«Ин чизҳоро ба шумо навиштам, то бидонед, ки шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, ҳаёти ҷовидонӣ доред» (1 Юҳанно 3:15). Дар масъалаи дониши наҷот, се гурӯҳи бузурги шубҳакунандагони динӣ мавҷуданд.
Онҳое, ки бовар доранд, ки кас наметавонад мутмаин бошад
Ба онҳое, ки номуайяниро ҳамчун як қисми эътиқоди худ қабул мекунанд, мо кам чизе гуфтанием. Он чизеро, ки Худо мехоҳад ба «ҳар махлуқ» маълум кунад, онҳо «номаълум» меноманд. Мо ба чунин шубҳакунанда хотиррасон мекунем, ки ақидаҳои инсонӣ, вақте ки онҳо ба каломи Худо мухолифанд, аз ҳеҷ чиз бадтаранд ва оқибат инро ҳатман исбот хоҳад кард. Инсон дар назари худ мавҷуди муҳим аст; аммо бо марг рӯ ба рӯ шудан лозим аст, ва «дар ҳамон рӯз фикрҳои ӯ нобуд мешаванд». Аммо ҳақиқати Инҷил ин тавр нест.
«Каломи Худованд то абад боқӣ мемонад» (1 Петрус 2:25). Онҳое, ки шубҳаҳои пинҳонӣ доранд
Лабҳои онҳо шубҳаҳои онҳоро дар дохили худ пинҳон мекунанд, аз ҳама пинҳон. Пас аз он ки онҳо як бор иқрор шуданд, ки аз наҷот мутмаинанд, агар ҳоло баръакс гӯянд, ҳамбоварони онҳо чӣ фикр мекунанд? Ғайр аз ин, ба онҳо як бор чанд ояти оддии Навиштаҳо ҳамчун асоси итминони онҳо нишон дода шуда буд; ва, мисли харчанг ба санг, барои ҳаёти азиз ба онҳо сахт часпидаанд. Масалан, онҳо доранд
«БА ҲУКМ НАМЕОЯД»-и Юҳанно 5:24;
«АЗ ҲАМА ЧИЗ ОДИЛ КАРДА ШУДААНД»-и Аъмол 13:39;
«ҲАЁТИ ҶОВИДОНӢ ДОРАД»-и Юҳанно 3:36; ва мо аз Худо бо онҳо самимона шукр мегӯем, ки онҳо чунин захираҳои бепоён доранд, ки ба онҳо такя кунанд. Аммо, дар айни замон, муборизаи зиёди ботинӣ вуҷуд дорад, ки агар ифода мешуд, ҳатман ба «итминони комили имон» монанд намебуд. Ҷонҳо дар ин изтироб аксар вақт барои бовар кунонидани худ, ки онҳо «наҷот ёфтаанд», мубориза мебаранд, зеро дар доварии ростқавлии онҳо далелҳои хеле печида баръакс мавҷуданд.
Онҳое, ки ошкоро набудани итминони худро эътироф мекунанд
Сирри беқарории ботинӣ
Ҳоло, сирри ҳамаи чунин беқарории ботинӣ дар набудани дарки ҷон аст, ки наҷот комилан дар асоси ФАЙЗ аст. Дар бисёр ҳолатҳо, ба фикри сазоворӣ пинҳонӣ часпидан вуҷуд дорад. Шояд на сазовории табиӣ, балки сазоворӣ, ки дар онҳо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ба вуҷуд омадааст. Агар онҳо танҳо дар худ чунин сазовории орзушударо пайдо карда метавонистанд, қаноатманд мемонданд; онро наёфта, онҳо нороҳатанд. Агар сазовории ман метавонист маро аз баракат маҳрум кунад, файзи фаровони «Худои ҳамаи файз» маҳдуд мешуд. Дар асл, агар некии ман метавонист маро ба он дохил кунад, ин файз намебуд.
«Дар куҷое ки гуноҳ фаровон буд, файз боз ҳам бештар фаровон буд» (Румиён 5:20). Ҳавворӣ метавонист дар бораи худ, пас аз суханронӣ дар бораи рафтори куфрӣ, таъқибкунанда, ғолиб ва Масеҳбадбини худ, бигӯяд:
«Аммо файзи Худованди мо аз ҳад зиёд фаровон буд» (2 Тимотиюс 1:14). Агар гуноҳкории ман марги Масеҳро зарурати мутлақ мекард, бо файзи Худо Ӯ он маргро барои ман чашид (Ибриён 2:9).
Мо аз ҳар як шубҳакунандаи пинҳонӣ хоҳиш мекунем, ки ду саволи зеринро бо дуо баррасӣ кунад:
Оё Худо аз додани ҳаёти Писари Худаш ҳамчун фидия одилона қаноатманд аст? Оё ШУМО аз кори анҷомёфта чунон қаноатманд ҳастед, ки наметавонед Наҷотдиҳандаи худ он Шахси муборакро, ки онро анҷом додааст, орзу накунед?
Боз мепурсем, оё ХУДО қаноатманд нест? Эҳсосоти худро дар ин бора фаромӯш кунед — онҳо кам аҳамият доранд. Оё ХУДО қаноатманд аст? Оё Ӯ Исоро дар ҳамин асос эҳё ва ҷалол надодааст? Ӯ додааст, шукр Худо, Ӯ додааст! Итминони инро дар суханоне, ки аз лабони Худованд баромадаанд, бихонед:
«Агар Худо дар Ӯ ҷалол ёбад, Худо низ Ӯро дар Худаш ҷалол хоҳад дод, ва дарҳол Ӯро ҷалол хоҳад дод» (Юҳанно 13:32). Ҳамаи талаботи одилонаи Худо иҷро шуда, ва, боз ҳам бештар, номи муқаддаси Ӯ дар иҷрои онҳо ҷалол ёфта (Юҳанно 17:4), Ӯ акнун, ба воситаи сазовории Масеҳ, озод аст, ки дили худро қонеъ гардонад. Ӯ метавонад сарвари гуноҳкоронро, чунон ки Павлус худро меномад, баракат диҳад ва Ӯро одилона баракат диҳад. Файз «ба воситаи адолат» ҳукмронӣ мекунад. Ба салиби Масеҳ ва ба тоҷҳои ҷалоли Ӯ нигоҳ карда, мо метавонем бигӯем: «Ҳамааш аз адолати Худост»; ба худ нигоҳ карда, мо метавонем бигӯем: «Ҳамааш аз файзи Ӯст». Ва файз бо мо тамом намешавад, вақте ки ҷонҳои мо наҷот ёфта, гуноҳҳои мо бахшида мешаванд, зеро «дар асрҳои оянда» Ӯ «сарвати фаровони файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо ба воситаи Исои Масеҳ» нишон хоҳад дод (Эфсӯсиён 2:7).
Оё шумо наметавонед, сарфи назар аз ҳамаи беарзишии худ ва ҳамаи маккории Шайтон, бигӯед, ки Худо аз Масеҳ чунон қаноатманд аст, ки Ӯро бо ҷалол ва шараф тоҷдор кардааст; ва шумо ба Ӯ чунон ниёз доред, ки бе Ӯ наметавонистед? Наҷотдиҳандаи ҷалолёфта ва диле, ки бе Ӯ наметавонад, далелҳое мебошанд, ки душманро ошуфта мекунанд ва ӯро бе ягон сухани дигар аз майдон меронанд. Бигзор баъзе хонандагони мушкилдор ин тавр бартараф карданро ёд гиранд.
