«Ва онҳоеро, ки туро баракат диҳанд, баракат хоҳам дод, ва онҳоеро, ки туро лаънат кунанд, лаънат хоҳам кард; ва ба воситаи ту ҳамаи қабилаҳои замин баракат хоҳанд ёфт». (Ҳастӣ 12:3)
«Ва ба воситаи насли ту ҳамаи халқҳои замин баракат хоҳанд ёфт, зеро ки ту ба овози Ман гӯш додӣ». (Ҳастӣ 22:18)
«Дар ин замин сокин шав, ва Ман бо ту хоҳам буд, ва туро баракат хоҳам дод; зеро ки ба ту ва ба насли ту ҳамаи ин кишварҳоро хоҳам дод, ва қасамеро, ки ба падарат Иброҳим ёд кардаам, иҷро хоҳам кард; Ва насли туро мисли ситораҳои осмон афзун хоҳам кард, ва ба насли ту ҳамаи ин кишварҳоро хоҳам дод; ва ба воситаи насли ту ҳамаи халқҳои замин баракат хоҳанд ёфт; Зеро ки Иброҳим ба овози Ман гӯш дод, ва амри Маро, аҳкоми Маро, қонунҳои Маро ва фармонҳои Маро риоя кард». (Ҳастӣ 26:3-5)
Худо калимаи «насл»-ро ҳамин ки «гуноҳ» матни Навиштаро торик мекунад, муаррифӣ мекунад. Дар ин калима фикри потенсиали оянда ва насл ҷойгир аст. Пас, Худо Насли Худро дорад ва сарфи назар аз оқибатҳои даҳшатноки гуноҳ, бо Ӯ ҳамеша ваъда ва мақсад вуҷуд дорад. Агар каси дигар бо он мубориза бурда натавонад, Худо метавонад.
Пас, Насли зан ҳамчун воситаи илоҳӣ барои мор ва ҳамаи найрангҳои ӯ дида мешавад (Ҳастӣ 3:15). Мо дар муайян кардани Худованд Исо ҳамчун Касе, ки Худо ба Ӯ ишора мекунад, мушкиле надорем. Ҳамаи наслҳои дигари Одам олуда буданд, аммо Худованд Исо пок ва беайб омад.
Ҳоло, вақте ки вақти ба вуҷуд овардани оилае фаро расид, ки аз насли он ин Насл дар ниҳоят ба вуҷуд меояд, Худо Абрамро даъват мекунад ва ӯро аз сарнавиште, ки ӯро интизор аст, огоҳ месозад. Пас, Павлус бо хушнудӣ мегӯяд: «Ваъдаҳо ба Иброҳим ва насли ӯ дода шуданд» (Ғалотиён 3:16). Насле, ки бо гуноҳ мубориза мебурд, аз чунин насаб мебуд.
Вақте ки шумо дар бораи ваъдаҳое, ки ба Иброҳим дода шудаанд, фикр мекунед, шумо бо чизҳое рӯ ба рӯ мешавед, ки ба баракатҳои ниҳоии Худо барои ҳамаи одамон алоқаманданд. Ваъдаҳои Худо ба «наслҳое» алоқаманд буданд, ки Худо гуфт, ки ӯ хоҳад дошт. Онҳо мисли регҳои соҳили баҳр ва мисли ситораҳои осмон аз рӯи шумора мебуданд, то ба баракатҳои абадӣ дохил шаванд. Иброҳим падари бисёр халқҳо мебуд (Румиён 4:13-17).
Ҳоло савол ба миён меояд, ки чӣ тавр Худо метавонист Худро ба ваъда ва иҷрои ин чизҳо бо чунин яқинӣ ӯҳдадор кунад. Дар Ғалотиён 3:16, Павлус баҳс мекунад, ки ин чизҳо ба Иброҳим ва ба Насли ӯ ваъда дода шуда буданд, ки ба воситаи танҳо Як нафар, ва он Насл Масеҳ буд.
Дар ин ҷо моҳияти масъала ниҳон аст. Бо шикасти ниҳоии Шайтон ва бо ҳар як иҷрои ҳамаи ваъдаҳои Ӯ, Худо на ба писарони Одам, балки ба Писари Худо менигарад. Танҳо дар Масеҳ ваъдаҳои Худо иҷрои ниҳоии худро пайдо мекунанд.
Ҳаллилуё, чӣ Наҷотдиҳандае! Имрӯз биёед танҳо дар Ӯ шодӣ кунем, зеро ҳамаи ваъдаҳои Худо дар Ӯ «ҳа» ва «омин» мебошанд (2 Қӯринтиён 1:20).
«Ӯ ноумед нахоҳад шуд ва дилсард нахоҳад гашт, то даме ки довариро дар замин барқарор кунад» (Ишаъё 42:4).
