи Ариматия ва Никодим ҷасурона, бодиққат ва эҳтиромона ҷисми Ӯро дар қабри мувофиқ гузоштанд (Мат. 27:57–60; Юҳ. 19:38–40).
Ҷолҷота эпиграфи ҳикмати зоҳирӣ, вале беҳудаи инсон аст, ки ӯро ба салиб кашидани Худованди мо водор кард. Ҳавворӣ Павлус дар бораи «ҳикмати пинҳонии» Худо менависад (1 Қӯр. 2:7–8).
Боғ дар ин ҷо дар Навиштаҳо номбар нашудааст. Аҳамияти он танҳо дар он аст, ки дар он ҷо қабри наве буд, «ки дар он ҳеҷ кас ҳанӯз гузошта нашуда буд». Он барои ҷисми азобкаши муқаддас мувофиқ буд, чунон ки Довуд дар Забур 16:10 менависад: «Ту ҷони Маро дар Шеол нахоҳӣ гузошт, ва нахоҳӣ гузошт, ки Қуддуси Ту фасодро бубинад».
Ҷисми Худованди мо се рӯз дар он қабр хобид, аз шоми ҷумъа (Луқ. 23:54) то субҳи барвақти рӯзи аввали ҳафтаи нав, вақте ки Ӯ аз миёни мурдагон эҳё шуд (Юҳ. 20:1). Бале, Ӯ дар ҳақиқат барои гуноҳҳои мо мурд, аммо марг Ӯро нигоҳ дошта натавонист (1 Қӯр. 15:3–4).
Ин боғ қаблан чӣ қадар ҷолиб ё хуб нигоҳ дошта шуда бошад ҳам, он субҳ ба манзараи ҷалол табдил ёфт. Ӯ ҳаёти Худро дубора гирифт (Юҳ. 10:17), Ӯ «аз ҷониби Рӯҳ зинда карда шуд» (1 Пет. 3:18; Рум. 8:11) ва «аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд» (Рум. 6:4). Бале, тамоми Худоӣ дар ин кор даст дошт.
Худованди мо чӣ қадар ҷолиб аст, чун оҳуи субҳ (ниг. Заб. 22), «эҳё ва ҳаёт» (Юҳ. 11:25), «нахустзода аз мурдагон» (Қӯл. 1:18). Бигзор ин ба мо дар рӯзҳое, ки Ӯ моро ба назди Худ даъват мекунад, рӯҳбаландӣ бахшад.
