Патриархҳо ва пайғамбарон, шоҳзодагон ва шоирон, мардони Худо дар ҳама давру замонҳо ба он рӯз интизор буданд. Иброҳим онро дид ва шод шуд, дилаш шодӣ кард. Худо дар бораи он ваъдаҳои бузург ва файзбахш додааст, ва ҳар ваъдаи Худо, «дар Масеҳ Ҳааст, ва дар Ӯ Омин» (2 Қӯринтиён 1:19-20).
Ӯ ба воситаи марги худ наҷоти абадиро таъмин кард; ва ҳамчун Инсони эҳёшуда, Ӯ ҳар ваъдаро барои ҷалоли Худо иҷро хоҳад кард. Боваринокӣ ва қобилияти илоҳии Ӯ дар миёни озмоишҳо ва мушкилоти сахт, ҳатто то марг, исбот шудааст. Ин Хизматгори ҳақиқӣ ҳам ба қадри кофӣ оқил ва ҳам ба қадри кофӣ тавоно аст, ки ҳама чизро устувор созад.
Ӯ ҳам ба қадри кофӣ меҳрубон ва ҳам ба қадри кофӣ фурӯтан аст; ҳам ба қадри кофӣ одилу ҳам ба қадри кофӣ файзбахш аст; ба қадри кофӣ тавоно, ба қадри кофӣ бузург; ба қадри кофӣ мулоим ва ба қадри кофӣ нозук; ба қадри кофӣ баланд, ба қадри кофӣ муқаддас, ба қадри кофӣ одилона; бале, Ӯ комилан комил аст, ва дар бораи Ӯ метавон бо итминон гуфт, «Хоҳиши Худованд дар дасти Ӯ муваффақ хоҳад шуд» (Ишаъё 53:10).
«ҲА»-и ҳама дар Ӯст, ва ҳамчунин «ОМИН».
