Дар номаи аввалини худ, ҳавворӣ Юҳанно онҳоеро, ки ба онҳо менавишт, чунин тасвир кардааст: «Ман ба шумо, фарзандони азиз, менависам, зеро гуноҳҳои шумо ба хотири исми Ӯ бахшида шудаанд. Ман ба шумо, падарон, менависам, зеро шумо Ӯро, ки аз ибтидо буд, мешиносед. Ман ба шумо, ҷавонон, менависам, зеро шумо бар шарир ғолиб омадаед. Ман ба шумо, фарзандони азиз, менависам, зеро шумо Падарро мешиносед. Ман ба шумо, падарон, менависам, зеро шумо Ӯро, ки аз ибтидо буд, мешиносед. Ман ба шумо, ҷавонон, менависам, зеро шумо қавӣ ҳастед, ва каломи Худо дар шумо зиндагӣ мекунад, ва шумо бар шарир ғолиб омадаед» (1 Юҳанно 2:12-14 TNIV).
Ин порча ба имондорон навишта шудааст. Юҳанно ҳангоми ишора ба онҳо ба таври маҷозӣ ҳамчун «фарзандони азиз» (teknion 2:12) истилоҳи меҳрубониро истифода бурд, ки аксар вақт аз ҷониби муаллим ба шогирдонаш истифода мешуд. Дар ҳақиқат, ҳамаи имондорон фарзандони Худо ҳастанд (Юҳанно 1:12-13; 1 Юҳанно 3:1). Ӯ қайд кард, ки чаро онҳо метавонистанд фарзандони Худо номида шаванд: «зеро гуноҳҳои шумо ба хотири исми Ӯ бахшида шудаанд». Барои ҳамаи мо муҳим аст, ки дарк кунем, бидонем ва дар хотир дорем, ки Исои Масеҳ барои мо чӣ кардааст. Бо бовар кардан ба кори Ӯ дар салиб гуноҳҳои мо бахшида мешаванд. Чӣ шодӣ аз гуноҳҳои худ озод шудан!
Юҳанно дар ин оятҳо се марҳилаи рушди масеҳиро зикр кардааст: кӯдакони хурдсол, ҷавонон ва падарон. Ин марҳилаҳо ба кӯдакӣ, наврасӣ ва камолот монанданд. Биёед ба ҳар яки онҳо назар андозем.
Кӯдакӣ
Калимаи юнонӣ, ки дар ояти 14 «фарзандони азиз» (paidion) тарҷума шудааст, аз калимаи дар ояти 12 (teknion) фарқ мекунад, зеро он маънои имондорони хурдтаринро дорад – онҳое, ки дар имони масеҳӣ ноболиғанд. Ҳамчунон ки кӯдакон волидони худро дар синни хурдӣ мешиносанд, кӯдакони дар имони масеҳӣ «Падарро» мешинохтанд (1 Юҳанно 2:13). Дар асл, Рӯҳулқудс дар онҳо Худоро ҳамчун Падари худ мешинохт (Ғалотиён 4:6). Онҳо шояд бисёр чизро намедонистанд, аммо медонистанд, ки Худо Падарест, ки онҳоро дӯст медошт, бо фиристодани Писари худ барои мурдан барои онҳо. Ҳамчун фарзандони рӯҳонӣ, онҳо бахшиши Худоро таҷриба карданд.
Аммо кӯдакони рӯҳонӣ наметавонанд байни некӣ ва бадӣ фарқ кунанд, ё ба дигарон таълим диҳанд, ё таълимоти Китоби Муқаддасро ба ҳаёти худ татбиқ кунанд (Ибриён 5:11-14). Ба ҷои ин, онҳо ба дигарон такя мекунанд, то ба онҳо дар ҳаёт кӯмак кунанд. Мисли кӯдакон онҳо ҳанӯз худхоҳ, ниёзманд ва ба дигарон вобастаанд. Аммо кӯдакии тӯлонӣ солим нест ва ба мушкилот ва душвориҳо оварда мерасонад. Ҳамчунон ки кӯдакон бояд аз ҷиҳати ҷисмонӣ ба ҷавонон ва сипас ба калонсолон табдил ёбанд, ҳамин тавр имондорон бояд аз кӯдакӣ дар имон ба сӯи камолот рушд кунанд. Яке аз сабабҳое, ки Юҳанно ин номаро навишт, ин аст, ки мо аз роҳҳои гуноҳкоронаи ноболиғӣ рӯй гардонем (1 Юҳанно 2:1).
Камолот
Падарон «Ӯро, ки аз ибтидо буд» мешинохтанд (1 Юҳанно 2:14). Дар ҷои дигар Юҳанно навиштааст: «Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд» (Юҳанно 1:1). Пас, ин ишора ба шинохтани Масеҳ аст. Ин дониш аз дониши кӯдакӣ фарқ мекунад – ин таҷрибаест, ки дар тӯли умр ба даст оварда шудааст. Имондорони баркамол Худовандро тавассути таҷрибаҳои ҳаётии худ хуб мешиносанд ва аз шинохтани Ӯ муддати тӯлонӣ лаззат бурдаанд. Онҳо фармонҳои Худоро риоя карданро омӯхтаанд (1 Юҳанно 2:3). Муносибати онҳо бо Худо, ки афзалияти аввалиндараҷа дорад, амнияти онҳо дар ҳаёт аст. Ягона чизе, ки дар ҷаҳоне, ки мо дар ниҳоят ҳама чизи дигарро аз даст медиҳем, муҳим аст, муносибати мо бо Худо ва дониши мо дар бораи Ӯст.
Ҷавонӣ
Наврасӣ давраи байни кӯдакӣ ва камолот аст. Юҳанно се чизро дар бораи ҷавонони рӯҳонӣ зикр кардааст: онҳо қавӣ буданд, каломи Худо дар онҳо зиндагӣ мекард ва онҳо бар шарир ғолиб омада буданд (1 Юҳанно 2:14).
Онҳо қавӣ буданд.
Ҷавонӣ давраи энергия ва ҳавас аст. Павлус навиштааст: «Дар Худованд ва дар қудрати бузурги Ӯ қавӣ бошед. Зиреҳи пурраи Худоро ба бар кунед, то шумо бар зидди найрангҳои иблис истодагарӣ кунед» (Эфсӯсиён 6:10-11). Аслиҳа барои ҷанги рӯҳонӣ Китоби Муқаддасро дар бар мегирад (Эфсӯсиён 6:14-18). Ин ҷавонон аз ҷиҳати рӯҳонӣ қавӣ буданд, зеро онҳо ин аслиҳаро ҳар рӯз истифода мебурданд.
Каломи Худо дар онҳо зиндагӣ мекард.
Ин сабаби он буд, ки ҷавонон қавӣ буданд ва бар Шайтон ғолиб омада буданд. Вақте ки Каломи Худо дар мо зиндагӣ мекунад, мо барои кори Худо муҷаҳҳаз мешавем: «Ҳамаи Навиштаҳо аз Худо илҳом гирифта шудаанд ва барои таълим, танбеҳ, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст, то ҳамаи халқи Худо барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошанд» (2 Тимотиюс 3:16-17). Инчунин, ниятҳои мо доварӣ карда мешаванд: «Зеро Каломи Худо зинда ва фаъол аст. Тезтар аз ҳар шамшери дудама, он ҳатто ба тақсим кардани ҷон ва рӯҳ, буғумҳо ва мағзи устухон ворид мешавад; он фикрҳо ва муносибатҳои дилро доварӣ мекунад» (Ибриён 4:12). Илова бар ин, ҳаёти мо метавонад пок бошад: «Чӣ тавр ҷавонон метавонанд роҳи худро пок нигоҳ доранд? Бо зиндагӣ мувофиқи Каломи Ту» (Забур 119:9). Ғайр аз ин, рушди рӯҳонӣ метавонад вуҷуд дошта бошад. Вақте ки Павлус бо пирони калисои Эфсӯс хайрухуш кард, ӯ гуфт: «Ҳоло ман шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки метавонад шуморо бино кунад ва ба шумо меросро дар байни ҳамаи онҳое, ки муқаддас шудаанд, диҳад» (Аъмол 20:32).
Китоби Муқаддас метавонад моро ба камолоти бештар бино кунад, вақте ки он омӯхта ва ба ҳаёти мо татбиқ карда мешавад. Ин воситаи рушди рӯҳонӣ аз кӯдакон ба ҷавонон ва сипас ба калонсолони баркамол дар имони масеҳӣ мебошад. Агар мо хоҳиши рушд ба камолоти рӯҳонӣ ва қавӣ буданро дошта бошем, Навиштаҳо низ бояд дар мо зиндагӣ кунанд. Аз ин рӯ, Каломи Худо бояд дар ҳаёти мо аввалиндараҷа бошад. Он принсипҳои абадиро барои ҳар як соҳаи ҳаёт пешниҳод мекунад ва бо кӯмаки Рӯҳулқудс Китоби Муқаддас қудратро барои зиндагӣ ва барои ғолиб омадан бар Шайтон ва хоҳишҳои гуноҳкор таъмин мекунад.
Онҳо бар шарир ғолиб омада буданд.
Ҷавонӣ давраи муноқиша ва мубориза бо Шайтон аст. Ҳадафи Шайтон ҷудо кардани мо аз Худо ва истифодаи гуноҳ ҳамчун воситаи иҷрои ин ҷудоӣ аст. Аммо Исо ваъда дод, ки имондорон метавонанд бар ҷаҳони гуноҳкор ғолиб оянд (Юҳанно 16:33; 1 Юҳанно 5:4-5). Ҳузури гуноҳ ва бадӣ то даме ки мо дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекунем, як воқеияти доимӣ хоҳад буд, аммо Худованд ба мо итминон додааст, ки дар Масеҳ мо қувват ва қудрат дорем, ки бар онҳо ғолиб оем. Дар ин ҷо ҷавонони рӯҳонӣ сирри ғалабаро омӯхтанд – он тавассути Масеҳ аст. Худованд Шайтонро дар биёбон бо иқтибос аз Навиштаҳо мағлуб кард. Ин аҳамияти мунтазам хондани Китоби Муқаддас ва омода будани онро барои дафъ кардани ҳамлаҳои Шайтон таъкид мекунад.
Каломи Худо калид аст
Биёед аз ноболиғӣ дур шавем ва дар ҳаёти худ ба камолоти рӯҳонӣ саъй кунем. Сирри рушд дар роҳи камолоти рӯҳонӣ азхудкунии Каломи Худост, ки моро аз ҷиҳати рӯҳонӣ қодир месозад, ки бар васвасаҳои Шайтон ғолиб оем.
