Аввалин инсон, Одам, дар ибтидо пайдо мешавад. Ӯ гуноҳ кард ва аз Биҳишт ва дарахти ҳаёт ронда шуд. Дар охири Ҳастӣ дигаре бархезонида мешавад; Юсуф ба таври илоҳӣ барои волоият таъин шудааст; ва ӯ тавассути радкунӣ, тӯҳмат, азоб, зиндон ва садоқат ба ҳокими тамоми Миср ва наҷотдиҳанда дар замони қаҳтӣ мегардад.
Аз хорӣ ӯ ба шараф ва баландӣ расид, наҷотро барои дигарон таъмин кард ва баракати махсусро барои қавми худ дар сарзамини интихобшудаи Ҷӯшон ба даст овард.
Оғози нав дар Масеҳ, Юсуфи ҳақиқӣ, ки рад карда шуд ва маслуб гардид, пайдо мешавад, аммо аз қабр — аз миёни мурдагон — ба таври воқеӣ эҳё шуда, Ӯ Худованди ҳама, Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон, Масеҳи Исроил (ки онҳоро дар Ҷӯшони ҳақиқӣ ҷойгир хоҳад кард) ва Сарвари Ҷамъомад аст.
Кист ОҒОЗ, Нахустзода аз мурдагон (Қӯлассиён 1:15),
то ки дар ҳама чиз волоият аз они Ӯ бошад. Ӯст
Аввалин ва Охирин, ки мурд ва зинда шуд (Ваҳй 2:8).
Одами охирин — на дуюм, зеро дигаре нест, ки аз паси ӯ биёяд — инчунин дар Худованди эҳёшуда пайдо мешавад, чунон ки гуфта шудааст,
ОДАМИ ОХИРИН Рӯҳи зиндакунанда аст (1 Қӯринтиён 15:45).
Баъд аз он ки Ӯ гуноҳҳои гуноҳкорро бартараф кард — баъд аз он ки барои мо мурд — баъд аз он ки қабрро тарк кард — баъд аз он ки ба худаш сулҳ гуфт — Ӯ ба онҳо нафас кашид ва гуфт,
Рӯҳи Муқаддасро қабул кунед (Юҳанно 20:22).
Ӯ Рӯҳро ҳамчун ҳаёт он вақт ва ҳамчун қудрат баъдтар (Аъмол 1:8; 2:4) дод, вақте ки Ӯ ба осмон сууд кард.
Ҳамаи Китоби Муқаддас ба Масеҳ ишора мекунад, Ӯ забони Худо ба инсонҳост — «АЛФА ВА ОМЕГА». Пеш аз Ӯ ҳеҷ кас ёфт намешавад, на ҳамчунин касе пас аз Ӯ хоҳад омад, зеро Ӯст
ОҒОЗ ВА АНҶОМ (Ваҳй 21:6).
